Άννα Αχμάτοβα... Σαν άσπρη πέτρα...

Και οι δίκαιοι... πόσοι είναι;

 

Διονύσιος Σολωμός  Η γυναίκα της Ζάκυθος, 1826

«μαύρο, λένε…»

Υπάρχουν από πάντα κάποιοι, μαλάκες τους λές,

που δεν πετούν στα σύννεφα,

/που δε σε παραμυθιάζουν,

που δε σε ψαρεύουν,

που τους βρίσκεις στ’απόμερα,

στις άκριες κι έξω πολύ,

που σου στήνουν κόσμους

και σου δείχνουν δρόμους, /

και δεν τους βλέπεις

γιατί η φάτσα τους, σου λέει: μαύρο

/που δεν έχουν ταμπέλες

κι ούτε λογιών συνδρομές/

…Υπάρχουν πάντα Ποιητές – κι ας τους λές…

Προμηθεύς Πυρφόρος (Ευαγγελία Πατεράκη)

Το σκισμένο καλσόν (2015)

Χώνεται ο σταυρός βαθιά στο χώμα

η γη αντιδρά

ριγά

αναρωτιέται

πώς Εκείνος που δεν γνωρίζει από διαστάσεις

ειρκτές και ορισμούς

θα επιτρέψει στο αίμα Του

να την ραντίσει

και οι στοχασμοί της

γίνονται βροχή

και ορίζοντες υδροφόροι

θυμωμένοι

σπασμοί και ωδίνες

και το ανεπίτρεπτο αρνείται να δεχθεί

το αίμα του Ανθρώπου

δεν μπορεί να υποδεχθεί

και το αποβάλει

κι εκείνο γίνεται ιαχή

και χρόνος

και μαρμαρυγή

και βλέμμα

και αλλάζει

το πρόσωπο του κόσμου…

http://incarnatus.snack.ws/-9.html

το θαυμαστό αλχημικό εργαστήρι του Είναι…

Ο άνθρωπος δοκιμάζεται. Και δοκιμάζεται συνεχώς.

Είναι αυτό μια σαδιστική εκδήλωση της Ειμαρμένης ή της Μοίρας ή της Τύχης ή του Θεού; Ή απλά είναι μια διαρκής ανατροφοδότηση του ανθρώπου με την αυξημένη επίγνωση της περπατησιάς του πάνω στον πλανήτη; Μια συστηματική και διαρκής ανανέωση των συντεταγμένων και των οριζουσών του βίου;

Αυτό που λέμε βλέμμα επαναπροσδιορίζει τους ορίζοντές του και όλο τούτο δημιουργεί, έστω και ασυνείδητα τις περιοχές δοκιμασίας για τον άνθρωπο;

Τις δοκιμασίες δεν τις εύχεται κανείς. Όποιος το πει είναι ψεύτης. Όμως την αναμέτρηση με εκείνο που πάντα απειλεί να τον δηώσει, να τον κενώσει, να τον σκοτώσει ακόμα, δεν μπορεί να την αποφύγει ή να την στρογγυλέψει. Ο νους παρ’όλα αυτά έχει ένα πλήθος όρων για να ‘σερβίρει’ το γεύμα αυτό με την λιγότερο δυνατή πικρή γεύση.

Ευκαιρία

Πρόκληση

Δυνατότητα

Παιχνίδι

Τρόπος

Στοίχημα

Αλλαγή

Προσαρμογή

Εξέλιξη

Άνοιγμα

Μεταμόρφωση

Ο νους δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ ‘απαγορευμένες’ λέξεις όπως:

Φόβος

Πόνος

Θλίψη

Αιμάτωση

Θάνατος

Οι λέξεις αυτές αποτυπώνουν μεγαλειώδεις δράσεις του συναισθήματος και παραπέρα, του ίδιου του είναι όταν αυτό ανασαίνει την Ύπαρξη.

Την εισπνέει σε Δοκιμασία

Και την εκπνέει σε Εμπειρία

Την υποδέχεται σε Εποπτεία

Και την ξεπροβοδίζει σε Μόρφωση

Την ονειρεύεται στο Αχανές

Και την σχηματίζει στην Πραγμάτωση

Την καταναλώνει σε Θάνατο

Και την μεταβολίζει σε Ζωή

Κι αυτό είναι το θαυμαστό αλχημικό εργαστήρι του Είναι…

Η ζωή είναι για τους ‘ανυπάκουους’ τολμητίες…

Πράγματι λοιπόν η διαφορά μεταξύ συγκέντρωσης και προσοχής είναι ανάλογη με αυτήν μεταξύ δραστηριότητας και δράσης… Και η σημασία στο περιεχόμενο των λέξεων δεν προκύπτει από απλή ιδιοτροπία – αν και αυτή μάλλον έχει το ρόλο της επίσης – αλλά από το γεγονός της ίδιας της αυτοπαρατήρησης και της διαρκούς ενδοσκόπησης… τα αποτελέσματα είναι πάντοτε θεαματικά και ενίοτε σοκαριστικά… διότι όπου υπάρχει η δράση και η προσοχή είσαι παρών… όπου υπάρχει η δραστηριότητα και η συγκέντρωση, ένα μέρος από σένα είναι παρόν και όλος ο υπόλοιπος δραματικά απών… 

Και μετά τρέχεις να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα…

Διότι συγκέντρωση, για να δοθεί ένα παράδειγμα, είναι να κρατάς ένα μικρό φακό στο χέρι και να εστιάζεις στη μικρή γωνιά του πίνακα που θέλεις να σου αποκαλυφθεί… προσοχή είναι να έχει φωτιστεί όλος ο χώρος και να απολαμβάνεις το κάθε τι με απόλυτη διαύγεια… τέτοια και τόση που να σε πιάνει… πονοκέφαλος…

Και δραστηριότητα είναι να έχεις προπονηθεί αρκετά και επίπονα για να καταφέρεις να ολοκληρώσεις μια μηχανιστικά επαναλαμβανόμενη δουλειά την οποία τελικά κάποτε, θα κάνεις στην εντέλεια… έτσι ώστε όλοι θα σε θαυμάζουν για την αρτιότητα της εργασίας σου… κι όμως, στον παραμικρό αιφνιδιασμό βρίσκεσαι ξανά στο μηδέν σαν πρωτάρης ανόητος και πασχίζεις να καταλάβεις τι πήγε στραβά… δεν πήγε κάτι στραβά, απλά πήγε κάτι αλλού, πήγε αλλιώς κι εσύ δεν είσαι έτοιμος για το αλλιώς… αυτό βρίσκεται στην περιοχή της δράσης… 

Όμως, για να λέμε και την αλήθεια, το να βρίσκεσαι συνεχώς σε κατάσταση πλήρους προσοχής είναι εξαιρετικά ενεργοβόρο και τρομακτικά κοπιαστικό… έτσι προπαγανδίζει ο νους τουλάχιστον που είναι μεν εργατικός και φιλόπονος αλλά μονάχα στις περιοχές όπου αναγνωρίζει και αποδέχεται… διαφορετικά αρνείται να συνεργαστεί και επιστρατεύει το μεγαλύτερο όπλο του για να σε σταματήσει από το άλμα… το φόβο…

Το να είσαι διαρκώς σε κατάσταση προσοχής σημαίνει ότι είσαι διαρκώς ερωτικός… σε ερωτική σχέση με κάθε τι, με όλα, κάθε στιγμή… πάλλεσαι και ακτινοβολείς καθώς είσαι πλήρης ενέργειας και η επίγνωσή σου ‘χτυπάει κόκκινο’… ο μέσος ‘καθημερινός’ άνθρωπος μπορεί να το αντέξει για λίγες ώρες ή λίγες μέρες… μερικοί για λίγους μήνες… ποιος μπορεί να το αντέξει για πάντα;

Αυτός άλλωστε θα ήταν ο ορισμός της αθανασίας σε ποιοτικό επίπεδο… μια ημέρα σε κατάσταση απόλυτης προσοχής ισοδυναμεί με μερικά χρόνια συμβατικής και ‘νορμάλ’ κατάστασης σαν αυτή που ζούμε… όταν έχεις εισέλθει στην διάσταση αυτή, ο χρόνος παύει, η σκέψη παύει, όλα ακυρώνονται και συνεπώς δεν είσαι νέος ή γέρος, παιδί ή ενήλικας, σοφός ή ανόητος, γνώστης ή βλαξ… είσαι και αυτό αρκεί… ως και η γλώσσα ακυρώνεται και κανείς δεν μπορεί να σου ‘μεταφράσει’ το βίωμα… ένα υπέροχο δράμα!

Κάποιες ελάχιστες φορές όλο τούτο το επισκεπτόμαστε… ή μάλλον μας επισκέπτεται… και όπως έναν συναρπαστικό επισκέπτη ο νους κάποιες φορές φροντίζει να τον κακολογήσει όταν αυτός φύγει από το σπίτι και να μας επαναφέρει ‘στην τάξη’, έτσι συμβαίνει και με ό,τι μας έδωσε ή μας έδειξε το αληθινό περιεχόμενο της ζωής… θα συκοφαντηθεί τόσο πολύ μετά από τον εισαγγελέα δίωξης βιωμάτων αλήθειας ώστε θα βρεθούμε… απολογούμενοι… γιατί ανοίξαμε στον αντιπαθητικό επισκέπτη την πόρτα; Γιατί αφεθήκαμε να μας ταξιδέψει σε άλλες πραγματικότητες; Δεν καταλάβαμε ότι ήταν ένας μεταμφιεσμένος τρομοκράτης; Γιατί δεν ακούμε το νου που πάντα μας προστατεύει και μας προφυλάσσει από τους παρείσακτους με τα αγγελικά πρόσωπα αλλά τις βόμβες κάτω απ’τη μασχάλη;

Για τους... νομιμόφρονες είναι ο βίος το λοιπόν…

Η ζωή είναι για τους ‘ανυπάκουους’ τολμητίες… επαναστάτες, ανατροπείς, 'τρομοκράτες'… δεν θα τα χαλάσουμε εκεί… από λέξεις είμεθα εν αφθονία…

Altamash Urooj

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας...

Κάποιες φορές ‘αισθανόμαστε’ ότι έχουμε βγει σε ένα απέραντο λιβάδι, αναπνέουμε τον ανεμπόδιστο, ελεύθερο άνεμο της ψυχής μας, κάτω από ένα υπέροχο στερέωμα… μουσικές και μελωδίες της Δημιουργίας μας έχουν πλημμυρίσει, χρώματα, μυρωδιές, ανάσες…

και όμως…

Είναι μια εικονική πραγματικότητα, μια κατασκευή του νου…

Κάποιες φορές αισθανόμαστε έτοιμοι για την μεγάλη υπέρβαση, το άλμα στο Άγνωστο, την ενεργειακή πλήρωση να τολμήσουμε, να πράξουμε, να δράσουμε…

Κάνουμε το πρώτο βήμα, το δεύτερο βήμα, τα επόμενα βήματα… δεν έχουμε προσεγγίσει κανένα Άγνωστο… είμαστε πάντα στις περιοχές του Γνωστού… το έχουμε τεντώσει ίσως λίγο, το έχουμε βαφτίσει ‘άγνωστο’, νομίζουμε ότι σε μια στιγμή γίναμε τολμητίες Κολόμβοι και ατρόμητοι εξερευνητές…

…είναι απλά μια ‘ενημέρωση’ του νου πως, απλά, έχουμε τις ποιότητες της ελευθερίας αλλά, δυστυχώς, δεν είμαστε ελεύθεροι…

Ένα καλοδουλεμένο ‘πρόγραμμα’ του νου, μια ταινία που προβάλλεται για την ψυχαγωγία του…

Κάποιες φορές πληγώνουμε εκεί που πιστεύουμε ότι μοιραζόμαστε τρυφερότητα, εκεί που νομίζουμε ότι αγαπάμε…

Είναι κι αυτό πιθανώς μια αυταπάτη… ένας εγωικός νους δεν θέλει να αγαπήσει, δεν θέλει να μετατοπιστεί ο κεντροβαρικός του άξονας, δεν θέλει να αυτοκτονήσει… και ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας… το πολύ πολύ μερικούς τραυματισμούς… πράγματα που μπορεί να ελέγξει δηλαδή… 

Η χειρότερη φυλακή είναι ο νους…

Κι όμως, τα κλειδιά δεν τα έχει εκείνος…

Και μέσα στην απλόχωρη φυλακή του με τις γιγαντοοθόνες προβολής εικονικών πραγματικοτήτων υπάρχουν στιγμές που βιώνεται η Αλήθεια… γουλιές της, δροσιές της ίσως αλλά μέσα στη φτωχική μας κούπα δεν χωράνε οι ωκεανοί…

Και ίσως και μια δροσερή γουλιά να αρκεί για να ξεκινήσει η εσωτερική επανάσταση…

Στην αίθουσα αυτή

τη μεγάλη

την πιο μεγάλη απ’το δικό τους στερέωμα

με τα βρώμικα καλοριφέρ να δουλεύουν στο φουλ

και με το σαπισμένο πιάνο

να έχει αρπαχτεί απ’τη λήθη τόσο δυνατά

που να μην μοιάζει πια

παρά με ένα κασόνι με παράξενο σχήμα…

τους άκουσα να συνομιλούν

-εδώ σου λέω, εδώ με βλέπω να γερνάω…

-σώπα, μην λες τέτοια λόγια…

Σ’αυτή την αίθουσα

την απέραντη

με την γεωμετρική της κανονικότητα

τόσο επί τόσο

χωρίς σπασίματα και αρχιτεκτονικές ευελιξίες

χωρίς υποστυλώματα στη μέση

χωρίς κρυφές γωνιές

αλλά με το φως να πεθαίνει στους τοίχους

και τους ανθρώπους να κοιτάζουν το φως

τους άκουσα να ανασαίνουν

-εδώ μέσα θα πεθάνουμε σου λέω… το ξέρω…

-μου μιλάς κι εγώ ακούω… πες μου όμως άλλα…

-δεν έχω άλλα… εδώ μέσα μονάχα ο θάνατος δεν παίρνει φάρμακα…

Σ’αυτή την αίθουσα

την τόσο μεγάλη

με τις φθαρμένες, άσχημες κουρτίνες

να κατεβαίνουν σα θυμωμένες Άρπυιες

και να ορμάνε στις ψυχές

και με τις ώρες

να μην περνάνε

να μην κυλάνε

τους άκουσα να σιωπούν…

εδώ μέσα

μονάχα ο θάνατος

δεν παίρνει φάρμακα…

ιαν2013

…

Το’λεγα πάντα. Η επανάσταση απ’τα σκουπίδια θα’ρχίσει. Οι ποιητάδες – γραφιάδες θα γιορτάζουν τη μέρα τους –σουλατσάροντας κάτω από ανοιξιάτικους ήλιους στους δρόμους των πόλεων – που πριν λίγο, και σε λίγο θα ποτιστούν με αίμα πουλιών, εκεί που κοιμούνται οι άστεγοι, οι πεινασμένοι, ακόμη κι οι έρωτες, μέσα στα χημικά, και με δίχως απολύμανση –σύφιλη χρόνια στις πόρνες λεωφόρους. Γελάω -!- Κι έχω να γελάσω από την προηγούμενη κατοχή. Πολυτελείας ποιητές, για την τιμή των όπλων, τα παιδιά ανοίγουν, και δελεάζουν την έκδοση. Και τώρα που οι παράγωγοί τους μπατίρισαν, συνεδριάζουν στη λιακάδα. Αλήθεια, τι όνειρο να έβλεπαν, όταν μας έπαιρναν τις πόλεις οι οχτροί -;-

…

Προμηθεύς Πυρφόρος  (Ευαγγελία Πατεράκη) 

Φύλλο: Μονομάχος

http://poemdrapetis.blogspot.gr/

Εκδόσεις:  www.vakxikon.gr