Τα σύμβολα δεν υπάρχουν για να φανερώνουν αλλά για να κρύπτουν…

 

Στο πεδίο της συμβολικής όλα συνδέονται. Ο κόσμος των συμβόλων υφίσταται και εν ενεργεία και εν δυνάμει. Μας ‘υπενθυμίζει’ διαρκώς ότι όλα, τα πάντα στον ορατό και αόρατο, κτιστό και άκτιστο κόσμο συνδέονται. Μικρόκοσμος και μεγάκοσμος. Ύλη και Πνεύμα. Και το χρυσό νήμα που τα διέπει όλα είναι ο Χρόνος. Γι’αυτό και τα σύμβολα δεν έχουν χρονισμό, δεν είναι ‘μολυσμένα’ απ’το χρόνο. Η σκέψη είναι μολυσμένη απ’το χρόνο. Αλλά όχι ο νους. Το βίωμα, όχι το γίγνεσθαι, η σάρκα, όχι η σάρκωση.

Τα σύμβολα ‘σημαίνουν’ την ενότητα αλλά δεν μας αποκαλύπτουν τη λειτουργική της ενότητας, πολύ δε λιγότερο της ενικότητας. Γιατί αυτό είναι το έργο του Μύστη. Ήταν σε όλες τις εποχές, είναι και σήμερα. Μπορεί οι δρόμοι να διαφέρουν, τα μέσα, οι ορίζουσες. Όμως αυτά είναι τα επιφαινόμενα… ‘εκείνο που αναπαύεται και ανασαίνει στα αρχαία βάθη’ δεν άλλαξε. Δεν γέρασε, δεν πέθανε, δεν αποχώρησε. Εμείς αποχωρήσαμε, εμείς του γυρίσαμε την πλάτη.

Αλλά, τι ‘περίεργο’… κάθε φορά που ακούμε μια θεία μελωδία, διαβάζουμε ένα υπέροχο ποίημα, θαυμάζουμε την αρμονία ενός γλυπτού… κάτι ταράσσεται εντός μας. Κάτι αφυπνίζεται, κάτι προσπαθεί να μας ‘μιλήσει’… για λίγο μένουμε με την αίσθηση της αβεβαιότητας, του φόβου ακόμα. Όμως αν αφεθούμε στο κάλεσμά του συγκλονιστικά πράγματα συμβαίνουν… και ίσως ακόμα, αλλάζει η ζωή μας…

Τα σύμβολα δεν υπάρχουν για να φανερώνουν αλλά για να κρύπτουν… το κάνουν γιατί κάθε Μητέρα προστατεύει τον Υιό της και κάθε Πατέρας τον Οίκο του… ας το αναλογιστούμε αυτό… για να είμαστε πιο επιεικείς απέναντι όχι μονάχα σε εκείνο που ‘κρύπτεσθαι φιλεί’ αλλά περισσότερο στον εαυτό μας…

Αίσακος

Περνάγαμε το κλαδί της μυρτιάς

από τον ένα σύντροφο στον άλλο

τούτος ο νεκρόδειπνος

έχει το μεγαλείο της σιωπής

και της σιγής το φως

Ο ήρωας που κείται στο βελούδο της γης

μας περιμένει…

Περνάγαμε το πένθιμο κλαδί

από χέρι σε χέρι

λέγαμε δυο κουβέντες κι ύστερα δάκρυα

υμνούσαμε το Μέγα Σχίσμα

που τους θνητούς ποτέ δεν λησμονεί

αλλά και τον αιώνιο παλμό της δρόσινης ζωής

που δραπετεύει από τα Τάρταρα

και μας ποτίζει

για λίγο έστω

με συλλαβές βροχής

Το κλαδί έμεινε κάποτε μονάχο

ορφανό από ψελλίσματα ανθρώπων

που στέκουν τώρα βουβοί

δίπλα στο σιωπηλό πολεμιστή

Έρχεται η αυγή αδελφέ μου

και μεθυσμένους θα μας βρει

να ξέρεις

όχι από πόνο

αλλά από δριμιά κατάφαση Έρωτα

και δάφοινη φωτιά ψυχής

να ορμήξουμε εκεί

που το αιώνιο σε παίρνει απ’το στήθος

και σε αθανατίζει…

Τόπος μυστηρίων

Τόπος μυστηρίων δεν είναι ο τόπος των θεών ούτε και των ανθρώπων.

Είναι το αλχημικό εργαστήρι των προ-αιώνιων μεταλλάξεων

των ‘μολύβδινων’ ανθρώπων σε ‘χρυσούς’.

Είναι το εργοτάξιο των ατελών που εφελκύονται από την εντελέχεια του είναι.

Και σφυρηλατούν το πεπρωμένο τους μέσα από την Δύναμη και την Ανάγκη.

Είναι ο ιδεο-τόπος της σκληρής Ειμαρμένης, η διάσταση της δι-ύπαρξης των θνητών

και των αθανάτων, των βροτών και των άμβροτων.

Εκεί που το ελευθερώνομαι προϋποθέτει το ελεύσομαι

αλλά και η ίδια η δι-έλευση των μυστών πραγματώνεται έξω

από τον ιστορικό χρόνο και γίνεται μυστική γεωδαισία.

Στους αναρίθμητους αιώνες, στο αεί και στο πάντα.

Η Ελευσίνα έχει το μέγιστο προνόμιο να έχει στη ράχη της

αχνάρια ιεροφαντών, μυστών  και ακόμα αχνίζει το ιερό της χώμα

από τις επικλήσεις και τις ψυχικές δονήσεις όλων εκείνων

που ερωτεύτηκαν παράφορα το υπέρ-λογο

και πάσχισαν να το ιχνεύσουν, να το τοπογραφήσουν, να γίνουν οικέτες του.

Η Ελευσίνα δεν είναι μονάχα ο Ροδώνας της Ποίησης

αλλά το 16πέταλο χρυσό της ρόδο, η Μεγάλη Μητέρα,

πάντα θα είναι η ενεργειακή ασπίδα εκείνων

που αψήφησαν τη φθορά και λάτρεψαν το Απόλυτο.

Η Ελευσίνα δεν συγχωρεί το μερικό, το αδύναμο, το πεπερασμένο.

Απαιτεί βηματισμό εσωτερικών πολεμιστών και ιαχές ερωτόπληκτων θεομανών.

Η Ελευσίνα ζυγιάζει στο ντελικάτο στάχυ της, το θερμό του πολέμου

με το δροσερό της αιώνιας νιότης της Τέχνης, το ψεύδος του θανάτου

με την ψευδαίσθηση της ζωής,

το ρέον της σκέψης με το συμπαγές της δράσης, το θαρραλέο

με το στοχαστικά σταθερό και βρίσκει πάντα το ‘μέτρον’

το άριστον για την περιπέτεια του ανθρώπου.

Αν ο θεός αεί γεωμετρεί όπως θα έλεγε ο κάθε Πυθαγόρειος

από την εποχή του Ομακοείου και μετά, για να περπατήσεις

στις μυστικές ατραπούς της Κόρης,

θα πρέπει να έχεις ξεπεράσει κι αυτήν ακόμα την έννοια του θεού,

των υπερουράνιων υπάρξεων, της ίδιας της Ύπαρξης…

Στην Ελευσίνα ο φιλόσοφος γίνεται ξανά παιδί και ο ιεροφάντης

τον παίρνει απ’το χέρι για τα Καταβάσια. Και ο ποιητής γίνεται

ιχνηλάτης του Ονείρου και αφήνεται στις ανάσες της Γης

για να επιστρέψει στην πρωτοπηγή όλων, την Materia Prima.

Και στον Κυκεώνα, σάρκες, ψυχές και πνεύματα, πυρπολούνται

από μια Φωτιά που δεν θα σβήσει ποτέ. Και θα πυροδοτεί την κάθε ματιά,

το κάθε νεύμα. Ως και την μυητική Σιγή.

Αυτήν που περιέχει, όπως το ιερό ρόδο,

το εν και το τίποτα αέναα να ερωτοτροπούν.

Ατροπάτης

Το πυρ

Στην ανατολή

ο άνθρωπος-φίδι

άρμεγε λαίμαργα

τους δικέραιους ήλιους

έσερνε το κεφάλι του

στην άνυδρη άμμο

ξερνούσε κάθε τόσο προφητείες

φέρεθρες, σκοτεινές

κι έπειτα αναπαυόταν πρόστυχα

για τριακόσιες μέρες

στην κοιλιά του βράχου

Το ύδωρ

Στο βορρά

λεύχαιμες ημέρες

σεληναία στόματα

χολέρες υετών

όλοι τους άρρωστοι θεοί

όλοι τους γίγαντες

με τη ματιά τους

ξέραιναν το σπέρμα τους

το’ριχαν τροφή στους λύκους

κι έπειτα ξάπλωναν

τα σαπισμένα μέλη τους

και λιμοκτονούσαν

στις λερές τους κλίνες

άχρι θανάτου

Η γη

Στη δύση

δώδεκα εύφθαρτοι άρχοντες

και ο καθένας απ’αυτούς

με δώδεκα επιγόνους

βασίλεια λυπρά

λησμονημένα, ασήμαντα

έπλαθαν όνειρα ένυλα

μιγαδικούς ανθρώπους

κι έπειτα σε μαρμίτες

πελώριες σαν σπίτια

τους καταβρόχθιζαν ακέραιους

και στα πέτρινα στομάχια τους

άλεθαν κόκκαλα, λάσπη

και βρόχινο αίμα

Ο αέρας

Στο νότο

ο άνθρωπος-βουνό

ο άνθρωπος-δέντρο

ο άνθρωπος-στάχυ

ο τένθης, νεκρηγός θεός

πέρασε στο λαιμό του μια θηλιά

φτιαγμένη από ιαχές παιδιών

σταμάτησε τη θύελλα

από τις θάλασσες

ένευσε ούρια

στους θείους λειμώνες

πλήρωσε ξόρκια

κι εξαγόρασε τον Ατροπάτη

τον έχρισε δούλο και ηγεμόνα του μαζί

τον φίλησε σαν γυναίκα

τον αγκάλιασε σαν άντρας

τον εκμαύλισε

τον έστησε πάνω απ’την αρχαία φωτιά

μέσα στο ήπαρ του θηρίου

κι άρχισε να μετρά τις σκιές του ήλιου

μία προς μία

κάθε δειλινό

πριν τυραννήσει ηδονικά

ανάμεσα στους χοντρούς μηρούς του

άλλη μια ψυχήλατη νύχτα

Le Souffle Du Desert

Art Print by Anna Cseresnjes