Περιοχή Μ: Δ. Σολωμός

Ένια ηγαπημένα βιβλία

Αθηναίων πολιτεία (Αριστοτέλης)
Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες (Σαράντος Καργάκος)
Αληθής Λόγος (Κέλσος)
Γενική ιστορία της Ευρώπης / τ. Α΄, Β΄ και Γ΄ (P. Grimal, J.-P. Millote & P. Raynal)
Εγχειρίδιο Ιστορίας της Φιλοσοφίας / τ. Α΄ έως Γ΄ (W. Windelband & H. Heimsoeth)
Εγχειρίδιον (Επίκτητος)
Εισαγωγή στη μεταφυσική (M. Heidegger)
Εισαγωγή στη φιλοσοφία (K. Jaspers)
Εισαγωγή στην ψυχολογία (C.G. Jung)
Εν Λευκώ (Οδ.Ελύτης)
Η άλωση της Κων/πολης το 1453 (St. Runciman)
Η άνοδος της ασημαντότητας (Κ. Καστοριάδης)
Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για εμάς σήμερα (Κ. Καστοριάδης)
Η αρχαϊκή Ελλάδα (Claude Mosse)
Η αυγή των μάγων (Λ. Πάουελς - Ζ. Μπερζιέ)
Η γενεαλογία της ηθικής (Fr. Nietsche)
Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού (T.W. Adorno - M. Horkheimer)
Η δίκη της Νυρεμβέργης (David Irving)
Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού (Karlheinz Deschner)
Η εξέλιξη του μεσαιωνικού κόσμου [312-500] (D. Nickolas)
Η επανάσταση στην Κούβα (Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα)
Η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα; (Jacques Le Goff)
Η Μεγάλη Αικατερίνη (H. Troyat)
Η προέλευση του έργου τέχνης (M. Heidegger)
Η τετρακτύς των πυθαγορίων (H. Czogalla & Γερ. Στουραϊτης)
Η φάρμα των ζώων (G. Orwell)
Η Φιλοσοφία / τ. Α΄ και Β΄ (Φρ. Σατελέ)
Η φιλοσοφική σκέψη του Τσε Γκουεβάρα (Michael Lowy)
Η χαρούμενη επιστήμη (Fr. Nietsche)
Ηγεμών (Niccolo Machiavelli)
Ιστορία της αρχαίας ελληνικής θρησκείας (M.P. Nilsson)
Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Λ. Πολίτης)
Ιστορία του ελληνικού έθνους / Από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1930 τ. Α΄ έως και Στ΄ και Παράρτημα (Κων/νος Παπαρηγόπουλος)
Ιστορία των Σταυροφοριών / τ. Ι, ΙΙ, ΙΙΙ (St. Runciman)
Ιστορίες δύναμης (Carlos Castaneda)
Καντ / Η ζωή και το έργο του (Er. Cassirer)
Κατά χριστιανών (Πορφύριος)
Κριτική του Πρακτικού Λόγου (Im. Kant)
Μια ξεχωριστή πραγματικότητα (Carlos Castaneda)
Ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος (M. Howard)
Ο αγών μου / τ. Ι και ΙΙ (A. Hitler)
Ο ανεξερεύνητος εαυτός (C.G. Jung)
Ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος (Al. Parker)
Ο επαναστατημένος άνθρωπος (Albert Camus)
Ο θρυμματισμένος κόσμος (Κ. Καστοριάδης)
Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του (Max Stirner)
Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός (J.P. Sartre)
Οι ελεγείες του Ντουίνο (R.M. Rilke)
Παρατηρήσεις πάνω στο αίσθημα του ωραίου και του υψηλού (Im. Kant)
Περί αγαλμάτων (Πορφύριος)
Περί συγγραφής (St. King)
Περί του πυθαγορικού βίου (Ιάμβλιχος)
Πηγές του εαυτού / Η γένεση της νεωτερικής ταυτότητας (Charles Taylor)
Σιντάρτα (H. Hesse)
Σπινόζα / Πρακτική φιλοσοφία (Ζιλ Ντελέζ)
Στον κήπο του Επίκουρου / Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου (Ir. D. Yalom)
Σύνοψη της ιστορίας των ΗΠΑ (K. Olson)
Τα Ελληνικά / Η γλώσσα μας και τα σχολειά (Δ. Λιαντίνης)
Τα μπλε τετράδια (Φραντς Κάφκα)
Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο (Μ. Σαχτούρης)
Ταξίδι στο Ιξτλάν (Carlos Castaneda)
Το Αυτό (St. King)
Το Κοινωνικό Συμβόλαιο (J.J. Rousseau)
Το μήλον της έριδος / Η ελληνική αντίσταση και η πολιτική των μεγάλων δυνάμεων (C.M. Woodhouse)
Το Μονόγραμμα (Οδ. Ελύτης)
Το φάρμακο της λύπης (Κικέρων)
Υπατία η Αλεξανδρινή (M. Dzielska)
Υπέρ των ελληνικών ναών (Λιβάνιος)
Φωτιά και τσεκούρι (Ευ. Αβέρωφ)
Χαρακτήρες (Θεόφραστος)

" Πολλές φορές, όταν ξυπνώ από το σώμα στον εαυτό μου και βρίσκομαι έξω από τα άλλα πράγματα αλλά μέσα στον εαυτό μου, βλέποντας τόσο θαυμαστή ομορφιά και πιστεύοντας τότε περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι ανήκω σε μια ανώτερη μοίρα -αφού έχω ενεργοποιήσει μια έξοχη ζωή, έχω καταλήξει να ταυτιστώ με το Θείο και βρίσκομαι εγκαταστημένος μέσα σε αυτό, έχοντας φθάσει στην ενεργοποίηση εκείνη με το να εγκατασταθώ πάνω σε καθετί άλλο νοητό -- όταν, έπειτα από αυτή τη στάση μέσα στο Θείο, κατεβαίνω από το Νου στο λογικό, απορώ πώς και κατεβαίνω τώρα και με ποιό τρόπο έφτασε κάποτε η ψυχή μου να βρεθεί μέσα στο σώμα τη στιγμή που, και μέσα στο σώμα που βρίσκεται, είναι καθ'αυτήν έτσι όπως φανερώθηκε... "

Στον Αντώνιο Μυκονιάτη..

Θα χαθούμε φίλε μέσα στον Ήλιο

και θα ξεχάσουν τη σκιά μας οι οχτροί..

και θα ξεχάσουν τη μορφή μας οι αγαπημένες..

Δεν ζήτησα τίποτα άλλο απο λευτεριά

κι ένα ποτήρι κρασί..

αγάπη δε ζήτησα σ'αυτά τα βράχια

που λένε κόσμο,

και βρήκα συκοφάντες και σκυλιά..

Συκοφάντες και δασκάλους,

μικρούς μίζερους και μεγάλους

με τα ματογυάλια τους να ψεύδονται ακτίνες..

βρώμικες ψυχές χαμένες στην προδοσία..

Μα εμείς θα χαθούμε μέσα στον Ήλιο

με το ανθάκι μας στο πέτο καρφωμένο

και τα χαμόγελά της θα συναντήσουμε ξανά..

Αυτοί ας φάνε τα λέπια της ζωής...

Ι.Τζανάκος 27/2/2012

"Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης. Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου. Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής. Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο."

Το χρώμα της Θυσίας

Η Εμπάθεια έχει χρώμα Σκυφτό.
Η Φιλαργυρία έχει χρώμα Φτωχό.
Η Φιλαυτία έχει χρώμα Νεκρό.
Η Απληστία έχει χρώμα Χολερικό.
Η Προδοσία έχει χρώμα Αβυσσαλέο.
Η Υποκρισία έχει χρώμα Χαμερπές.
Η Πίστη έχει χρώμα Ελεύθερο.
Η Ευεργεσία έχει χρώμα Ειρηνικό.

Του ανθρώπου τα χρώματα πεθαίνουν.
Ευτυχώς!
Του Θεού όλα ανασταίνονται.
Ευτυχώς!

Regina

Αρειανοί, τέλειοι άνθρωποι, κόκκινοι θεοί, παιδιά του ανέμου, ιεροί μυσταγωγοί των θησαυρών της Γνώσης. Νοθευμένοι από θεικό σπέρμα, μάντεις των ονείρων, φίλοι της ταχύτητας, γόητες του Γαλαξία, υπάρξεις του ερέβους, ξεπήδησαν απ το μυαλό μου, άυλη δημιουργία, έγιναν συντροφιά στο υπόγειο των πόθων. Κυριάρχησαν στο ξεψύχισμα των σκέψεων μου, αστραποβολώντας λάμψεις μαγείας. Αρειανοί, η φυλή των ιδανικών, τέλειοι στην μορφή, ανύπαρκτοι στην ουσία. Ολων των κρυφών ονείρων μου οι δέκτες κι οι πομποί, ο φλογισμένος πυρετός των σωθικών μου, ο σπαραγμός του ουρανού και της ταπεινότητας μου. Λάτρεις του Απόλυτου, αιχμηροι και αδροί, διασχίζουν το ΣΥΜΠΑΝ που δεν υπάρχει και το δημιουργούν με άσβεστη δίψα από μορφές. Αρειανοί, εισβάλουν σπάνια στα κέντρα ηδονής μας και μας τρελλαίνουν με ανείπωτες απολαύσεις, χτυπώντας στην ένωση του ΑΝΘΡΩΠΟΥ με τη ΣΟΦΙΑ μας αφήνουν άναυδους να καρφώνουμε το βλέμμα μας σ άδειες εκτάσεις αληθινού φωτός. Ερεθίζουν άγνωστους αδένες και τέρπουν την ψυχή μας με την αγνή ζωή, το τραγούδι της θάλασσας και του νυχτερινού ουρανού, του αλυχτίσματος και του οργασμού, του οράματος και της κενότητας, του έρωτα και του σάπιου δέρματος, του θανάτου και της μήτρας . Αρεινοί, ρουφάν το πύο του μυαλού μας και μας προσφέρουν γαλαζωπή μεσοαστρική ύλη, μας κάνουν να νιώθουμε τον πόνο των δέντρων και τα όνειρα των ζώων. Μας γκρεμίζουν από τα βάθρα μας και με ιλιγγιώδεις ταχύτητες μας ξεναγούν στους θρύλους των Αρχαίων. Μας δείχνουν ότι ζούμε χωρίς καρδιά και μυαλό, χωρίς μάτια και χέρια. Αλαλάζοντας σα διόνυσοι και σάτυροι καταστρέφουν τις οικογένειες και τις πατρίδες μας, ξεριζώνουν τη σάρκα μας και διυλίζουν το αίμα μας μέχρι που να μείνουμε ένα στεγνό ΤΙΠΟΤΑ από σκέψη. Αχρονοι και άυλοι, ούτε ζουν, ούτε πεθαίνουν, γυρνάνε με κομματάκια χρόνου στη χούφτα, ελεημονούν τους φθαρτούς σκελετούς μας. Αρειανοί, οι άρχοντες των ψυχών που κι αυτές είναι ΤΙΠΟΤΑ. Αρειανοί, οι ταχυδακτυλουργοί των ΜΟΡΦΩΝ, η πιο όμορφη φυλή του ΓΑΛΑΞΙΑ, αδέρφια του ΠΡΩΤΕΑ, ξένοι στο δικό τους κόσμο, ωραίοι και δίκαιοι, ζωντανοί συνειρμοί όλων των χρόνων κι όλων των τόπων. Αρειανοί, αυτοί που γελάν με τους κόπους και τις ευτυχίες μας, αυτοί που έχουν αντί για αίμα γαλάζιο αντί για καρδιά παλμούς αντί για βούληση θροισματα, κι αντί για φύλα, σύμβολα πόθων. Αυτοί που αρπίζουν δίχως άρπα τους ύμνους της κίνησης, αυτοί που άδουν χωρίς χορδές τις ωδές των μύθων. Εξαίσιοι κι ανύπαρκτοι, άυλοι και παντοδύναμοι, είναι το μικρόβιο της ζωής και της λαχτάρας που δεν έχει όρια, ούτε διαστάσεις, ούτε περιεχόμενο , μόνο έρωτες ευγενικούς. Αρειανοί , σκλάβοι αιώνιοι της θηλυκότητας, καταφέρνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν να δημιουργούν ελκυστικές κενές μορφές. Κανείς δε ξέρει γιατί μας φαντάστηκαν έτσι και ποιά εύθυμη διάθεση τους ενέπνευσε να μας φτιάξουν τόσο τραγικούς. Κανείς δε ξέρει γιατί μας έπλασαν τόσο τυφλούς και κανείς δε θα μάθει ποτέ γιατί μας έπλασαν δολοφόνους τους. Αρειανοί, οι λάτρες των μορφών, οι κωμικοί του Σύμπαντος, οι θηλυκοί του Σύμπαντος, οι υμνωδοί του Σύμπαντος, διασκεδάζουν με τα καμώματα μας , διασκεδάζουν με τις ψευδαισθήσεις μας ότι υπάρχουμε και κάποια στιγμή θα εξαφανίσουν τ Ονειρο απ όπου βγήκαμε και ζούμε. Αρειανοί, οι Αχρονοι Αρλεκίνοι του Μηδέν

http://aeionas.blogspot.com

"...Εκείνος που ξέρει ν'αναπνέει την ατμόσφαιρα που γεμίζει το έργο μου, γνωρίζει πως είναι ατμόσφαιρα των υψηλών τόπων, πως ο αέρας εκεί είναι ζωηρός. Πρέπει να είναι κανείς πλασμένος γι'αυτή την ατμόσφαιρα, αλλιώς κινδυνεύει πολύ να κρυολογήσει. Το χιόνι είναι κοντά, η ερημιά είναι τεράστια -αλλά δείτε με πόση ηρεμία όλα αναπαύονται μέσα στο φως! Δείτε πως η αναπνοή είναι ελεύθερη! Πως τα πράγματα τα αισθανόμαστε κάτωθέ μας!..."

"Θέλεις νά `χεις πιστή εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι Μακαρίου Β΄ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράκτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο. Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα για να μετρήσεις τη διαφορά.Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτικές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φtέρνες.Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Άργους και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάνδη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ’ ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα.Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε το φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θα `χει να σου ειπεί: άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.."

Blogger templates

Κυριακή 1 Μαΐου 2016

Και οι δίκαιοι... πόσοι είναι;