Η περιοχή του ανθρώπου...

 

 

Η επιστροφή, η κάθε επιστροφή, έχει τη χλομάδα της συγκατάβασης και την αποκοτιά της λήθης. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Ο χρόνος ό,τι σου παίρνει στον κανόνα, στο δίνει στην εξαίρεση.

Όλα όσα απαρνήθηκε κανείς στα νιάτα του, όσα έδωσε μάχες για να τα συντρίψει, να τα εκμηδενίσει, να τα αφανίσει, να τα γελοιοποιήσει, είναι μοιραίο να τα γευτεί πολλά χρόνια, πολλές εποχές μετά… και δεν θα έχουν την αγριάδα του τότε αλλά την στυφή, άνυδρη γεύση του τώρα…

Η επιστροφή, η κάθε επιστροφή, έχει το κωμικό προσωπείο της ανάμνησης και το τραγικό πρόσωπο της μνήμης.

Έχει τη μελαγχολική συγκίνηση του ανταμώματος και τη θλιβερή όψη της γήρανσης. Της ασύμμετρης, άνισης γήρανσης. Το σώμα είναι ο Άτλαντας που κουβαλάει στους ώμους του ένα σύμπαν και η ψυχή, νέα και θαλερή ακόμα, αρνείται να αναγνωρίσει ό,τι υπέκυψε στο χρόνο. Και οι μνήμες απασφαλίζονται και η επίθεση ξεκινάει. Και το να πεις ‘ήμουν ανέτοιμος’ είναι ψέμα. Και το να ισχυριστείς ‘ήμουν αθωράκιστος’ είναι ψέμα. Και το να πεις ‘ήμουν αθώος’ είναι η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή κρύβεται σε όλο αυτό τον πόνο που έχεις μαζί σου.

Ξέρω ότι είσαι μακριά κι όμως τώρα είναι που θέλω να σου μιλήσω, λες και απευθύνεσαι στον ασχημάτιστο ακόμα ορίζοντα του αύριο. Ξέρω ότι έφυγες για πάντα κι εγώ με παιδιάστικο πείσμα ποθώ όλο τούτο να το ακυρώσω.

Ξέρω ότι χαθήκαμε αλλά είμαστε εδώ… ακόμα. Κι αυτό δεν το λες… δεν τολμάς να το ψελλίσεις. Το σκέφτεσαι κι είναι το φορτίο το ακριβό αντίτιμο της κάθε νύχτας δίχως… εκείνο.

Και λοιπόν; Δεν μπορείς να κάνεις πολλά… ίσως τίποτα…

Περπατάς συντροφιά με τους ήχους των βημάτων σου και αυτό έχεις κερδίσει με ηράκλειο μόχθο, με αμέτρητα λάθη, με γενναίες αρνήσεις.

Και λοιπόν;

Έχεις ένα βράδυ ακόμα να γεράσεις ανενόχλητος από τον ήλιο…

Ξέρω ότι είσαι μακριά κι όμως τώρα είναι που θέλω να σου μιλήσω…

Και μετά…

Πάντοτε θυμάσαι… πάντοτε θα θυμάσαι

να επιστρέφεις στη φωλιά σου… στον οίκο των αέναων μεταβολών… στο καταφύγιο του ολόδικού σου απείρου…

στην περιοχή του ανθρώπου…

Hurt

Jimmy Myhre

'α'

Σκέφτομαι καμιά φορά

Τι θα γινόταν αν ξυπνούσα μια μέρα

Σε μια έρημη πόλη;

Αν άνοιγα το ραδιόφωνο

Και υπήρχαν μόνο παράσιτα

Αν άνοιγα την τηλεόραση

Και δεν υπήρχε σταθμός

Αν έβγαινα στο δρόμο

Και δεν υπήρχε κανείς;

Τι θα γινόταν άραγε

Αν ξυπνούσα μόνος;

Ολότελα μόνος στη πόλη;

Κι αν έπαιρνα το αυτοκίνητο

Και ταξίδευα στους άδειους δρόμους

Περνούσα από άδεια μαγαζιά

Κι από άδεια σχολεία

Προσπερνούσα ερημωμένες πλατείες

Και πάρκα που δεν έχουν πια ζωή

Τι θα γινόταν άραγε;

Και τι θα με πλημμύριζε;

Ο απόλυτος τρόμος;

Η απόλυτη ευτυχία;

Η απόλυτη μοναξιά;

Ποιος είμαι τότε;

Πως με λένε;

Τι σημασία έχει αν έχω παρελθόν;

Τι νόημα έχει να έχω μέλλον;

Ποιος ήμουν κάποτε;

Ποιος έχτισε όλα τούτα ολόγυρά μου;

Και γιατί τα εγκατέλειψαν όλοι;

Αν υπάρχει η αλφαβήτα του κόσμου

Ποιος θα μου διδάξει το ‘α’;

οι άνθρωποι να είναι...

 

οι άνθρωποι να μάχονται είπε ο Όμηρος, οι άνθρωποι να μάχονται... να μη φοβούνται αλλά να δικαιώνουν τη θνητή τους φύση... να στρέφουν το βλέμμα στους θεούς, να μην σπαταλάνε τη φύση τους, να μην μερώνουν την οργή τους... γιατί η οργή είναι το ιχώρ της επιβίωσής τους...και να μάχονται...

οι άνθρωποι να σκέφτονται είπε ο Σωκράτης, οι άνθρωποι να μάθουν να σκέφτονται... όχι τι πήραν αλλά τι θα παραδώσουν, όχι τι κέρδισαν αλλά τι πληρώνουν, όχι τι πρόδωσαν αλλά τι οφείλουν... εμπρός στην ακεραιότητα του είναι όλα μοιάζουν με μια σκοτεινή σπηλιά... όλα χάνονται στο ημίφως της λήθης... οι άνθρωποι να σκέφτονται...

οι άνθρωποι να φλέγονται είπε ο Αλέξανδρος... να τους είναι στενόχωρο το κρεβάτι, το σπίτι, το χωράφι, ο ίδιος ο ουρανός... να θέλουν το Αγνωστο να τους τρέφει, να ερωτεύονται το Αχανές και να μην φιλιώνουν με το ελάχιστο... οι άνθρωποι να έχουν χέρια απλωμένα όσο τολμούν, όσο χτυπάει η καρδιά τους, όσο προστάζει η θεία καταγωγή τους... οι άνθρωποι να πυρπολούνται...

οι άνθρωποι να αγαπούν είπε ο Ιησούς... η καρδιά τους να σπάει από αγάπη, τα στήθια τους να φουσκώνουν από την άπληστη αγάπη, το βλέμμα τους να ιχνεύει το στερέωμα κάθε πρωί και κάθε βράδυ να μην έχουν βλέμμα... κι όσο για το αλύχτισμα των δαιμόνων στα σκοτεινά τους εσώψυχα, να τα αγκαλιάσουν με την αγάπη τους... γιατί δεν είναι άνθρωποι όσοι δεν πεθαίνουν από αγάπη...

οι άνθρωποι να είναι απλοί, να είναι γλυκά εσωστρεφείς, αυτόφωτοι και όταν ανοίγονται στους άλλους να μην προσδοκούν το απόλυτο, είπε ο απλός άνθρωπος... οι άνθρωποι να ξεμάθουν τα πάντα και να είναι... οι άνθρωποι απλώς να είναι... να αφήνονται, να εμπιστεύονται, να βιώνουν... να ακούν και ο ρυθμός της αναπνοής τους να έρχεται σε θαυμαστή συνήχηση με κείνη την Μεγάλη και Μυστική πρωτοπηγή που εκπέμπει από την Αρχή των Ημερών... και αυτό αρκεί... 

οι άνθρωποι να είναι...