Η Ζωή είναι είναι ‘ηρακλείτεια’ ενώ η Ποίηση ‘ελεατική’…

Η Ζωή βέβαια εισχωρεί πάντοτε και καθοδηγεί την Ποίηση, προσφέροντας ή επιβάλλοντας τα νέα στοιχεία της, μα όμως είν’αδύνατο να αντικαταστήσει την Ποίηση, που με τη σειρά της σφραγίζει τη Ζωή πνευματικά κι ανεπανάληπτα… Στο χώρο της Ζωής ανήκει η μια κίηση, εκείνη ακριβώς που εντάσσεται στη χρονικότητα, στις χρονικές εκφάνσεις της Ζωής, αρχίζοντας από τις βιολογικές αναγκαιότητες ως οποιαδήποτε επαναληπτική διαδικασία κοινωνικού ή ατομικού χαρακτήρα. Στο χώρο της Ποίησης η άλλη κίνηση που κάνει η ανθρώπινη συνείδηση γίνεται προς τη μη χρονικότητα, προς το μη επαναλαμβανόμενο, είναι δηλαδή μια κίνηση προς την ακινησία. Για να μιλήσουμε στη γλώσσα της ψυχολογίας, είναι μια κίνηση προς την αθανασία, είναι μια εναντίωση στο θάνατο, σε κάθε φθαρτότητα. Ειπωμένο αυτό με σινιάλα φιλοσοφίας, σημαίνει ξεκάθαρα πως η Ζωή είναι είναι ‘ηρακλείτεια’ ενώ η Ποίηση ‘ελεατική’…

 

Νίκος Καρούζος [απόσπασμα από την εισήγησή του με θέμα ‘Η Ζωή και η Ποίηση’, στη δεύτερη μέρα του 1^ου Συμποσίου Νεοελληνικής Ποίησης, Παν/μιο Πατρών, 3-5 Ιουλίου 1981]

Πάντα ὁ δρόμος μέσ᾿ στὰ μάτια του
κ᾿ ἡ λάμψη ἀπ᾿ τὴ φωτιὰ
ποὺ καταλύει
τὴ νύχτα.
Γυρίζει μόνος
στὰ χέρια τοῦ κλαδὶ ἀπὸ ἐλιὰ
γεμάτος πόνο χάνεται στὰ δειλινὰ
αἰσθάνεται
πὼς ὅλα χάθηκαν.
Μὴν τοῦ μιλᾶτε εἶναι ἄνεργος
τὰ χέρια στὶς τσέπες του
σὰν δυὸ χειροβομβίδες.
Μὴν τοῦ μιλᾶτε δὲ μιλοῦν στοὺς καθρέφτες.
Ἄνθη τῆς λεμονιᾶς
λουλούδια τοῦ ἀνέμου
στεφάνωσέ τον Ἄνοιξη
τὸν κλώθει ὁ θάνατος.

Νίκος Καρούζος, "Εικόνα".
(απόσπασμα)

Ευχαριστώ το φίλο CHEFGUEVARA ANTINOUS

https://mewe.com/profile/5ca481a252db682c218b1bd3

Εἴθε νὰ μὴν ὑπῆρχα

μαβὴς ὁ χτύπος τῆς καρδιᾶς, ἀλητεία.

Κι ἂν εἶπα τὶς προάλλες τὴ ζωὴ ἀντίρρηση τοῦ σκούληκα

δὲν ἔπαψε νὰ φουγαρίζει μέσα μου χαώδης

ἡ ἀπελπισία.

Θὲς τὸ ζῷο θὲς ὁ ἅγιος τίμημα ἡ ἀπουσία.

Κορφόνυχα μὲς στὴ φωτιὰ σὲ ταραχώδη θράκα

χρονάκια μου καὶ χρόνια

ἔκανα ῾γὼ τὸ μπόι μου βλαστοβολώντας ὕψος

χωρὶς νὰ συμβουλεύομαι

κακοὺς ὀνειροκρῖτες καὶ θολὰ μαντεῖα.

Δὲν ἀναμέτρησα κινδύνους, ἀποτεφρώθηκα.

Πίστεψα στὰ χρυσάνθεμα ὁρκίστηκα στὴ χλόη

κι ὅπως ρεκάζει ἐπιστήθιος ἄνεμος ἀπὸ βροχερὰ

συμπεράσματα

στὰ ἐρυθρὰ χαλάσματα τοῦ ἥλιου ξαναφαίνομαι

κι ἀνιστορῶ τὰ ρόδινα νεφρά μου.

Νίκος Καρούζος, "Νεολιθική νυχτωδία στην Κροστάνδη".

(Απόσπασμα).

Σε όλα μας τα μέλη αληθεύει ο θάνατος...

Ο ΑΚΑΝΘΙΑΣ

Κάθομαι στην καρέκλα μου σαν το πουλί στο δέντρο.

Σε όλα μας τα μέλη αληθεύει ο θάνατος

κ’εγώ ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τ’αυτοκίνητα.

Οι μέρες μας, αλήθεια, πεθαίνουν

ευλάβεια μη μπορώντας!

Ο καιρός επήρε τα πανιά μας και γιγάντεψε

στα πυκνότερα οξυγόνα ο Ίχνος

μ’ένα χιλιόμετρο σπασμένο φως

κρατώντας τη φαρέτρα των δευτερολέπτων

ο γυιός του κατάκοιτου Φαλακρού του βιδωμένου

και της ωραίας Νυστής που μπεκρουλιάζει στα ηλιοστάσια –

όλη των άστρων η προχειρότητα.

Θάθελα να κρατήσω μια σκιά στα χέρια μου

θάθελα νάχει το ποίημα κατάλευκα και τρυφερά λαγόνια…

[…]

Νίκος Καρούζος Λευκοπλάστης για μικρές και μεγάλες αντινομίες, 1971