Βλέπετε, ο θάνατος είναι καταστροφή. Είναι οριστικός, δεν μπορείς να λογοφέρεις μαζί του. Δεν μπορείς να πεις: ‘Όχι, περίμενε λίγες μέρες ακόμα’. Δεν μπορείς να συζητήσεις μαζί του, δεν μπορείς να τον ικετεύσεις. Είναι οριστικός, είναι απόλυτος. Ποτέ δεν αντιμετωπίζουμε κάτι οριστικό, απόλυτο. Πάντα το παρακάμπτουμε και γι’αυτό τον τρέμουμε τον θάνατο. Μπορούμε να εφεύρουμε ιδέες, ελπίδες, φόβους και να έχουμε πεποιθήσεις όπως ‘θ’αναστηθούμε, θα ξαναγεννηθούμε΄. Όλα αυτά είναι οι πονηροί τρόποι του νου, που ελπίζει σε μια συνέχεια. Κι αυτή η ελπίδα ανήκει στο χρόνο, δεν είναι γεγονός, είναι απλώς μέρος της σκέψης. Ξέρετε, όταν μιλώ για τον θάνατο, δεν μιλώ για το θάνατό σας ή το θάνατό μου. Μιλώ για τον θάνατο, αυτό το εξαιρετικό φαινόμενο.
…Όταν λοιπόν μιλάμε για θάνατο, δεν μιλάμε για το θάνατό σας ή το θάνατό μου. Δεν έχει πραγματικά μεγάλη σημασία αν πεθάνεις εσύ ή εγώ. Θα πεθάνουμε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι. Θα πεθάνουμε ευτυχισμένοι, έχοντας ζήσει πλήρως, ολοκληρωτικά, με όλες μας τις αισθήσεις, με όλο μας το είναι, απόλυτα ζωντανοί, σε πλήρη υγεία. Ή θα πεθάνουμε σαν τους άθλιους ανθρώπους, ανάπηροι απ’τα γηρατειά, απογοητευμένοι, μέσα στη θλίψη, χωρίς να γνωρίσουμε ποτέ μια μέρα, ευτυχισμένη, πλούσια, χωρίς να έχουμε ποτέ ζήσει μια στιγμή που να έχουμε δει το μεγαλειώδες. Μιλάω, λοιπόν για Θάνατο, όχι για τον θάνατο ενός συγκεκριμένου προσώπου.
…Αν έχεις κόψει τα πάντα γύρω σου -κάθε ψυχολογική ρίζα, ελπίδα, απελπισία, ενοχή, άγχος, επιτυχία, προσκόλληση- τότε, απ’αυτή τη διεργασία, από αυτή την άρνηση ολόκληρης της δομής της κοινωνίας, χωρίς να ξέρεις τι θα σου συμβεί όταν λειτουργείς πλήρως, απ’αυτή την πλήρη άρνηση υπάρχει η ενέργεια ν’αντιμετωπίσεις αυτό που ονομάζεις θάνατο.
…Βλέπετε, δεν αγαπάμε. Η αγάπη έρχεται μόνον όταν δεν υπάρχει τίποτε, όταν έχετε αρνηθεί ολόκληρο τον κόσμο. Όχι ένα τεράστιο πράγμα που λέγεται ‘κόσμος’, αλλά μόνον τον κόσμο τον δικό σας, τον μικρό κόσμο στον οποίο ζείτε -την οικογένεια, την προσκόλληση, τις διαμάχες, την κυριαρχία, την επιτυχία σας, τις ελπίδες σας, τις ενοχές σας, την υπακοή σας, τους θεούς και τους μύθους σας. Όταν αρνείστε όλον αυτόν τον κόσμο, όταν δεν έχει μείνει απολύτως τίποτα, ούτε θεοί, ούτε ελπίδες, ούτε απελπισίες, όταν δεν υπάρχει αναζήτηση, τότε απ’αυτό το μεγάλο κενό βγαίνει η αγάπη που είναι μια εξαιρετική πραγματικότητα, που είναι ένα εξαιρετικό γεγονός που δεν επινοήθηκε από το μυαλό, το μυαλό που έχει μια συνέχεια με την οικογένεια μέσω του σεξ, μέσω της επιθυμίας.
Και αν δεν έχετε αγάπη -που είναι πραγματικά το άγνωστο- κάντε ό,τι θέλετε, ο κόσμος θα βρεθεί στο χάος. Μόνον όταν αρνηθείς εντελώς το γνωστό -αυτό που γνωρίζεις, τις εμπειρίες σου, τη γνώση σου, όχι την τεχνολογική γνώση αλλά τη γνώση των φιλοδοξιών σου, των εμπειριών σου, της οικογένειάς σου- όταν αρνηθείς εντελώς το γνωστό, όταν το σβήσεις, όταν πεθάνεις για όλα αυτά, θα δεις ότι υπάρχει μια εξαιρετική κενότητα, ένας εξαιρετικός χώρος στο μυαλό. Κι είναι μόνο αυτός ο χώρος που ξέρει τι σημαίνει να αγαπάς. Και μόνο σ’αυτόν τον χώρο υπάρχει δημιουργία. Όχι η δημιουργία των παιδιών ή το να βάλεις ένα πίνακα στον καμβά, αλλά αυτή η δημιουργία που είναι η συνολική ενέργεια, το άγνωστο. Αλλά για να φτάσετε σ’αυτό, πρέπει να πεθάνετε ως προς όλα όσα γνωρίζετε. Και σ’αυτόν τον θάνατο, υπάρχει μεγάλη ομορφιά, υπάρχει ανεξάντλητη ενέργεια ζωής.
On Living and Dying (Για τη Ζωή και τον Θάνατο)
6η Ομιλία, Βομβάη, 7 Μαρτίου 1962
Ó Krishanmurti Foundation Trust Ltd και Krishanmurti Foundation of America
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου