Πέντε άξονες ενηλικίωσης του ανθρώπου

ο κύκλος επιτίθεται στη γραμμή

η άνοδος είναι η θέα του ανάποδα κρεμασμένου

το βλέμμα διασώζει ό,τι ο χρόνος αποβάλλει

το συναίσθημα είναι το χθες της σκέψης

η αντίληψη κατασκευάζεται

Πέντε αρχές του Αχανούς που κληροδοτούνται στον άνθρωπο

η εντροπία είναι το ψεύδος που δοξολογεί η ποίηση

το πραγματωμένο εν δεν μερίζεται

οι μυητικές ορίζουσες είναι εγγενείς στον άνθρωπο

ο ενιαυτός είναι η περίοδος ολοκλήρωσης και αποκατάστασης κάθε ευγενούς δοκιμασίας

ο σοφός που μιλά ακόμη δεν είναι στην τελευταία του βαθμίδα

Πέντε αφορισμοί σωματικής νοημοσύνης

το σώμα εργάζεται το υπόρρητο γνώναι

το σώμα εμπεριέχει όλες τις ενδεχομενικότητες συν κάτι ακόμα

το σώμα φιλοξενεί τις προ-εννοιολογημένες εμπειρώσεις

το σώμα αποφασίζει και καθορίζει το βέλτιστο για τους άλλους φορείς

η αγάπη είναι κυτταρικός ιμπεριαλισμός

Πέντε ελιγμοί εσωτερικής δράσης

το Ανοίκειο δεν είναι ενδεχόμενο, είναι αναδυόμενη δι-αντίληψη

το πεπερασμένο σε κάθε ειναιική δράση δεν γεννιέται στο είναι

το ιερό είναι απρόσιτο, αναφές και απρόσβλητο

το ερωτικό γεγονός είναι η παγκόσμια και καθολική αρχή που διέπει το κάθε τι

η διαμερισματοποίηση αντίκειται σε κάθε έννοια ενικότητας και είναι εχθρός της αρμονίας

Untitled No. 4733 Art Print by Miki Meir Levi

Η ‘χρήση’ του άλλου…

Η σχέση, λέω καμιά φορά, είναι στάση και όδευση. Είναι μια πορεία αλλά με σημεία στάθμευσης και εποπτείας. Εάν τρέχεις διαρκώς, δεν βλέπεις… ακούς μονάχα την ανάσα σου και νιώθεις το βροντοχτύπημα του είναι σου στις φλέβες σου. Κι επειδή δεν βλέπεις, δεν σκέφτεσαι κι επειδή δεν σκέφτεσαι, δεν στοχάζεσαι… κι επειδή δεν στοχάζεσαι κάποια στιγμή αποξενώνεσαι από τους ίδιους τους καρπούς της όποιας σχέσης… δεν έχεις πια σχέση… είναι ένας κυνηγημένος…

Λέω ακόμα πως δέχομαι τέσσερα στάδια… επαφή – σχέση – συνάντηση – διύπαρξη… τούτος είναι ο δικός μου στοχασμός… η επαφή δίνει την κεραύνια εκκίνηση, η σχέση εργάζεται στους τρεις άξονες της δι-εαυτικής συνθήκης του επικοινωνείν (σώμα, νους, πνεύμα) και έπειτα ακολουθεί η συνάντηση… το μεγαλειώδες και συγκλονιστικό δι-αγαπάν που ενώνει οργανισμικά τους ανθρώπους σε χαμηλά και υψηλά επίπεδα… χωρίς συνάντηση δεν έχει κανένα νόημα η δυαδικότητα, το σχήμα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος, φλεγόμενος μάλιστα… ο άνθρωπος γίνεται ερειπιώνας, ζει σε μια δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα, αναπνέει τα τοξικά γαστρικά υγρά του και… πεθαίνει…

Δεν συζητώ καν τη δι-ύπαρξη γιατί εκεί έχουμε άλλης τάξης μεγέθη… έχουμε άλλες ενέργειες, έχουμε το ορθάνοιχτο βλέμμα, τον συντονισμό με το Ρυθμό, την συνοδοιπόρευση με τη Ροή, τη βαθιά μύηση στα έγκατα του ζην… η μόνη γλώσσα που μπορεί να περιγράψει, ίσως, τις δυναμικές και τα σύμπαντα της διύπαρξης είναι βέβαια η ποιητική… ούτε η επιστημονική, ούτε η θεολογική, ούτε η φιλοσοφική… όλες τούτες είναι φτωχά υποσύνολα της ποιητικής γλώσσας…

Όμως τι σημαίνει η ‘χρήση’ του άλλου;

Σημαίνει ότι ο άλλος ακυρώνεται εξ αρχής, δεν αποτελεί πρόσωπο και εξυπηρετεί ως ‘χαρτοπετσέτα’ συναισθηματική ή σωματική ή διανοητική τις ανάγκες μου. Η συνθήκη είναι τόσο συνηθισμένη που δεν χρήζει καν περιγραφής.

Η από-προσωποποίηση του άλλου είναι ένας ευφυής ελιγμός του όλου τραυματισμένου οργανισμού για να αντέξει τις δυναμικές μιας πιθανής επαφής και αργότερα ‘σχέσης’. Εάν αποδεχθώ τον άλλο ως πρόσωπο, ως το όλον που είναι –αυτονοήτως και αδιαπραγμάτευτα- τούτο σημαίνει πως πρέπει κι εγώ να προτείνω το δικό μου πρόσωπο. Η επαφή δεν απαιτεί πρόταση, απαιτεί την κατανάλωση πρωτεικών ενεργειών που αν δεν εκτονωθούν απειλείται η ίδια η συγκρότηση του αρμολογημένου όντος. Η σχέση όμως απαιτεί την πρόταση. Την κίνηση προς τον άλλο… την ίδρυση μιας συνεργασίας εμπιστοσύνης, την αμοιβαία εκχώρηση ζωτικών χώρων… εάν ο άλλος είναι πρόσωπο αναγκάζομαι να αποκαλύψω και το δικό μου.

Προτιμότερο για πολλούς να μην το πράξουν. Κι έτσι απελπισμένα και με αβυσσαλέα δίψα, αναζητούν τον άλλο ως τροφή, εργαλείο, μηχανή ικανοποίησης αναγκών… κι αυτό το κάνουν επειδή λιμοκτονούν… όταν η πείνα κορεσθεί ικανοποιητικά ο άλλος παύει να έχει λόγο ύπαρξης… στην ουσία αποτελεί εμπόδιο… είναι μια χρησιμοποιημένη χαρτοπετσέτα και κανείς δεν κρατά στις αναμνήσεις του χαρτοπετσέτες…

Λέω λοιπόν, η σχέση είναι στάση και όδευση… διαρκής παρατήρηση, εποπτεία… το συναίσθημα με την πλημμυρική αρχαιώνια δράση του τα θολώνει όλα… ο νους όμως παραμένει εν εγρηγόρσει… δεν έχω διαλέξει τυχαία τις λέξεις που συνθέτουν από έναν άλλο, προσωπικό δρόμο το όνομά μου…

Νους ΗΜΕΡαυγής Τάνυσις Ηθείου Σώματος… (ΝΗΜΕΡΤΗΣ)

Γιατί ο νους οφείλει να οδηγεί το άρμα… όχι το άρμα το νου…  

Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ’ αγαπούν
μια γυναίκα μου χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί
Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό
Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τι κάνει; την καρδιά μας καρφώνει;
ναι τη καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής.

Μίλτος Σαχτούρης, "Τα δώρα".

Άληστος γνώσις…

Δεν τολμώ να κοιτάξω πια στη γη

ούτε και στον ουρανό

υπάρχει μονάχα ένα ξέφωτο μικρό

στη μνήμη

για να καταφεύγω

πριν παραδώσω ό,τι ιερότερο έχω

στον Γέροντα με το λευκό χιτώνα

πριν αξιωθώ να περπατήσω το μονοπάτι εκείνο

που δεν έχει ούτε στερέωμα

ούτε φως

θα έλθω πάλι για λίγο μόνο να σε δω

να σε αγκαλιάσω

φεύγουμε άρτιοι και οι δυο

ευτυχισμένοι

γιατί όλα τα ζήσαμε ολόκληρα

μαζί

ακέραια

ακόμα και στην αγρύπνια

ακόμα και στον πόλεμο

και δεν μιλούμε πια

και δεν ακούμε

δεν κοινωνούμε ούτε τη σιωπή

ή τη λαχτάρα ενός χαμόγελου

δεν το έχουμε ανάγκη

ανάγκη έχει μόνο εκείνος

που πάνω στο σώμα του έχει κηλίδες θλίψης

και πάνω στη ψυχή του

ένα διάπυρο γιατί

και φλέγεται…

 Φρ. Νίτσε, Πέρα απ'το καλό και το κακό

Όχι για πολύ ακόμα

Κανένας δεν μάς περίμενε αδελφέ μου στις Σκαιές Πύλες.

Υπήρχε μια ιδιαίτερη ησυχία σε τούτο τον τόπο της αναχώρησης. Μια ησυχία που ορίζουν ο χρόνος και η απουσία χρόνου.

Ο ουρανός ήταν εχθρικός, σκοτεινός και λάβρος.

Είχες ένα βλέμμα γλυκό, παιδικό, ήρεμο. Δεν σε ενοχλούσε εσένα ποτέ ό,τι γινόταν έξω. Δεν έδωσες ποτέ σου σημασία στις μεταβολές της φύσης, στα παιχνιδίσματα του ανέμου, στα ερωτικά καλέσματα της θάλασσας. Δεν μπορούσε εύκολα να σε ξεγελάσει τίποτε που οι αισθήσεις μακαρίζουν και οι οφθαλμοί ερωτεύονται. Το παλίμβουλο της φύσης φρόνημα εσένα δεν σε άγγιξε ποτέ.

Ήξερες πως όλα βρίσκονται μέσα μας. Ήξερες πως ό,τι δεχόμαστε και ό,τι αρνιόμαστε, ό,τι ονοματίζουμε και ό,τι αποσιωπούμε, ό,τι χαρίζουμε κι ό,τι μάς δωρίζουν είναι μικρές ψηφίδες σε ένα παλίμψηστο που κάποτε θα διαβρωθεί, θα σπάσει, θα χαθεί. Για πάντα.

Σε κρατούσα από το χέρι σα να ήσουν μικρό παιδί. Κι εσύ δυσφορούσες και με άφηνες. Ήθελες να περπατήσεις μόνος σου, ήθελες να τρέξεις σε τούτα τα λιγοστά τελευταία μέτρα ως το Μεγάλο Κατώφλι. Μα εγώ δεν μπορούσα να σε αφήσω και σ’έπιανα πάλι. Αιχμάλωτο για πάντα σε ήθελα, δικό μου κι αυτό ποτέ σου δεν μού το συγχώρησες.

Και σε τούτες τις φοβερές πύλες δεν μάς περίμενε κανείς.

Ολόγυρα ένα σκληρό, αμείλιχο τοπίο. Ένα τοπίο αγέλαστο, πανάρχαιο, σιωπηλό.

Ανάσαινες βαριά τώρα κι ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται. Τι ερχόταν τώρα; Τι μάς περίμενε; Μα για τα όσα άφηνες πίσω σου είχες προ πολλού αδειάσει την ψυχή σου και δεν ενδιαφερόσουν. Ούτε για μένα πια ενδιαφερόσουν καθώς το βήμα σου γινόταν ολοένα και πιο ανυπόμονο. Ήθελες να γνωρίσεις τι συμβαίνει, ήθελες να ψηλαφήσεις το αναπόδραστο, να κοινωνήσεις το αιώνιο. Η ψυχή μου ζήλεψε την αγέρωχη στάση σου, το γενναίο σου πνεύμα. Δεν ήσουν εσύ που φοβόσουν, εγώ ήμουν.

Σαν φτάσαμε κάτω απ’τις Πύλες άρχισε να πνέει ένας παράξενος, ζεστός άνεμος. Δεν έκανες καμιά κίνηση να προστατευτείς. Γύρισες μονάχα και με κοίταξες για μια στιγμή μού άφησες το χέρι και προχώρησες. Νόμιζα πως θα διαλυθώ σε όλα μου τα εκατομμύρια κύτταρα από τούτο τον αποχωρισμό μα σε κοιτούσα στέρεος ακόμα και όρθιος να διαβαίνεις θαρρετά το πιο φοβερό κατώφλι της Ύπαρξης.

Λίγο πριν σε χάσω μέσα στο στροβιλισμό αυτού του λίβα που κατέκαιε το πρόσωπό μου, γύρισες και με κοίταξες ξανά, για στερνή φορά. Δεν μού χαμογελούσες, δεν είπες τίποτα. Κι ύστερα χάθηκες μέσα στο πέρασμα που οδηγεί τα ανθρώπινα πλάσματα από το μερικό στο Όλο και από το πολλαπλό στο Εν…

Έμεινα κάμποση ώρα, δεν ξέρω πόση, ακίνητος και περίμενα… δεν ήξερα τι… πού να γυρίσω, είπα, πού να πάω… σκέφτηκα να κινήσω κι εγώ μπροστά, να σ’ακολουθήσω, να χωθώ κι εγώ μέσα στην νεκροδίνηση αυτή που μαινόταν ολόγυρα μα σιγά σιγά έπαυε.

Έκλεισα τα μάτια και με την απόφαση να πυργώνεται μέσα μου έκανα ένα βήμα μπρος… κι άξαφνα μια τρομερή δύναμη με τίναξε προς τα πίσω και βρέθηκα ξαπλωμένος πάνω σ’αυτό το ξερό, άνυδρο χώμα.

Άρχισε να βρέχει… ένα γκρίζο, βρομερό ψιλόβροχο… οι σταγόνες πέφταν στο κεφάλι και στα χέρια και με έκαιγαν…

Σηκώθηκα, γύρισα το σώμα μου αργά και πήρα το δρόμο της επιστροφής…

Όχι για πολύ αδελφέ μου, είπα μέσα μου…

όχι για πολύ ακόμα…

Time Gate

sulaiman almawash

Περιπατητής σε δρόμους αχάρακτους

σύντροφοι τα ξωτικά της φαντασίας.
Ξέρω θα μου πείτε
τα πλουμιστά εμπορεύματά σας
φαντάζουν διαλεχτά.
Όμως στις παράγκες του κόσμου ξεθωριάζουν.
Δεν τα χρειάζομαι.
Αφήστε με ήσυχο νʼ ανησυχώ.

Αντώνης Στασινόπουλος, "Ανήσυχος".

(Ο ποιητής, αναρχικός κι επαναστάτης Αντώνης Στασινόπουλος (1957- 2015), γεννήθηκε και πέθανε στην Πάτρα, επιδιώκοντας με την κοινωνική και ποιητική του ζωή την υπέρβαση κάθε προσωπείου. Μοναχικός, παρά τη σχέση ζωής με τη σύντροφό του και τους ακλόνητους φίλους που στάθηκαν στο πλευρό του, απλός μα ασυμβίβαστος, εξέφρασε με την ποίησή του τον μόχθο του ανθρώπου απέναντι στο Tέρας του κράτους που ο ίδιος δημιούργησε. Η ιδανική πόλη είναι γιʼ αυτόν μια πόλη «αγέννητη» με «σάλπιγγες να ηχούν το τέλος του πολέμου». Μια τέτοια πόλη, όμως, δεν υφίσταται στο παρόν, αφού ο πλανήτης τυλίγεται με ένα «γκρι φόντο». Παρά τις πληγές και τη μοχθηρία του κόσμου που σήκωσε στις πλάτες του, ο ποιητής δεν είναι απαισιόδοξος. Αγκαλιάζει το σύμπαν γύρω του «φτιάχνοντας κύκλους» ζωής κι ευελπιστώντας για το «σπόρο» που θα μείνει πίσω για τις επόμενες γενεές. Αγκαλιάζοντας τα «παιδιά-ποιητές» του μέλλοντος και τους κατατρεγμένους, η ποίηση του Αντώνη Στασινόπουλου κυοφορεί το βρέφος μιας ουτοπικής αλλαγής).

Αναδημοσίευσα από: 

CHEFGUEVARA ANTINOUS

https://mewe.com/myworld 

Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
Κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
Όμως ή καρδιά μου ήταν πιο κοντά
Στους άγριους άρρωστους με τα φτερά
Στους μεγάλους απεριόριστους τρελλούς
Κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους

Μίλτος Σαχτούρης, "Έζησα κοντά".
(Μνήμη Γιώργου Μακρή).

Να φυλάς τα ιερά σου

Να φυλάς τα ιερά σου

Να φροντίζεις μέσα στην άγονη σκόνη

εσύ να μένεις καθαρός

Να επιμένεις

Οι μέρες που σου έλειψαν

να ξέρεις

έρχονται πάλι

Να παραφυλάς τις ασέληνες νύχτες

για τον εχθρό στο σκοτάδι

όμως όταν τελικά τον ανταμώσεις

δώστου το χώρο που ζητάει

δώστου αφηγήσεις

και ιλίγγους από ηρωικούς ανέμους

ως και την παρηγοριά της λήθης

αν το μπορείς

Όμως

μακριά απ'τα ιερά σου

τα κρύφια δώματα

τις αίθουσες με τα ακριβά σου

Κι όταν θα φεύγει

Πρόσεξε!

μην τον κοιτάξεις

το χέρι μην του δώσεις

Μην ξεχαστείς!

Το βλέμμα του

με κάθε κόστος ν'αποφύγεις

Όχι γιατι το Άγνωστο θα σε σαρώσει

Μα εκείνο που θ'αντικρίσεις

με τη γλυκύτητα του οικείου

θα σου ζεστάνει την καρδιά τόσο πολύ

που την αποστολή σου αρνείσαι

και αφήνεσαι νωχελικά

να ευεργετηθείς

με το μαυλιστικό ταξίδι στο Αχανές

Και μουδιασμένος

ως τα έγκατα

απ'τη θέρμη της καρδιάς σου

αναχωρείς

και αφύλαχτα μένουν τα ιερά σου

Κι εσυ απ'το ταξίδι αυτό

απρόσωπος θα επιστρέψεις...

Hidden Entrance

José Carlos Costa

οι ‘τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας’...

Η σχέση με τον άλλο, τον Άλλο, τον ένδον άλλο, δεν είναι τηλε-μαραθώνιος… δεν ευαισθητοποιούμαστε για πέντε λεπτά και τηλεφωνούμε για να τον ‘σώσουμε’… η σχέση είναι εργασία, καθημερινή, σκληρή και πολλές φορές αντιπαθητική, αχώνευτη και τραχιά… δεν έχει καμιά σχέση με το συναίσθημα… σε θέλω όσο είμαι ερωτευμένος και μέσα από το γλυκερό μου ή φλογερό μου πάθος σε ιδανικεύω… σε βάζω στο θρόνο σου, σε προσκυνάω κι έρχεται η μέρα που ξυπνώ και έχω αδειάσει και σε γκρεμίζω… αυτό δεν είναι σχέση… αυτό είναι μια λέξη από κ… και νομίζω είναι κατανοητή…

Όμως είμαστε τεμπέληδες, οκνοί και οκνηροί… είμαστε γεμάτοι ξεσπάσματα και ενθουσιασμούς και έπειτα… αδιαφορία… δεν σε ξέρω δεν με ξέρεις… καλά περάσαμε, όμορφα ήταν, να είσαι καλά, χαίρεστε… κι αυτό αφορά όλες μας τις σχέσεις… γιατί αφορά το μοτίβο, τον δομικό μηχανισμό του σχετίζεσθαι… δεν έχει να κάνει με τον άλλο, έχει να κάνει με εμάς…

Σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό εξηγεί την πλήρη αδιαφορία των περισσοτέρων και για τα πνευματικά ζητήματα… ας μην αναφέρω τα πολιτικά, τα κοινωνικά, κ.α.

Είμαστε οι ‘τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας’ για να θυμηθώ την περίφημη ταινία του Παναγιωτόπουλου… από τους τρεις αδελφούς που βρίσκονταν σε καθημέρια λήθη και βυθιότητα, ο ένας αποτολμά να εκδηλώσει κάποια ικμάδα, κάποια σκανδαλώδη θέληση ‘να δουλέψει’ και προκαλεί την οργή –νυσταλέα κι αυτή- και αντίδραση πατέρα και αδελφών. Η βαρύτητα του εαυτού είναι τέτοια που το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο… τα έχουμε ξαναπεί για τη βαρύτητα του οκνηρού εαυτού και την ακηδία στην οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια… όλα είναι μαθηματικά, ο Σάμιος διδάσκαλος είχε δίκιο…

Τι είναι αυτό όμως που συντηρεί το πάθος, τον έρωτα; Τι είναι αυτό που αντιστέκεται σε αυτή τη φοβερή βαρυτική δύναμη, τη θλιπτική, την θανατογόνο; Τι είναι αυτό που μπορεί και τα πιο ράθυμα και νωχελικά πρωινά να σε ωθήσει, να σε συντηρήσει, να σε διατηρήσει στην έρευνα, τη μελέτη, την διερεύνηση, την εξερεύνηση;

Είναι πολλά… και η ταπεινή μου άποψη είναι πως το βασικότερο είναι η συσσώρευση ενέργειας… όταν είσαι ρετάλι ενεργειακό, τελειωμένος από τις βιοτικές μέριμνες, εξουθενωμένος από καθημερινούς καβγάδες, διεκδικήσεις, αδολεσχίες, συζητήσεις άνευ νοήματος, έρχεται η κόπωση… ο ‘κεκμηκώς’ που θα έλεγαν και οι παλιοί άνθρωπος δεν έχει καμιά διάθεση για πνευματικά ζητήματα… τη μόνη διάθεση που έχει είναι να πέσει για ύπνο… δικαιολογημένος…

Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις όμως… αυτοί που και στη δουλειά ξεκλέβουν χρόνο να διαβάσουν ποίηση, να σχολιάσουν ένα εδάφιο της Γραφής… να λογομαχήσουν ακόμα για μια ρήση του Πλάτωνα ή μια αποστροφή του Μαρξ… θυμάμαι τον εαυτό μου κάποτε να κάνουμε μετακόμιση με έναν φίλο, αιώνες πριν… κουβαλούσαμε θεόρατες κούτες και συζητούσαμε για τους Ναΐτες Ιππότες και το Γκράαλ… η παράνοια… από τη μια η χυδαία καθημερινότητα, από την άλλη το φως μιας υπέροχης συζήτησης…

Υπάρχουν δρόμοι λοιπόν… αλλά υπάρχουν και κρεβάτια…

Δεν ξέρω αν είναι θέμα επιλογής… μπορεί να είναι όντως θέμα βαρύτητας…

Τι είσαι εσύ για τον κόσμο;

Θέτω το ερώτημα όμως γνωρίζω πως πρόκειται στην ουσία για κάτι άλλο. Πρόκειται για αίνιγμα.

Το αίνιγμα έχει θαυμαστές ομοιότητες με έναν κώδικα. Έναν κώδικα όμως ξεχωριστό που κανείς ή δεν μπορεί ή δεν θέλει να σπάσει. Η παραβίαση του κώδικα ισοδυναμεί με λύση του αινίγματος αλλά και με κάτι ακόμη. Το πρόβλημα της μεταγραφής του νοήματός του.

Τούτο σημαίνει ευθύνη. Και βούληση για αληθινή δράση.

Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο;

Αν δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο το ερώτημα δεν συνιστά αίνιγμα. Είναι απλά ένα περιττό φορτίο και με ευχαρίστηση αποβάλλεται.

Αν ο ποιητής ανήκει σε αυτόν τον κόσμο το αίνιγμα διαλάμπει, έχει ζωή, ανασαίνει. Και αναμένει το λύτη.

Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο;

Η ιστορία δεν διευκολύνει τον ποιητή.

Ο χρόνος είναι εχθρός του ποιητή κι ακόμα εχθρός του είναι ο ορίζοντας. Οποιοσδήποτε ορίζοντας.

Οι αφηγήσεις δεν διευκολύνουν τον ποιητή.

Οι ιστορήσεις, τα λογοτεχνήματα, οι θεωρήσεις.

Οτιδήποτε προβάλλει τον εαυτό του ή οτιδήποτε κραυγάζει την κατασκευή ενός εαυτού.

Ο εαυτός δεν διευκολύνει τον ποιητή.

Συνεπώς, ακόμη κι αν απαντηθεί το ερώτημα, κανείς δεν μπορεί να το μεταγράψει. Αν το δούμε διαφορετικά, πιο εξυπηρετικά με μια έννοια, η μεταγραφή του νοήματος έχει ήδη αποβληθεί από τον κόσμο.

Ο κόσμος 'δεν έχει ανάγκη' τον ποιητή.

Αλλά λιμοκτονεί για την ποίηση.

Εκείνο που πυργώνεται με συμπαγή βεβαιότητα εμπρός μου είναι η αλήθεια του ποιητή. Χωρίς αυτόν ο κόσμος δεν μπορεί να μοιράσει τον εαυτό του. Χωρίς αυτόν ο κόσμος μοιάζει με έναν τυφλό που προσποιείται ότι βλέπει ώσπου να πέσει στο χαντάκι. Δεν είναι η ντροπή της πτώσης. Είναι το όνειδος της αποκάλυψης.

Η αλήθεια του ποιητή, λοιπόν, τι παράδοξο, μεταγράφεται.

Έχει ρυθμό και δόνηση, έχει αίμα και ρίγος.

Χωρίς το ρίγος της κάθε στιγμής δεν αρδεύεται η αιωνιότητα.

Ο ποιητής γεννιέται με το ρίγος και το μεταδίδει αφειδώλευτα. Πάντα, για όσο ζει, για όσο αναπνέει. Ακόμα κι όταν δεν ζει. Όταν μνημονεύεται ή όταν καταδικάζεται.

Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο;

Το αίνιγμα επιστρέφει σε κείνον που το έθεσε.

Κάθε φορά που ακυρώνεις τον ποιητή μέσα σου, χλευάζεις το αιώνιο στο αίμα σου.

Κάθε φορά που σκοτώνεις τον ποιητή, κλείνεις το στόμα και τη μύτη σου για να μην ανασαίνεις.

Κάθε φορά που αρνείσαι το βλέμμα στον ποιητή, το στρέφεις στον εαυτό σου.

Τι είσαι εσύ για τον κόσμο;

Jamie Poole

Θα ‘ρθει καιρός
που μ’ έξαρση
θα καλωσορίζεις τον εαυτό σου
σαν θα φτάνεις στη δική σου πόρτα, στον δικό σου καθρέφτη,
κι ο ένας χαμογελώντας θα καλωσορίζει τον άλλο

και κάτσ’ εδώ θα λέει. Τρώγε.
Θ’ αγαπήσεις ξανά τον ξένο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσε κρασί. Δώσε ψωμί. Δώσε πίσω την καρδιά σου
στον εαυτό της, στον άγνωστο που σ’ αγάπησε
όλη σου τη ζωή, που εσύ αγνόησες
για κάποιον άλλο, που σ’ έχει αποστηθίσει.
Κατέβασε τα ερωτικά γράμματα απ’ το ράφι,
τις φωτογραφίες, τα απελπισμένα σημειώματα,
ξεφλούδισε από τον καθρέφτη την εικόνα σου.
Κάθισε. Απόλαυσε τη ζωή σου.

Derek Walcott, "Έρωτας κι έρωτας ξανά ",
(μτφρ.: Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ).

Ευχαριστώ το φίλο Αντίνοο

https://mewe.com/profile/5ca481a252db682c218b1bd3

Αν φωνάξεις την αγάπη σου
θα 'ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνή
γιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλες
τις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματα
όλους τους λασπωμένους δρόμους.
Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενη
λαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύ
τα λόγια της μοναξιάς σου.
Θεέ μου, τι θα γίνουμε;
Πώς θα πορευτούμε;
Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;
Μ' αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων
των ψυχών από δίπλα μας;

Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ,  Μοναξιά
(Απόσπασμα)

Κοπτήρες

Εσύ σακάτη

γέρο εσύ…

γείρε ν’ακούσεις

το παφλασμό του αρχαίου

αρχειοθετήθηκε για σένα

από το αβυσσαλέο σκότος

κι είχε στοργικά σκεπάσει τη δολιότητά του

το Ον εκείνο

που φοβάσαι να ονειρευτείς…

δόντια

κοπτήρες φονικούς

έχει φυτέψει στο κορμί σου

ψάξε

έχεις δυο μάτια αναδευτήρες

έχεις δυο πόδια ξύλινα

έχεις δυο χέρια πρησμένα υποσχέσεις

και ανασαίνεις το ρόγχο της αποδρομής…

Ο άνθρωπος μπροστά στο θεόρατο τοίχο…

Δεν γύρισε το βλέμμα

Δεν άπλωσε τα χέρια

Δεν έκανε τον παραμικρό μορφασμό

Είχε στυλώσει το βλέμμα του στην απόλυτα –αφύσικα- επίπεδη και γυαλιστερή επιφάνεια που ορθωνόταν μπροστά του… άπειρη σε πλάτος, άπειρη σε ύψος…

Το σώμα του ευθυτενές

Τα χέρια κολλημένα στα πόδια

Η μύτη του σε απόσταση χιλιοστών από την παράξενη αυτή όρθια επιπεδότητα…

Εδώ καλούμαι να σκεφτώ

Είπε

Εδώ καλούμαι να σταθώ…

Θα απαλλοτριώσω το χρόνο

Είπε

Και ό,τι απορρίψω ως περίττωμα

Θα είναι η βεβαιότητά μου

Πως είμαι ζωντανός

… ψάξε λεπρέ

τους σάπιους σου κοπτήρες

ψάξε τρελέ

έρχεται Εκείνο

που δεν αντέχεται η μορφή Του

έρχεται Αυτό

που δεν μετριέται στο τώρα

έρχεται όμως

και είναι αληθινό…

Δεν εμπιστεύομαι το χτύπο της καρδιάς μου

Δεν εμπιστεύομαι το βουητό στ’αυτιά μου

Δεν υπάρχω ως προς εμένα

Θέλω να υπάρχω απλά

Σα να μην έχει αυτό καμιά επίδραση στο μυαλό μου…

Χάνομαι;

...γείρε να νιώσεις

το αγριεμένο αίμα σου

θέλει να σε σκοτώσει

θέλει να σε φορτώσει ενοχές ζωής

κι έτσι

ανυποψίαστο

πως βρήκες το παιδί του ανθρώπου

και το φιλοξενείς γλυκά

στο νησί της Μέδουσας

θα σε μαχαιρώσει

και θα σκορπίσει όλες σου τις πρόστυχες ματιές

στον ωκεανό της Αφροδίτης…

Είμαι άραγε πραγματικά όρθιος;

Αν με δει κανείς διαφορετικά ίσως να μην είμαι

Ίσως απλά να έχω την ψευδαίσθηση της βαρύτητας

Τα πόδια μου μεταφέρουν το φορτίο μου στο χώμα

Το κεφάλι μου δεν πρήζεται από το αίμα

Αυτό με βεβαιώνει άραγε πως είμαι όρθιος;

Τρελαίνομαι;

Ο τοίχος είναι νεκρός

Εγώ είμαι ζωντανός

Τι άποψη άραγε να έχει επ’αυτού… ο τοίχος;

Θέλω να ξεσπάσω σε τρανταχτά γέλια

Είμαι μια κουκίδα

Μπροστά σε ένα απλωμένο επίπεδο σεντόνι

Που ξεφύτρωσε μπροστά μου από το πουθενά

Και αναρωτιέμαι…

Αν σκέφτεται…

Θέλω να πεθάνω από τα γέλια

Ίσως αυτός ο ήχος

Αυτή η δόνηση

Να τον ευαισθητοποιήσει

Και να με αφήσει να περάσω… από μέσα του…

Θέλω να διπλωθώ από τα γέλια

Είμαι σίγουρος

Είμαι σίγουρος…

Μετά από αυτό το καταραμένο πράγμα

Ακολουθούν κι άλλα…

Αμέτρητα

Αμέτρητα

Αναρίθμητα!!!

Θέλω να γεμίσω το σύμπαν από τα γέλια μου!!

… ήσουν αιδοίο

κι έγινες φαλλός

επηρμένε!

δεν σε φοβίζει το Ον

ούτε η σκιά σου

εκτάθηκες στο επίπεδο

πάνω

και κάτω

δεξιά

και αριστερά

τα χρονοκύτταρά σου

των πνευμόνων οι κυψέλες σου

έγιναν ένα με το ένα

έγιναν τίποτα στο τίποτα

χαμογελάς;

δεν σε βλέπω

πονάς;

δεν είχες το δικαίωμα…

αρνήθηκες την άρνησή σου;

κάνε με υπερήφανο!

Αν δεν υπάρχεις

πώς να σε πιω ξανά;