Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012



Με κοίταξε στα μάτια και είπε
…δεν μπορούσα ποτέ να κατέχω… να έχω τίποτε… από παιδί… δεν ήθελα να διαχειρίζομαι… να είμαι εγώ υπεύθυνος για οτιδήποτε… μα, ακόμα κι αν ήθελα, δεν μπορούσα… ήμουν ανίκανος να κατέχω… ήθελα μόνο να βιώνω… δεν ήξερα τότε τι σημαίνει να βιώνει κανείς μια στιγμή, ένα πάθος, ένα τραύμα, μια γέννηση ή ένα θάνατο… ούτε και σήμερα ξέρω τα όρια των λέξεων και των εννοιών τους… ξέρω μονάχα πως δόθηκα ολόψυχα στο να βιώνω…
…κι όταν κανείς θέλει να αρμέγει άπειρο από το Άπειρο, δεν έχει ενέργεια, δεν έχει νου, δεν έχει χρόνο για να κατέχει το παραμικρό…

Με κοίταξε στα μάτια και είπε
…πρέπει να γυρίσουμε στα πρωτογενή ερωτήματα αγαπημένε μου… οφείλουμε να επιστρέψουμε σε εκείνα που ποδοπατήσαμε και σύραμε μαζί μας όπως κάνει η χελώνα με το φαγητό της… να επιστρέψουμε στα πρωτεϊκά σύμπαντα των στοιχείων πριν αυτά γίνουν συνθέσεις, σύμπλοκα και κρύσταλλοι… πριν σκοτώσω είχα τα χέρια μου άδεια, πριν τρέξει το αίμα είχα τον ορίζοντα καθαρό, πριν δω τον Άβελ να σωριάζεται, κρατούσα το όπλο, πριν σταυρώσω τον αδελφό μου, πήγαμε μαζί μια βόλτα σε έναν ελαιώνα… καταλαβαίνεις;
…να γυρίσουμε στα αφελή ερωτήματα που έχουμε ‘απαντήσει’, που βιαστήκαμε –από ποιον και γιατί; - να κλείσουμε, να ξεμπερδεύουμε μαζί τους… έχω σκέψεις, έχω συναισθήματα, φοβάμαι, οργίζομαι, ερωτεύομαι, ονειρεύομαι, είμαι μόνος… μόνος είμαι… ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν πάω… πριν φύγω όμως θέλω ένα καθαρό βλέμμα, ένα όμορφο πρωινό χωρίς εκκρεμότητες, ένα χάδι χωρίς προσδοκίες, έναν έρωτα χωρίς το αίμα της εκδίκησης, ένα απόγευμα χωρίς τον εφιάλτη της νύχτας…
…γύρισέ με στα πρώτα ερωτήματα αδελφέ μου…

Με κοίταξε στα μάτια και είπε
… τι σημασία έχουν όλα αν σε όλα έχουμε εμείς την μέγιστη σημασία; Έξω από μας υπάρχει ένα ολόκληρο στερέωμα δυνατοτήτων… τι σημασία έχει αν νοηματοδοτείς εσύ αδελφέ μου τον κόσμο μέσα από τον ουρανό κι εγώ από τη γη… στο ενδιάμεσο της μικρο-ύπαρξης γεννιούνται και πεθαίνουν όλα…
…έρχονται μέρες που θα σε αναζητήσω και δεν θα υπάρχεις…
…με συγχωρείς που τόσες φορές με αναζήτησες εσύ και η φωνή σου έμεινε μετέωρη…

…ίσως να σε άκουγα και φοβόμουν να απαντήσω…

Μαι2011

8 σχόλια:

meggie είπε...

βίωση, ένα βλέμμα ξάστερα και ίσια στα μάτια

τι παραπάνω να περιμένει κανείς;

nimertis είπε...

όσο περνούν τα χρόνια φίλη μου meggie, όλα νοηματοδοτούνται απ'την αρχή... έτσι δεν είναι;

Χάνη είπε...

Νημερτή μου με συγκλόνισαν τα τόσο αληθινά σου λόγια. Πραγματικά σημασία έχει να βιώνουμε, να ρουφάμε, όλα τα χαμόγελα που μας προσφέρονται, χωρίς να χανόμαστε σε λεπτομέρειες. Το τρένο φεύγει δεν περιμένει, κινείται και είναι στο χέρι μας να το προλάβουμε, εμπειροζώντας κάτι που ίσως, είναι μοναδικό, όπως μοναδική είναι και η κάθε στιγμή μας. Σε φιλώ.

nimertis είπε...

Ναι Χάνη μου... αναρωτιέμαι πια πολύ σοβαρά τι νόημα έχει οτιδήποτε άλλο εκτός από ό,τι βιώθηκε... μοναδική η κάθε στιγμή αλήθεια... κάποια στιγμή το μαθαίνουμε... με σκληρό τρόπο... Σε φιλώ κι εγώ!

Καπετάνιος είπε...

Ύλη και πνεύμα, η αέναη μάχη της θνητής μας φύσης...
Μα πως τάχα να γυρίσουμε στα πρωτογενή ερωτήματα όταν τα έχουμε ποδοπατήσει,όταν βιαστήκαμε να τα κλείσουμε για να ξεμπερδεύουμε μαζί τους Νημερτή;
Και τελικά τι νόημα υπάρχει όταν "πεθαίνουν όλα;".
Οι αγωνίες σου αγωνίες μας και οι σκέψεις σου σκέψεις μας, ευγενικέ φίλε..

nimertis είπε...

Ναι, οι ίδιες αγωνίες φίλε μου Καπετάνιε... παντού και πάντα... διαχρονικά...
κι όμως, πρέπει να επιστρέψουμε στις πρωτοπηγές μας... αλλιώς, αισθάνομαι, δεν γίνεται...
να'σαι καλά!

nephilim είπε...

H SKIA MOU METRA AKOMA LHPSEIS XAMENWN PSYXWN...


KALHNYXTA GERO...

EGV MAZI SOY MEXRI TELOUS.................

nimertis είπε...

καλησπέρα nephilim... εύχομαι να είσαι καλά...