Περιοχή Μ: Inquisitio

"...Εκείνος που ξέρει ν'αναπνέει την ατμόσφαιρα που γεμίζει το έργο μου, γνωρίζει πως είναι ατμόσφαιρα των υψηλών τόπων, πως ο αέρας εκεί είναι ζωηρός. Πρέπει να είναι κανείς πλασμένος γι'αυτή την ατμόσφαιρα, αλλιώς κινδυνεύει πολύ να κρυολογήσει. Το χιόνι είναι κοντά, η ερημιά είναι τεράστια -αλλά δείτε με πόση ηρεμία όλα αναπαύονται μέσα στο φως! Δείτε πως η αναπνοή είναι ελεύθερη! Πως τα πράγματα τα αισθανόμαστε κάτωθέ μας!..."

Στον Αντώνιο Μυκονιάτη..

Θα χαθούμε φίλε μέσα στον Ήλιο

και θα ξεχάσουν τη σκιά μας οι οχτροί..

και θα ξεχάσουν τη μορφή μας οι αγαπημένες..

Δεν ζήτησα τίποτα άλλο απο λευτεριά

κι ένα ποτήρι κρασί..

αγάπη δε ζήτησα σ'αυτά τα βράχια

που λένε κόσμο,

και βρήκα συκοφάντες και σκυλιά..

Συκοφάντες και δασκάλους,

μικρούς μίζερους και μεγάλους

με τα ματογυάλια τους να ψεύδονται ακτίνες..

βρώμικες ψυχές χαμένες στην προδοσία..

Μα εμείς θα χαθούμε μέσα στον Ήλιο

με το ανθάκι μας στο πέτο καρφωμένο

και τα χαμόγελά της θα συναντήσουμε ξανά..

Αυτοί ας φάνε τα λέπια της ζωής...

Ι.Τζανάκος 27/2/2012

Φυγάς…

Ο λοισθότατος Λόγος είναι όπως μου είπαν

το τέλος μετά το τέλος

η ιδέα μετά την ιδέα

η λεπίδα μετά την λεπίδα..

και ούτως ησύχασαν

επιστρέφοντας στο σπουδαστήρι της αιώνιας μείξης..

Ωραία..

'Οταν επιστρέψω στην Μίλητο

θα αναδέψω τις στάχτες

και θα απολύσω τους αγαπημένους δούλους..

Μου'παν θα πάνε στο νησί τους

έχουν τους χάρτες και πυξίδες από μνήμες..

τι να ζητήσω τώρα απ'αυτούς;

Είμαι πάλι μολύβδινος σε μόνωση

χάλκινος σε οργή

αργυρός σε μόλυνση..

Το τέλος δεν μ'αρέσει

αλλά η αρχή..

Το Εν..

Η δικαιοσύνη είναι μονάρχης στη σκέψη μου

Μόνον αυτή αξίζει την μοχθηρή φιλία του Ενός..

Και τώρα ρωτώ

ποιός έχει το;

ποιός;

Κοιτώ τον πιστό μου σκύλο να κουνάει την ουρά

πάνω στ'αποκαίδια

Στο κλαράκι κελαηδά ένα στρουθί

στον ορίζοντα βρυχάται ένα τέρας..

Ωραία...

'Οταν φύγουν και οι τελευταίοι υπηρέτες

αφού τους προικίσω με φόβο

και τελικά τους γδάρω να ξεκολλήσουν απ΄την αγκαλιά μου

θα πάω και γώ εκεί που με περιμένουν..

Στις χοντροπελέκητες καλύβες του Δάσου

όπου επιβιώνει ο ιδρώτας

κι'ακόμα δεν γνωρίζουν την πολλαπλότητα..

Μαζί μου κρατάω ένα κόμπο απ΄την Πόλη μου τη Μίλητο

πεντάστερο και πεντάκτινο..

Στο νησί οι δούλοι θα σφαγούν

μόνοι τους...

Ωραία...

Είμαι αυθέντης και εκπορθώ

ζητιάνος και γυρεύω..

Μα σαν μου στρέψουν τα νώτα

γίνομαι κτήνος περίοικων πόθων

Αδιάφορο νέφος που λαλεί

Πιστός εχθρός της ελπίδας..

Στάχτες σκορπώ στις πληγές σας

δούλοι

ποίμνιο..

Ο λοισθότατος Λόγος είναι όπως εφάνηκε

ένας οχλώδης ρήτορας

σαν κι αυτούς που με τους μπράβους μου γιουχάριζα..

Τότε που πλήρωνα τους παρακεντέδες να ψιθυρίζουν

και φιλοσόφους αποστάτες

όλα μου ήρθαν στο μυαλό...

Ήδη με οψώνια χόρταινα τα πλήθη

και πορνοβοσκούς εθελοντές έβρισκα στα ιερά τους..

τι φτήνεια

τι ελπίδες!

Μ'ενα εισιτήριο εξαγοράζονταν τα πιο σκληρά παλικάρια

Με κάτι χάλκινες πόρπες και νόθα κοσμήματα οι γυναίκες τους..

Εγώ ανησυχούσα μόνο...

Είναι πολλοί

θα τα βρωμίσουν όλα

δεν θα αφήσουν τίποτα..

και άρχισα να φεύγω

μα ποτέ δεν πίστεψα τόσο πως θα ρυπάνουν την Πόλη...

Τώρα αναλογίζομαι τα λόγια του συμβούλου...

Τον πήρα στην Βαβυλώνα...

Σε μιάν ίντριγκα κινδύνευε να χάσει το κεφάλι του...

Ώρες πολλές μιλούσαμε τις νύχτες

έξω κοχλάζαν οι βάναυσοι

μα εμείς πλέκαμε το υφαντό του Ενός...

Το είχε επισημάνει το Λάθος της ευσπλαχνίας..

Εγώ δεν πίστευα βέβαια

μα τώρα πιστεύω

"θα σας πνίξουν οι φωνές

σαν τον Ευφράτη όταν θεριεύει

θα σας σαρώσουν"

Αγαπημένε φίλε

σε θυμάμαι τώρα..

Ωραία...

Τώρα δεν έχω χρόνο

ταξιδεύω ήδη στο μεσοδιάστημα της απάτης

Η φυγή μου είναι νόμιμη

με τις ευχές του Δήμου..

να φύγει ο Γέρος είπαν

να φύγει...

Περιφέρονται τα αμάξια μου ακόμα στην αγορά

με τα τελευταία δώρα

με του Τέλους τις προσμονές

χωμένες σε μικρά ψωμάκια..

Οι πληβείοι δεν χορταίνουν

θέλουν κι άλλα...

Προλαβαίνω

αδελφέ μου Νημερτή

να κάψω ένα λιβάνι

να ανάψω το κερί

να κλάψω την θεότητα

προλαβαίνω

με λύσσα...

Μέσ'την καλύβα..

μέχρι να χορτάσουν την πείνα τους

την βρώσιμη απ'τον Χρόνο...

Ι.Τζανάκος 20/10/2011

Πάγος...

Σφιγμένες καρδιές

απο χάλκινα χέρια..

Φωνές θανάτου

την ώρα που καθρεπτίζονται

σε δρυμούς..

βάλτους

κρύους..

Η κόλαση είναι κρύα..

Η κόλαση είναι άψογη..

Χριστιανικά σφαγεία της αρετής..

Θα εκπλαγούν οι σταυροφόροι

όταν Τον δούν..

Η κόλαση είναι κρύα..

Η κόλαση βρίθει

δεξιών

πιστών..

πατριωτών..

απλά πράγματα..

Βάλτος..

κρύο..

βλακεία..

Τούτη η κόλαση

μας κοιτά

χαμογελώντας..

Ι.Τζανάκος 26/7/2011

----------------------------------------

Ψυχές Αιώνιες...

Βόρειο Σέλας..
Νυχτωμένο κόκκινο σε μία Δύση που ίπταται...
δε βυθίζεται στον ορίζοντα... ίπταται..
μαζί με πράσινες φλόγες αειφορίας...

Στοιχειώνεται ο Ουρανός από ίχνη Ψυχών
που ξέχασαν αναμένο το Φεγγάρι,
που δε λησμόνησαν το μονόδρομο προς το Θανατο
και ακολουθώντας ψίχουλα φωτός
επέστρεψαν δίπλα στην αστρική ενέργεια
να παιξουν με τη θνητή μας αθωότητα,
που δεν υποψιάζεται όλες τις Διαστάσεις
και σαστισμένη μπροστά στο Ανεξήγητο
ερμηνεύει Θεών βήματα,
σε επεξηγηματικές ιχνηλασίες ανούσιας θεολογίας..

Γράφει η Ψυχή τα ιερογλυφικά της στη στρατόσφαιρα...
καίει το ίχνος της, καθώς αγγίζει τ'οξυγονούχο διάλυμα της κομμένης μας ανάσας...

Μην αναπνέετε!..
μονο θαυμάστε εκστασιασμένοι
τον πολύχρωμο χορό των Ψυχών..
σε μία διαγαλαξιακή διάλεκτο ενεργειακής ανακύκλωσης...

Ψυχή που γίνεται Φως.....
Φως ορατό στο παιχνίδισμα του Βόρειου Σελαος
κι όταν στάξει υγρό το σημάδι,
μία ρευστοποίηση αέρινης ζεστασιάς
πιστοποιεί την Αλήθεια:

Κάποιες Ψυχές δεν εγκλωβίζονται στο χρονικό τους περίβλημα..
δε χωράνε στο χωροταξιακό τους Ταξίδι..
Σκάβουν το κενό και παρεισδύουν...
γίνονται χαρταετοί άχρονης πτήσης....
Το Ελεύθερο αποτύπωμά τους
ένα Βόρειο Σέλας πολύχρωμης κίνησης,
σαν ρεύμα οπτικού ανέμου
που σ'αγγίζει και ηλεκτρίζεσαι...

Ψυχές Αιώνιες...

Κάκια Παυλίδου

----------------------------------------------------------------

Ο Άγιος Ιούδας

Περπάτησα σιωπηλά προς το Ναό και είδα τον ραβί Ναζωραίο.
Ακούμπησε πάνω μου τα μάτια του, σιωπηλά.
Και σ' αυτά, άστραφτε μια παράξενη λάμψη και όταν ήρθε η ματιά του
προς τα εμένα, πίστεψα ότι πήρα μ' αυτή ένα μήνυμα ειδικό
που μου έστελνε η ψυχή του και αισθάνθηκα ότι σ' αυτή τη ματιά αυτός με χαιρετούσε με ένα καλωσόρισμα,
όπως το δίνει μονάχα όποιος έχει χωριστεί για πολύν καιρό
απο έναν άνθρωπο που αγαπά.

Ήταν μόνο μια ματιά, αλλά αυτή μου έδειξε ένα πεπρωμένο που
διαστελλόταν με ένα παράξενο σχήμα, αδύνατον να περιγραφεί με λόγια.
Διαισθάνθηκα ένα πεπρωμένο που δεν έτρεχε κατά μήκος, ούτε
κατά ύψος, ούτε κατά πλάτος, μονάχα που έκανε αυτές τις τρείς διαστάσεις
μια διαφορετική διάσταση, στην οποία βρίσκονταν όλες οι άλλες.

Και ήταν ένας παράξενος κόσμος στον οποίο αισθανόμουν χαμένος.
Και τότε μου απευθύνθηκε:
-"Ερχεσαι μαζί μου Ιούδα του Καριότ?"
Και εγώ τον ακολούθησα.
Δεν τον ήξερα τότε, αλλά απο εκείνη την ημέρα, είμαι πάντα μαζί του απο γενιά σε γενιά, γιατί το πεπρωμένο μας
ήταν υφασμένο ήδη απο τις αρχές των καιρών.

Κοντά του το πεπρωμένο του ανθρώπου γινόταν πιο ξεκάθαρο στην
αντίληψή μου.
Και ένα βράδυ, σε έναν μοναχικό λόφο, ενώ οι έντεκα κοιμούνταν,
πλησίασα τον Ραβί μου για να μου πει το νόημα των λόγων του
όταν ανάγγειλε ότι υπήρχαν ταραχές για μένα.
-"Μη φοβάσαι Ιούδα, μου είπε. Εσύ θα με συνοδέψεις και
θα με βοηθήσεις στο δρόμο της αναγέννησης για να
μπορέσουν να σωθούν ακόμα κι άλλοι.
Εκείνοι,είπε απλώνοντας το χέρι του προς τους έντεκα που κοιμούνταν,
έχουν βρεί την ψυχή τους και υπάρχει ειρήνη στις καρδιές τους.
Εσύ, αντίθετα, θα πρέπει να χάσεις τη δική σου πριν την βρείς.
Ακόμα δεν μπορείς να σηκώσεις το νόημα των λόγων μου, αλλά
σου υπόσχομαι ότι μια μέρα θα καταλάβεις και τότε θα υπάρξει ειρήνη και στην δική σου καρδιά.
Ιούδα, πολυαγαπημένε της καρδιάς μου".

Και μου είπε πολλά όμορφα λόγια της αλήθειας, χωρίς να μιλήσει
και όλα χαράχτηκαν στην καρδιά μου.

Και ένα βράδυ ειδα στο πρόσωπό του δυό δάκρυα που τρέξαν απ'τα μάτια του.
Και τότε με φίλησε με αγάπη και μου είπε:
-"Ιούδα, ο κόσμος δύσκολα θα καταλάβει ότι υπηρετείς την αλήθεια.
Ομως, εσύ κι εγώ, θα κάνουμε το καθήκον μας τώρα όπως πρέπει
για να αποδοθεί η δικαιοσύνη του Πατέρα.
Καλότυχος αυτός που μπορεί να κατανοήσει αυτό που τώρα φωλιάζει
στην καρδιά σου Ιούδα".

Και εκείνη τη στιγμή σχηματίστηκε στην καρδιά μου το τάμα
της αγάπης προς τον άνθρωπο του κόσμου.
Και κατάλαβα την αποστολή μου, εκείνη που μου υπέδειχνε
η Χάρη του Θεού.
Και ακόμα όταν η ψυχή μου ταπεινώθηκε και απο τα μάτια μου ανάβλυσαν
άφθονα δάκρυα, κοίταξα προς τα μάτια του και τον ικέτεψα:
-"Ραβί, Ραβί της καρδιάς μου. Να που βλέπω να
έρχεται η νύχτα και πρέπει να χαθώ στα σκοτάδια για να σωθεί ο άνθρωπος.
Δώσε μου το ποτήρι αυτό, αν αυτό είναι το θέλημά σου και
το θέλημα του Πατέρα μας και βοήθησέ με να αντέξω την αγωνία που
με περιμένει.

Τα λόγια μου πνίγηκαν στην απελπισία που αισθανόμουν.
Και σηκώνοντας ξανά τα μάτια μου προς αυτόν, τον είδα
να κλαίει σιωπηλά μα με πίκρα.
Γιατί στην καρδιά του υπήρχε περισσότερος πόνος απ' όσο στην δικη μου.
Κατάλαβα τότε, ότι ο Ραβί μου κι εγώ, είμαστε ενωμένοι στην αιωνιότητα.
Πως, εκεί που εκείνος θα πήγαινε, θα ήμουν κι εγώ επισης.
Γιατί ο Ραβί μου φωτίζει τον δρόμο προς την πληρότητα του Θεού,
κι εγώ αυτός που φωτίζεται μέσα στον ξερό τόπο στον οποίο γυρίζει και
γυρίζει όταν τον σέρνει το σκοτάδι.
Καλότυχος αυτός που μπορεί να ακολουθήσει τον Ραβί μου χωρίς
να ακούσει τη φωνή μου.
Καλότυχος και όποιος ακούει τη φωνή μου και σ' αυτήν
αναγνωρίζει επίσης τον Ραβί μου.

Και τότε ο Ραβί οδήγησε την αντίληψή μου, και είδα τον
Πατέρα μας στους ουρανούς.
Και είδα τον Ραβί μου να κάθεται στα δεξιά του.
Και εγώ ήμουν στ' αριστερά.
Και εκείνη τη στιγμή, ο Πατέρας, ο Ραβί μου, κι εγώ
ήμασταν ένα μόνο πράγμα.

και τα 7 κατσικάκια

Ελπίδα

Έσερνα βαριά τα βήματα καθώς έφευγα απο τον παράδεισο.
Πίσω κοιτούσα, τον Αδάμ, που είχε καθίσει στην άμμο κρατώντας στις χούφτες το κεφάλι.
Τα μάτια του έσταζαν νερά, τα δάχτυλα και οι πατούσες αίμα...
Συνέχισα μπροστά να πηγαίνω, χωρίς να γνωρίζω τί ήταν αυτό που με τραβούσε.
Ένα αόρατο σχοινί στο λαιμό μου δεμένο κατεύθυνε την ψυχή και τη σάρκα.
Βαρύ το κενό στο στήθος και μου προκαλούσε δυσφορία.
Πέταξα απο πάνω μου τα σκισμένα ρούχα βουτώντας στο κρύο νερό μιας θάλασσας πράσινης.
Εύα βαφτίστηκα την ώρα που τα ξέπλεκα μαλλιά μου με ειρωνεύονταν...
Το χέρι άπλωσα, αρπάζοντας το μισοφαγωμένο μήλο που επέπλεε. Ήταν η γλύκα της τελευταίας μπουκιάς ανείπωτη και χαμογέλασα νοιώθοντας το σκίρτημα μιας ελπίδας στην κοιλιά μου ...

Ευ...αγγελία

Το χρώμα της Θυσίας

Η Εμπάθεια έχει χρώμα Σκυφτό.
Η Φιλαργυρία έχει χρώμα Φτωχό.
Η Φιλαυτία έχει χρώμα Νεκρό.
Η Απληστία έχει χρώμα Χολερικό.
Η Προδοσία έχει χρώμα Αβυσσαλέο.
Η Υποκρισία έχει χρώμα Χαμερπές.
Η Πίστη έχει χρώμα Ελεύθερο.
Η Ευεργεσία έχει χρώμα Ειρηνικό.

Του ανθρώπου τα χρώματα πεθαίνουν.
Ευτυχώς!
Του Θεού όλα ανασταίνονται.
Ευτυχώς!

Regina

(αφ)ορισμοί

Ανήθικος

ονομάζεται

ο ζωντανός

από τους ξεχασμένους

και τους ανέραστους,

τους πεθαμένους.

Ασφάλεια

η δικαιολογία του στοιχειωμένου

και του αιώνια κουρασμένου

από μια μάχη που δεν έδωσε ποτέ.

Αγάπη

το αντίδοτο

για τα κενά μας,

ο θόρυβος

που κάλυψε

την μοναξιά μας

κι έσβησε τους εαυτούς.

Αλήθεια

όσα δε βρήκαμε,
ό,τι αρνηθήκαμε
μπλοκάροντας
το βλέμμα.

Πραγματικότητα

κλουβί

από επιλογή

και λάθος τόπος

για τους πεινασμένους.

Εαυτός

μικρός θεός,

μα πονεμένος -

ήδη νεκρός,

ξεριζωμένος.

Venomous Thoughts

----------------------------------------------------------------

Αρειανοί, τέλειοι άνθρωποι, κόκκινοι θεοί, παιδιά του ανέμου, ιεροί μυσταγωγοί των θησαυρών της Γνώσης. Νοθευμένοι από θεικό σπέρμα, μάντεις των ονείρων, φίλοι της ταχύτητας, γόητες του Γαλαξία, υπάρξεις του ερέβους, ξεπήδησαν απ το μυαλό μου, άυλη δημιουργία, έγιναν συντροφιά στο υπόγειο των πόθων. Κυριάρχησαν στο ξεψύχισμα των σκέψεων μου, αστραποβολώντας λάμψεις μαγείας. Αρειανοί, η φυλή των ιδανικών, τέλειοι στην μορφή, ανύπαρκτοι στην ουσία. Ολων των κρυφών ονείρων μου οι δέκτες κι οι πομποί, ο φλογισμένος πυρετός των σωθικών μου, ο σπαραγμός του ουρανού και της ταπεινότητας μου. Λάτρεις του Απόλυτου, αιχμηροι και αδροί, διασχίζουν το ΣΥΜΠΑΝ που δεν υπάρχει και το δημιουργούν με άσβεστη δίψα από μορφές. Αρειανοί, εισβάλουν σπάνια στα κέντρα ηδονής μας και μας τρελλαίνουν με ανείπωτες απολαύσεις, χτυπώντας στην ένωση του ΑΝΘΡΩΠΟΥ με τη ΣΟΦΙΑ μας αφήνουν άναυδους να καρφώνουμε το βλέμμα μας σ άδειες εκτάσεις αληθινού φωτός. Ερεθίζουν άγνωστους αδένες και τέρπουν την ψυχή μας με την αγνή ζωή, το τραγούδι της θάλασσας και του νυχτερινού ουρανού, του αλυχτίσματος και του οργασμού, του οράματος και της κενότητας, του έρωτα και του σάπιου δέρματος, του θανάτου και της μήτρας . Αρεινοί, ρουφάν το πύο του μυαλού μας και μας προσφέρουν γαλαζωπή μεσοαστρική ύλη, μας κάνουν να νιώθουμε τον πόνο των δέντρων και τα όνειρα των ζώων. Μας γκρεμίζουν από τα βάθρα μας και με ιλιγγιώδεις ταχύτητες μας ξεναγούν στους θρύλους των Αρχαίων. Μας δείχνουν ότι ζούμε χωρίς καρδιά και μυαλό, χωρίς μάτια και χέρια. Αλαλάζοντας σα διόνυσοι και σάτυροι καταστρέφουν τις οικογένειες και τις πατρίδες μας, ξεριζώνουν τη σάρκα μας και διυλίζουν το αίμα μας μέχρι που να μείνουμε ένα στεγνό ΤΙΠΟΤΑ από σκέψη. Αχρονοι και άυλοι, ούτε ζουν, ούτε πεθαίνουν, γυρνάνε με κομματάκια χρόνου στη χούφτα, ελεημονούν τους φθαρτούς σκελετούς μας. Αρειανοί, οι άρχοντες των ψυχών που κι αυτές είναι ΤΙΠΟΤΑ. Αρειανοί, οι ταχυδακτυλουργοί των ΜΟΡΦΩΝ, η πιο όμορφη φυλή του ΓΑΛΑΞΙΑ, αδέρφια του ΠΡΩΤΕΑ, ξένοι στο δικό τους κόσμο, ωραίοι και δίκαιοι, ζωντανοί συνειρμοί όλων των χρόνων κι όλων των τόπων. Αρειανοί, αυτοί που γελάν με τους κόπους και τις ευτυχίες μας, αυτοί που έχουν αντί για αίμα γαλάζιο αντί για καρδιά παλμούς αντί για βούληση θροισματα, κι αντί για φύλα, σύμβολα πόθων. Αυτοί που αρπίζουν δίχως άρπα τους ύμνους της κίνησης, αυτοί που άδουν χωρίς χορδές τις ωδές των μύθων. Εξαίσιοι κι ανύπαρκτοι, άυλοι και παντοδύναμοι, είναι το μικρόβιο της ζωής και της λαχτάρας που δεν έχει όρια, ούτε διαστάσεις, ούτε περιεχόμενο , μόνο έρωτες ευγενικούς. Αρειανοί , σκλάβοι αιώνιοι της θηλυκότητας, καταφέρνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν να δημιουργούν ελκυστικές κενές μορφές. Κανείς δε ξέρει γιατί μας φαντάστηκαν έτσι και ποιά εύθυμη διάθεση τους ενέπνευσε να μας φτιάξουν τόσο τραγικούς. Κανείς δε ξέρει γιατί μας έπλασαν τόσο τυφλούς και κανείς δε θα μάθει ποτέ γιατί μας έπλασαν δολοφόνους τους. Αρειανοί, οι λάτρες των μορφών, οι κωμικοί του Σύμπαντος, οι θηλυκοί του Σύμπαντος, οι υμνωδοί του Σύμπαντος, διασκεδάζουν με τα καμώματα μας , διασκεδάζουν με τις ψευδαισθήσεις μας ότι υπάρχουμε και κάποια στιγμή θα εξαφανίσουν τ Ονειρο απ όπου βγήκαμε και ζούμε. Αρειανοί, οι Αχρονοι Αρλεκίνοι του Μηδέν

http://aeionas.blogspot.com

MNHMH

Αδελφέ μου,
μια καλοκαιρινή νύχτα σαν και τούτη,
στο κιτρινισμένο κορμί μιας περγαμηνής,
διάβασα τα εξής λόγια:
''στον κόρφο της πληγής μου
κρατάω βαθιά μια μνήμη,
στα ζεστά νεύρα της οι αυριανοί κριτές σας.
στην ψυχή των ποιητών όλου του κόσμου ,
φωτειά που καίει ,
η μνήμη των βασανισμένων ανθρώπων.
Αδελφέ της ακροποταμιάς,
μην ξεχνάς πως υπάρχω ,εγώ,
μια μνήμη που ολοένα βαραίνει...''

Άνθρωπε μου,
μας κρατά δεμένους το βάρος μιας μνήμης,
πάνω σε αυτήν θα χτίσουμε το αύριο.

Βάσω Μπρατάκη

πένθους εραστής ΙΙ

Ο άνθρωπος που άνεμοι τον βάραιναν
Κομματιασμένους άκουγε τους ήχους
Κι ήταν η αγωνία του
Έστω κι ένας
Ακέραιος εντός του ν’ αντηχήσει.

Ήταν φορές που εκλιπαρούσε
Το βλέμμα των άλλων
Μολύβι πύρινο τις σάρκες του να γράψει
Ριχνόταν με μανίας βλέμμα στις κραυγές τους
Τρυγητής σε βυθούς κοραλλένιους
Θαρρούσε πως ήταν.

Και μοναχά στο τέλος της μέρας, σαν έψαχνε έστω κι ένα ρήμα να χωρέσει ολάνθιστο στη μνήμη του, κι αντίκριζε μια λίμνη ξεραμένη και σκιαγμένα πουλιά στο βυθό της,μονάχα τότε σώπαινε πικραμένος. Κι έπιανε ξανά τον Όμηρο κι άκουγε τότε στα λόγια του ήχους ακέραιους, λες φερμένους απ’ αλλού.Μα το’ νιωθε πως ήτανε μονάχα ψίθυροι που’ ρχόντουσαν από μέσα του.Τον ήχο τον ακέραιο που’ ψαχνε απ’ έξω ποτέ δε βρήκε. Ούτε την περιλάλητη γαλήνη που τόσο πόθησε .

Κι λούφαζε στο χάρτινο βασίλειο
Και γίνανε τα λόγια των τριγύρω του θηλιά
Κι οι άνεμοι του πλέξανε στεφάνι αδιαπέραστο
Στων άλλων τη βοή
Στων άλλων την ολότελα άγνωστη
Μα τόσο αγαπημένη –αλήθεια- γλώσσα.

Παρείσακτη

Ο ξένος...

Είμαι... άλλος
Είμαι άλλος.
Ο άλλος εγώ
των
κατά το μέτωπον
επιθέσεων
όμως...
...ο άλλος
Δε μοιάζω
δε σας ομοιάζω
σ' ένα δρόμο μοιάζω

Στο κέντρο του εγκεφάλου σας
δε χωρώ
είμαι ένας άλλος
επώνυμος
αποτροπιαστικός
κι αιρετικός

Ο Άλλος κι ο..
Εκείνος...

Ένα ασθενοφόρο ο δρόμος μου -
μαύρο με
κόκκινη πλατεία
στο κέντρο των επικήδειων
για σειρήνα
κι ίσως
με δάκρυ κρυμμένο
Ένα σουγιά σκουριασμένο
γι' ανοιχτήρι της σκεπής..

Ο άλλος..
λες, να πετάξουν οι παλμοί μου-;-
Δε στο είπα...
έχω παλμούς
Λες
να πετάξουν οι παλμοί μου
να πειράξουν τα σύννεφα
να γίνει βροχή-;-

Διανύω καρναβάλια-
εγώ
ο άλλος-
να βρω τη μνήμη τ' ουρανού
ν' αδειάσω τις παλάμες
απ' τις τσέπες
και τα στραβά χαμόγελα
όταν με βλέπετε
εμένα
τον άλλο και τον
εκείνο
που
παρανόμησε η φωνή μου
στην παρανομία των νόμων σας
κι επέφερε
σας επέφερε
εγκεφαλική διαταραχή-
αιμάτινοι ωκεανοί
στην πέτρινη φυλακή σας..

Ευαγγελία Πατεράκη

Μ.Παρασκευή

Πάνω στον λόφο
εκεί τον έχουν καρφώσει
για ώρες.
Κάποιοι είπαν πως πέθανε ήδη.
Μην πιστεύεις τις φωνές,αγάπη μου...

Στο χωριό σερβίρουν
στάχτη και νερό.
Και λίγο αλάτι
για τις πληγές μας.
Όσο κι αν προσπαθείς
το αίμα θα κυλάει αγκαλιά
με την ντροπή σου.

Το τσιγάρο,σού λέγαν οι παλιοί,

διώχνει μακριά τις σκιές.
Μα δες,άρχισαν κιόλας χορό
γύρω απ'την κάφτρα σου
οι εφιάλτες.

Σύννεφα μαύρα
μαζεύτηκαν πάνω στον λόφο.
Κάποιοι είπαν πως έφυγε ήδη.
Μην πιστεύεις τα δάκρυα,αγάπη μου...

Η θάλασσα θα στο ψιθυρίζει
τα βράδια,
τα τελευταία του ανθρώπου βράδια
σαν κι αυτό...
Η θάλασσα θα στο ψιθυρίζει,
θα σου λέει,
για κείνο το χλωμό κορίτσι
απ'τον Βορρά.
Κι εσύ θα ρίχνεις αλάτι
στην πληγή σου,
για να θυμάσαι και να πονάς.

Στον μάυρο λόφο
ξέμεινε μεθυσμένη η σιωπή.
Κάποιοι είπαν πως γύρισε ήδη.
Μην πιστεύεις τα όνειρα,αγάπη μου...

Ηλίας Δεσύλλας

" Πολλές φορές, όταν ξυπνώ από το σώμα στον εαυτό μου και βρίσκομαι έξω από τα άλλα πράγματα αλλά μέσα στον εαυτό μου, βλέποντας τόσο θαυμαστή ομορφιά και πιστεύοντας τότε περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι ανήκω σε μια ανώτερη μοίρα -αφού έχω ενεργοποιήσει μια έξοχη ζωή, έχω καταλήξει να ταυτιστώ με το Θείο και βρίσκομαι εγκαταστημένος μέσα σε αυτό, έχοντας φθάσει στην ενεργοποίηση εκείνη με το να εγκατασταθώ πάνω σε καθετί άλλο νοητό -- όταν, έπειτα από αυτή τη στάση μέσα στο Θείο, κατεβαίνω από το Νου στο λογικό, απορώ πώς και κατεβαίνω τώρα και με ποιό τρόπο έφτασε κάποτε η ψυχή μου να βρεθεί μέσα στο σώμα τη στιγμή που, και μέσα στο σώμα που βρίσκεται, είναι καθ'αυτήν έτσι όπως φανερώθηκε... "

ΤΖΕΛΑΛΑΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ

"Ο Αγαπημενος με κοιταξε με συμπονια και μου ειπε:/ "πως μπορεις και συνεχιζεις να ζεις χωρις εμενα; / Του ειπα: "Στο ορκιζομαι σαν ψαρι εξω απο το νερο" / Μου ειπε: Τοτε γιατι κρατιεσαι τοσο γερα στην αναδρη γη;/ Ολη η ευτυχια του κοσμου / δεν θα μου γιατρευε ευκολα αυτον τον ποθο./ Η μονη γιατρεια εινα ο Αγαπημενος./ Σκεφτηκα: Ποσα λογια θα του πω οταν τον συναντησω. /Τον ειδα και δεν εβγαλα μιλια./ Διχως Αγαπη /ολη η Λατρεια ειναι ενα αηκωτο βαρος, /ο χορος αγγαρεια,/ η μουσικη σκετος θορυβος. /Ναι ολη η βροχη του ουρανου πεφτει μεσα στη θαλασσα /μα διχως αγαπη /ουτε μια σταγονα δεν γινεται μαργαταρι./ Μου φτανει που σε βλεπω να χαμογελας./ Μου φτανει το τραγουδι που ακουω στον ηχο του ονοματος σου. /Γιατι με σκοτωνεις με τα θανατερα σου βελη οταν και μονο /η σκια απο το μαστιγιο σου μου φτανει; /Το καθαρο του νερο ξεπλυνε την καρδια μου /Διχως αγκαθια ανθιζει τωρα η αγαπη μου./ Ακουω πως υπαρχει μια πορτα/ που ανοιγει, απο την μια καρδια στην αλλη./ Αλλα αν δεν υπαρχει τοιχος,/ πως μπορει να υπαρχει πορτα;"

Ο Αγαπημενος με κοιταξε με συμπονια και μου είπε:

"πως μπορεις και συνεχιζεις να ζεις χωρις εμένα;

Του ειπα: "Στο ορκιζομαι σαν ψαρι εξω απο το νερό"

Μου ειπε: Τοτε γιατι κρατιεσαι τοσο γερα στην αναδρη γη;

Όλη η ευτυχια του κόσμου

δεν θα μου γιατρευε ευκολα αυτον τον πόθο.

Η μονη γιατρεια εινα ο Αγαπημένος.

Σκέφτηκα: Ποσα λογια θα του πω οταν τον συναντήσω.

Τον ειδα και δεν εβγαλα μιλιά.

Δίχως Αγάπη

όλη η Λατρεια ειναι ενα αηκωτο βάρος,

ο χορός αγγαρεία,

η μουσικη σκετος θορυβος.

Ναι ολη η βροχη του ουρανου πεφτει μεσα στη θάλασσα

μα διχως αγάπη

ούτε μια σταγονα δεν γίνεται μαργαριτάρι.

Μου φτανει που σε βλεπω να χαμογελάς.

Μου φτανει το τραγουδι που ακουω στον ηχο του ονοματος σου.

Γιατί με σκοτωνεις με τα θανατερα σου βελη οταν και μόνο

η σκια απο το μαστιγιο σου μου φτανει;

Το καθαρο του νερο ξεπλυνε την καρδια μου.

Δίχως αγκαθια ανθιζει τωρα η αγαπη μου.

Ακούω πως υπαρχει μια πόρτα

που ανοιγει, απο την μια καρδια στην άλλη.

Αλλά αν δεν υπαρχει τοίχος,

πως μπορει να υπαρχει πόρτα;

"Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης. Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου. Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής. Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο."

"Θέλεις νά `χεις πιστή εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι Μακαρίου Β΄ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράκτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο. Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα για να μετρήσεις τη διαφορά.Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτικές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φtέρνες.Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Άργους και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάνδη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ’ ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα.Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε το φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θα `χει να σου ειπεί: άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.."

"...Η φαντασία μου αδέσμευτη, με κατέβαλλε και με οδήγησε, δίνοντας στις εικόνες που εμφανίστηκαν στο μυαλό μου μία απίστευτη ζωντάνια... Είδα το αποκρουστικό φάντασμα ενός ανθρώπου να τεντώνεται και μετά, με τη λειτουργία κάποιας μηχανής με τρομαχτική δύναμη, εμφάνισε σημάδια ζωής, και σηκώθηκε με μία ασταθή, σχεδόν ζωντανή κίνηση... Αυτό που με τρομοκράτησε θα τρομοκρατήσει και άλλους. Και το μόνο που χρειάζεται είναι να περιγράψω τη μορφή αυτή, που με κυνήγησε επάνω στο μεσονύχτιο μαξιλάρι μου..."

"...Κοίταξε γύρω σου Κλαρκ. Βλέπεις το βουνό και τους λόφους, τον έναν ύστερα από τον άλλο, σαν κύματα της θάλασσας, το ένα πίσω από το άλλο. Βλέπεις τα δάση και τους δεντρόκηπους, τα χωράφια με το ώριμο καλαμπόκι και τα λιβάδια, που φτάνουν ως τους καλαμιώνες κοντά στο ποτάμι. Με βλέπεις να στέκομαι εδώ πλάι σου και ακούς τη φωνή μου. Σου λέω όμως πως όλα αυτά τα πράγματα -ναι, από εκείνο εκεί το αστέρι, που μόλις τώρα δα έλαμψε στον ουρανό, μέχρι το στέρεο έδαφος που βρίσκεται κάτω απ’τα πόδια μας- λέω, πως όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά όνειρα και σκιές, οι σκιές που κρύβουν από τα μάτια μας τον πραγματικό κόσμο. Υπάρχει ο πραγματικός κόσμος, μα είναι πέρα από τα μαγικά χαλιά των παραμυθιών και από τα πεζά όνειρα μιας σταδιοδρομίας, είναι πέρα από όλα αυτά και είναι σαν να βρίσκεται πίσω από ένα πέπλο. Δεν ξέρω αν ποτέ μια οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη σήκωσε αυτό το πέπλο, μα ξέρω με βεβαιότητα, φίλε μου Κλαρκ, πως αυτή τη νύχτα εσύ κι εγώ θα το δούμε να σηκώνεται μπροστά μας. Μπορεί να νομίζεις όλο αυτό το παράξενο πράγμα ανοησία, μπορεί να είναι παράδοξο, μα είναι αληθινό και οι αρχαίοι ήξεραν τι σημαίνει το σήκωμα του πέπλου. Το ονόμασαν 'η Θέα του Μεγάλου Θεού Πάνα'..."

--------------------------------------------------------

"Ο λόγος που γράφω ιστορίες είναι για να δώσω στον εαυτό μου την ικανοποίηση να αντικρίσει με μεγαλύτερη σαφήνεια και λεπτομέρεια και σταθερότητα, έτσι όπως αντιμετωπίζονται μέσα από την τέχνη και την λογοτεχνία, εκείνες τις ασαφείς, αόριστες και αποσπασματικές εντυπώσεις του Θαυμαστού, της ομορφιάς, και της τολμηρής προσδοκίας που δημιουργούνται σε μένα μέσα από ορισμένες όψεις του κόσμου (φυσικές, αρχιτεκτονικές, ατμοσφαιρικές, κ.λπ.), από ιδέες, περιστατικά, και εικόνες.Επιλέγω τις παράξενες ιστορίες επειδή ταιριάζουν καλύτερα στην κλίση μου - μία από τις ισχυρότερες και πιο επίμονες επιθυμίες μου είναι να επιτευχθεί, στιγμιαία, η παραίσθηση κάποιας παράξενης αναστολής ή παραβίασης των ενοχλητικών περιορισμών του χρόνου, του χώρου, και του φυσικού νόμου, που μας φυλακίζουν για πάντα και ματαιώνουν την περιέργειά μας για τα άπειρα κοσμικά διαστήματα πέρα από την ακτίνα της αντίληψης και της ανάλυσής μας. Αυτές οι ιστορίες υπογραμμίζουν συχνά το στοιχείο της φρίκης επειδή ο φόβος είναι η βαθύτερη και ισχυρότερη συγκίνησή μας, και αυτή που οδηγεί καλύτερα στη δημιουργία εκείνων των παραισθήσεων που αψηφούν τους φυσικούς περιορισμούς. Η Φρίκη και το Άγνωστο ή το Αλλόκοτο είναι πάντα στενά συνδεδεμένα, έτσι ώστε είναι δύσκολο να δημιουργηθεί μια πειστική εικόνα του τρομερού φυσικού νόμου ή του κοσμικού αγνώστου ή του έξω-κοσμικού χωρίς υπογράμμιση της συγκίνησης του φόβου. Ο λόγος για τον οποίο ο χρόνος παίζει τόσο μεγάλο ρόλο σε τόσες πολλές από τις ιστορίες μου είναι ότι αυτό το στοιχείο εμφανίζεται στο νου μου ως το πιο βαθιά δραματικό και το πιο αυστηρά τρομερό πράγμα στον κόσμο. Η σύγκρουση με το χρόνο μου φαίνεται ως το πιο ισχυρό και γόνιμο θέμα σε όλη την ανθρώπινη δημιουργία..."

"Πίστη στη συνείδηση είναι ελευθερία Πίστη στο συναίσθημα είναι αδυναμία Πίστη στο σώμα είναι ηλιθιότητα Η αγάπη της συνείδησης προκαλεί την ίδια αντίδραση Η αγάπη του συναισθήματος προκαλεί το αντίθετο Η αγάπη του σώματος εξαρτάται μόνο από τον τύπο και την πόλωση Ελπίδα στη συνείδηση είναι δύναμη Ελπίδα στο συναίσθημα είναι σκλαβιά Ελπίδα στο σώμα είναι αρρώστια..."

"Για την υπέροχη ανεσή μας είναι γραμμένο στο βιβλίο του Νόμου Love is the law , Love under WIll. Αυτό δεν πρέπει να λαμβάνεται οτι ενώ το Θέλημα είναι ο Νόμος , η φύση αυτού του θελήματος είναι η αγάπη . Αλλά οτι η αγαπή είναι ένα προιόν του Θελήματος . Αυτό δεν αντιφάσκει ούτε παραγκωνίζει το Θέλημα . Και αν φαινομενικά αντιφάσκει θα αναγερθεί σε όποια κρίση και το Θέλημα θα είναι αυτό που θα μας καθοδηγήσει ορθώς . Η αγάπη μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί διότι , ενώ το Βιβλίο του Νόμου είναι περισσότερο Αγάπης δεν υπάρχει ούτε μία λέξη συναισθηματισμού . Το μίσος είναι σχεδόν όμοιο με την Αγάπη ! Το να πολεμάς περισσότερο μάλιστα , είναι αγάπη . As brothers fight ye (sic ) . Όλοι οι γενναίοι άνθρωποι του κόσμου καταλαβαίνουν αυτό : Η αγάπη του Liber Legis ( Βιβλίο του Νόμου ) είναι πάντα έντονη , ανδροπρεπής , εκστατική και οργιαστική . Υπάρχει αβρότητα αλλά είναι η αβρότητα της δύναμης . Κραταιά τρομερή και μεγαλοπρεπής , όμως δεν είναι παρά το έμβλημα πάνω στην ιερή λόγχη της θέλησης , η χαραγμένη με ανάγλυφα επιγραφή πάνω στα σπαθιά των Ναιτών του θελήματος..."

"Κάθε δρόμος είναι μόνο ένα μονοπάτι και δεν υπάρχει καμμιά προσβολή για τον εαυτό σου ή τους άλλους να το εγκαταλείψεις, άν αυτό επιβάλει η καρδιά σου να το κάνεις. Εξέτασε κάθε δρόμο με προσοχή και ακρίβεια, δοκίμασε κάθε φορά που το κρίνεις αναγκαίο και κάνε στον εαυτό σου μόνο στον εαυτό σου μια ερώτηση: αυτός ο δρόμος εμπεριέχει μια καρδιά; Αν όντως την εμπεριέχει, τότε είναι καλός αυτός ο δρόμος, αν όμως δεν έχει καρδιά δεν αξίζει τίποτα"

"...Ενας συγγραφέας γεύεται φυσικά, χαρές που γι' αυτές ζει και που αρκούν για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες του. Για μένα, όμως, χαρά είναι η ώρα της σύλληψης, η στιγμή που μου αποκαλύπτεται το θέμα, που η διάρθρωση του έργου σχεδιάζεται μπροστά στην άξαφνα διορατική ευαισθησία, σ΄εκείνες τις εξαίσιες στιγμές όπου η φαντασία σμίγει με την νοημοσύνη. Τούτα τα λεπτά χάνονται όπως γεννιούνται. Απομένει η γραφή, δηλαδή μια μακρόχρονη κοπιαστική δουλειά..."

"Ενέργεια και πνεύμα… από πού έρχονται η «ενέργεια» και το «πνεύμα»; Από το μυαλό. Άρα, όταν πεθαίνει το μυαλό πεθαίνουν και αυτά. Αυτό είναι κάτι που υπήρχε και στη δικιά σας κουλτούρα (την ελληνική) εδώ και χιλιάδες χρόνια και έχει ειπωθεί και από τους δικούς σας αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους. Ξέρετε, δεν είναι κάτι καινούριο· το πνεύμα είναι το μυαλό και όταν το μυαλό πεθαίνει, πεθαίνει και το πνεύμα... η φοβία του θανάτου είναι η μητέρα όλων των θρησκειών. Όλες οι θρησκείες προσπαθούν να δώσουν, να εξασφαλίσουν μια παρηγοριά για το θάνατο..."

«Αν για πολύ ατενίσεις μεσ’ την άβυσσο, η άβυσσος θα γυρίσει μέσα σου... Ο κόσμος δεν είναι ποτέ αυτός που φαίνεται , όλα είναι ένα όραμα, μια παραίσθηση, μια τρέλα, ένα όνειρο, μια έμμονη ιδέα. Κάθε άνθρωπος ζει σ’ ένα δικό του υποκειμενικό κόσμο, τον οποίο φέρνει στα δικά του μέτρα σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του και τα πιστεύω του. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος είναι πάντα μόνος του και κανείς δεν πρόκειται να τον καταλάβει ποτέ.»

«Η μεγάλη γοητεία της λογοτεχνίας τρόμου διά μέσου των αιώνων είναι ότι λειτουργεί σαν πρόβα των δικών μας θανάτων.[...] Ίσως συμβαίνει αυτό, επειδή ο συγγραφέας ιστοριών τρόμου πάντα φέρνει άσχημα νέα: θα πεθάνεις, σου λέει. Κάτι κακό θα σου συμβεί, μπορεί καρκίνος, μπορεί εγκεφαλικό, μπορεί αυτοκινητικό, αλλά πάντως θα συμβεί. Και σε πιάνει σφιχτά από το χέρι, σε οδηγεί στο δωμάτιο και σε βάζει ν' ακουμπήσεις εκείνο το πτώμα κάτω από το σεντόνι... Και σου λέει, ακούμπα εδώ... κι εδώ...»

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Inquisitio

0 σκέψεις: