Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Ποιά είναι η ορθή στάση μας απέναντι στις αρνητικές σκέψεις μας;



Αναδημοσιεύω από ΨΥΧΟΡΑΜΑ (http://psychorama-mg.blogspot.gr/2018/02/blog-post_97.html)


Ποιά είναι η ορθή στάση μας απέναντι στις αρνητικές σκέψεις μας; 

«Η στάση μας απέναντι στις αρνητικές σκέψεις πρέπει να είναι όμοια με αυτή που πρέπει να έχουμε απέναντι στους καλεσμένους μας. Οι σκέψεις μας είναι οι καλεσμένοι μας και εμείς ένας φιλόξενος οικοδεσπότης".

Οι σκέψεις μας δεν βρίσκονται τυχαία στον ιδιωτικό εσωτερικό μας “χώρο” αλλά έχουν “κάτι” να πουν για εμάς, κάτι να «αποκαλύψουν». Κάτι σχετικά με τις «ιδέες» και τις «πεποιθήσεις» που έχουμε διαμορφώσει για τον εαυτό μας, για τη ζωή και τον κόσμο.
Στην πραγματικότητα θέλουν να μας αποκαλύψουν ακριβώς αυτές τις “αρνητικές ιδέες” ή «αρνητικές πεποιθήσεις» τις οποίες έχουμε υιοθετήσει από το παρελθόν ή τις οποίες μάς έχουν εμφυτεύσει «τρίτοι» χωρίς καν να το γνωρίζουμε οι ίδιοι με αποτέλεσμα η ζωή μας να κυβερνάται ασυνείδητα από αυτές και να υποφέρουμε εξ αιτίας τους ψυχικά και πνευματικά.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι οι αρνητικές μας σκέψεις τις οποίες πρέπει με οποιοδήποτε τρόπο και ψυχικό κόστος να τις «ελέγξουμε», να τις «ξεφορτωθούμε» και να τις «αποδιώξουμε» όπως-όπως, αλλά η ορθή μας στάση απέναντι σε αυτές.
Άλλωστε, ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει και στην πράξη βιωματικά, ότι το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να «απωθήσει» τις αρνητικές του σκέψεις, μπορεί να τις εκδιώξει "με τις κλωτσιές" από την πόρτα αλλά την επόμενη στιγμή θα βρίσκονται πάλι εκεί! Θα έχουν μπει αυτή τη φορά από το παράθυρο και θα είναι ακόμη πιο επίμονες και ισχυρές για να τραβήξουν την προσοχή μας ώστε  να εισακουστούν.
Αν εσύ τώρα γίνεις ακόμη πιο εχθρικός και πιο βίαιος απέναντι τους, μπορείς να τις ξανα-πετάξεις έξω, να ασφαλίσεις πόρτες και παράθυρα και να κλειδαμπαρωθείς για τα καλά μέσα. Το μόνο όμως που θα καταφέρεις έτσι θα είναι να εμποδίσεις κάθε «ακτίνα φωτός» να μπει στον «χώρο» σου και να χάσεις την ευκαιρία να “μάθεις σχετικά με εσένα”.
Εκείνες δεν πρόκειται ποτέ να το βάλουν κάτω. Θα αρχίσουν να πετούν πέτρες στα παράθυρα και στους τοίχους γιατί η αποστολή και το έργο τους είναι ακριβώς να σε «διδάξουν» και να «φωτίσουν» το δρόμο σου, τον δρόμο που περνά μέσα από εσένα...!

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι οι ίδιες οι αρνητικές σκέψεις αφού αποτελούν απλώς «αντανάκλαση» των λανθασμένων ιδεών και αντιλήψεων που έχει κανείς για τον εαυτό του. Το πρόβλημα δεν είναι ο θυμός μου και οι «σκέψεις θυμού» που κάνω αλλά η αγάπη που έχω ανάγκη και δεν παίρνω. Δεν είναι η ζήλια που αισθάνομαι και οι «σκέψεις ζήλιας» που κάνω αλλά η λανθασμένη αντίληψη μου ότι “είμαι κατώτερος από τους άλλους”. Δεν είναι το μίσος που αισθάνομαι και οι «σκέψεις μίσους» που κάνω αλλά ο φόβος μου να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Είναι ολοφάνερο ότι οι αρνητικές μας σκέψεις έχουν να πουν πολλά για εμάς...

Καταλήγοντας… θεωρώ ότι η «πρόκληση» δεν είναι να εκδιώξει κανείς από μέσα του τις «αρνητικές σκέψεις» αναπτύσσοντας  ένα «νευρωτικό είδος αυτοπειθαρχίας», αλλά να συμφιλιωθεί με αυτές προκειμένου να γνωρίσει τα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξής του. Διαφορετικά, αυτοδικάζεται στο «σκοτάδι της άγνοιας” και στην κόλαση «των ανελέητων εσωτερικών συγκρούσεων» φράζοντας ο ίδιος τον δρόμο προς την ευτυχία, θυσιάζοντας ό,τι πολυτιμότερο έχει, δηλαδή την ψυχή του!

Προτείνω λοιπόν, ανεπιφύλακτα, να δοκιμάσει κανείς έστω ένα «κοινό και απολαυστικό γεύμα» με τις αρνητικές του σκέψεις ως «καλεσμένους», με την ειλικρινή όμως "διάθεση φιλοξενίας" δίνοντας τους με παρρησία το «λόγο» για όσα έχουν να πουν και να αποκαλύψουν…! Έστω, μία ημέρα μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά ψυχωφελής. Αν όχι… δεν πειράζει! Τόσες και τόσες έχουν πάει ήδη χαμένες…

Ας πάψουμε, λοιπόν, επιτέλους να διχάζουμε τον εαυτό μας και την ψυχή μας διαιρώντας τον σε κομμάτια, θετικά και αρνητικά... σε καλό και κακό εαυτό... διότι «έναν εαυτό» έχουμε.... ας τον γνωρίσουμε, λοιπόν, ολοκληρωτικά... και ας τον αγαπήσουμε ολοκληρωτικά... 

Αθήνα, 31 Μαΐου 2012

Μάριος Γκόλιας 

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Rumi - My Soul is from Elsewhere



«Όλη την ημέρα το συλλογίζομαι κι ύστερα, τη νύχτα λέω…
Από πού ήρθα και τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω εδώ πέρα;
Δεν έχω ιδέα
Η ψυχή μου κατάγεται από αλλού, είμαι βέβαιος γι αυτό
Κι εκεί θα επιστρέψω κάποτε.

Τούτη η μέθη αρχίνισε σε κάποια άλλη ταβέρνα
Όταν θα γυρίσω σε κείνο το μέρος
Θα είμαι εντελώς νηφάλιος. Εν τω μεταξύ,
Μοιάζω με πουλί από κάποια άλλη ήπειρο που κάθεται σε τούτο το κλουβί.
Έρχεται η μέρα που θα πετάξω μακριά
Όμως ποιος είναι αυτός μέσα στ’αυτί μου που ακούει τη φωνή μου;
Ποιος λέει τις λέξεις με το στόμα μου;

Ποιος κοιτάζει με τα δικά μου μάτια; Η ψυχή τι είναι;
Δεν μπορώ να μην ρωτάω διαρκώς.
Εάν μπορούσα να γευτώ μια γουλιά απάντησης
Θα δραπέτευα απ’αυτή τη φυλακή για μεθυσμένους.
Δεν ήρθα εδώ από μόνος μου και δεν μπορώ να φύγω έτσι.
Όποιος με έφερε ως εδώ θα πρέπει να με πάει σπίτι.

Τούτη
η ποίηση. Ποτέ μου δεν ξέρω τι πρόκειται να πω.
Δεν το σχεδιάζω.
Όταν είμαι έξω από όλο τούτο, είμαι σιωπηλός πολύ και σπάνια μιλώ.

Έχουμε ένα τεράστιο βαρέλι με κρασί μα κούπες λιγοστές
Δεν μας πειράζει. Κάθε πρωί
Λάμπουμε και όταν βραδιάζει λάμπουμε ξανά»


- Rumi

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Ποιος θα είναι ο κόσμος που έρχεται;



Αυτοί που τον έχουν ήδη ετοιμάσει χαμογελούν σαδιστικά από μακριά και κάνουν νεύματα και χειρονομίες άσεμνες και ξερνούν χυδαιότητα και κυνισμό.
Ο κόσμος που θα έρθει θα είναι ένα ντελίριο κυνισμού. Σε κάθε τι, ως και την ελάχιστη λεπτομέρεια, την πιο κρυφή, την πιο αθέατη.
Αυτοί που απεργάζονται την αποκτήνωση, την αποθηρίωση των ανθρώπων, το προσκύνημα, την υποδούλωση, την αφαίμαξη, την απόλυτη κένωση…
είναι ήδη εδώ…
Πάντοτε ήταν… ποτέ δεν έφυγαν… μονάχα που σε κάποιες εποχές ανάσας κρύβονταν, λούφαζαν σε τρύπες, οργάνωναν την επιστροφή τους…
τη δυναμική, κυριαρχική, εκδικητική επιστροφή τους…
Κι όλοι εμείς τους βλέπαμε, τους νιώθαμε, τους ξέραμε αλλά δεν κάναμε το παραμικρό για να τους αντιμετωπίσουμε… γιατί με μια έννοια τους περιείχαμε, τους νταντεύαμε σαν παιδιά μας, τους κανακεύαμε με παραμύθια… τους ποτίζαμε με ιχώρ και γάλα της ψυχής μας…
Ήμασταν οι ξενιστές της ίδιας μας της φρίκης…
Και τώρα οι ρόλοι άλλαξαν ξανά…
Και η εποχή του Οφιόμορφου ανθρώπου ανατέλλει…
Κι εμείς έκπληκτοι, αδρανείς και αθωράκιστοι…
Ως την αυγή ενός άλλου ήλιου… αυτή τη φορά όχι με δάνειο φως… αλλά δικό μας!

Ίσως… 



Foto: http://albertoparada.electrofolio.com/en/c42/The-dawn-of-man#/gallery.4.People

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Ελευθερία και απελευθέρωση...



Αν το αίτημα της ελευθερίας δεν ήταν τόσο δυσδιάκριτο από ένα άλλο, όμορο αλλά σχεδόν κατοπτρικό, αυτό της απ-ελευθέρωσης, ίσως να μην υπήρχε καν αιτία και λόγος ύπαρξης φιλοσοφικών ερωτημάτων… γιατί ακόμη κι ο θάνατος που η μελέτη του, ως γνωστόν κατά τον Πλάτωνα, είναι ο πυρήνας της φιλοσοφίας, δεν έχει προβολικά σημεία, δεν έχει δηλαδή υπαρκτικές ορίζουσες που να είναι αντιληπτές από τον άνθρωπο, αν δεν τίθενται σε συνάφεια και συνοχή και… συνενοχή με το αίτημα της ελευθερίας… κι έτσι, με συνέπεια και ακολουθία, το ανθρώπινο ον, συγχέοντας την ελευθερία με την απελευθέρωση, στέκεται αλαζονικά και με έπαρση όρθιο και κοιτάζει τα άστρα… ενώ θα έπρεπε να κοιτάζει τα ένδον άστρα, τους ένδον γαλαξίες, τους ένδον κόσμους… ας πούμε ότι απελεύθερος είναι εκείνος που ρουφάει άπληστα το οξυγόνο της ζωής και παλεύει να την παρατείνει έστω κι ένα λεπτό όχι για να της δώσει ένα περιεχόμενο αλλά, απλώς για να ζήσει… πόσο απλό είναι αυτό το ‘απλώς’ είναι ένα άλλο ζήτημα… τουναντίον, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει καν την ανάγκη να ζήσει ή να μην ζήσει οτιδήποτε, να πράξει ή να μην πράξει, να σκεφτεί ή να αδρανήσει, να ομοιάσει με ένα ανώτερο Ον ή να παραμείνει σκυφτός και αθέατος στον ενικό του χώρο…

Με μια ανάστροφη πορεία, το οντολογικό ‘θέαμα’ δεν έχει καμιά άλλη προϋπόθεση παρά την ίδια τη βουλητική του ορμή… είναι αξιοθαύμαστο το πώς η ίδια η δίψα για ελευθερία οδηγεί στο έγκλημα κι εκεί ταυτίζεται με την πρώτη πράξη του δράματος που είναι η δράση της απελευθέρωσης… τα ζητήματα αυτά δεν είναι τόσο απλά, θα πει κάποιος… κι όμως, ενίοτε τίθενται και στον πιο ‘απλό’ νου… το ότι τα εγκαταλείπει γρήγορα λόγω περιπλοκότητος δεν σημαίνει ότι δεν ηγέρθησαν…

Κι ενώ η απελευθέρωση μοιάζει με την σκεπτόμενη δραστηριότητα, η ελευθερία είναι η καθαρή δράση… άλλο ένα χτυπητό παράδειγμα διαχωρισμού του βήματος του πλαδαρού και αναιμικού όντος που λέγεται ‘άνθρωπος’ και του σφριγηλού εκείνου αρχετύπου του, του πολεμιστή… γιατί ο πολεμιστής – που πρέπει να είναι πάντα ‘άψογος’ καθώς λέει και ο Δον Χουάν στον Καστανέντα – περιφρονεί κάθε κίνηση προς και απολαμβάνει την ίδια την κίνηση… δεν έχει να σκεφτεί τίποτα, δεν ρυπαίνει το είναι του με τα τοξικά απόβλητα του νου – τη σκέψη δηλαδή. Ο πολεμιστής είναι ελεύθερος ακόμη και στη φυλακή ή στο καλύβι του… ο καθημερινός άνθρωπος είναι σκλάβος ακόμη και στον ευρύτερο ωκεανό…

Και αν αποφασίσεις να αποδεσμευτείς από την βουλητική ορμή και να την τιθασέψεις, τι συμβαίνει; Ίσως αναρωτηθεί κάποιος… το ίδιο το ερώτημα όπως και τόσα άλλα ερωτήματα, αποτελέσματα νοητικών… κενώσεων, δεν έχουν καμία σημασία. Ο νους ρωτάει, ο νους απαντάει… Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει… ακόμα κι όταν έχει αποφασίσει ότι έπαυσαν οι ερωτήσεις και έχει δώσει επαρκείς 'απαντήσεις' και πάλι δικό του έργο είναι. Το σκηνοθέτησε, το επένδυσε μουσικά, πρωταγωνιστεί ο ίδιος – σε πολλές μορφές και όψεις – του δίνει την αρχή που θέλει και επίσης συνήθως ένα happy end που τον βολεύει… 

Η ελευθερία, αδελφή και ομογάλακτη του Αχανούς, δεν ζητάει, δεν απαιτεί, δεν θωπεύει, δεν συγχωρεί… και το πιο τρομακτικό, αδύνατον να το αφομοιώσει ο άνθρωπος... δεν ενδιαφέρεται...οι δονήσεις της είναι τόσο καθαρές που δεν τις μολύνει ποτέ ο ρόγχος του νου…

Όμως περιμένει… τους ημίτρελους, τους ήρωες, τους μύστες και τους ποιητές…

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Thank You for Your Service (2017)

Thank You for Your Service (2017)



Το φίδι τρώει την ουρά του. Αυτός είναι ο νόμος. Τον δίδαξαν οι παλαιοί διδάσκαλοι, τον κληροδότησαν οι παλαιοί αδελφοί. Δεν έγινε ποτέ ούτε θα γίνει διαφορετικά. Όπου κι αν πας θα ανταμώσεις τον εαυτό σου. Όπως κι αν λέγεται, όποιος κι αν είναι. Νέος ή γέρος, αρτιμελής ή όχι, υγιής ή πάσχων. Η κλίμακα που ανεβαίνεις σε όλη σου τη ζωή θα σε οδηγήσει τελικά σε σένα. Αυτός που βλέπεις στην κορυφή της κλίμακας δεν είναι κάποιος άλλος. Είσαι εσύ… μονάχα αλλιώς. Έτσι γινόταν, έτσι πάντοτε θα γίνεται. Χαμογελάς και κλαις, σου λείπουν οι κλεμμένες σου ημέρες, έχεις εφιάλτες από ένα δάνειο παρελθόν, φωνάζεις, κραυγάζεις… εσύ… μονάχα εσύ μπορείς να ακούσεις τη φωνή σου…
Το φίδι τρώει την ουρά του. Η ζωή που κάποτε ξεκίνησε μαζί σου θα τερματιστεί όταν καταναλωθούν όλα και γίνουν σύμβολο. Αυτή είναι η πορεία, το πέρας, ο σκοπός… το πιστεύεις ή όχι, το δέχεσαι ή όχι… αδιάφορο… όλα τείνουν να γίνουν σύμβολα…
Κάποια μέρα θα γίνεις κι εσύ σύμβολο του εαυτού σου… θα έχεις ‘θεραπευθεί’; Όχι βέβαια… Θα έχεις ελευθερωθεί; Άτοπο… Θα έχεις πεθάνει; Άγνωστο…
Τα σύμβολα ποτέ δεν ανακαλύπτονται… Αποκαλύπτονται… Και πάλι, και πάντα παραμένουν μυστικά, απρόσβλητα, αμιγή και ανόθευτα…

Κάπως σαν κι εσένα όταν… γεννιόσουν…

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

χειμωνιάτικες ημέρες




στις γιορτές ήταν πιο δύσκολο

και στις λιακάδες του Γενάρη
τις μέρες που ο ήλιος είναι έφηβος
θρασύς
και σου γελάει κατάμουτρα

τίποτα δεν μπορούσε
να σε κρύψει
από τίποτα

όπου κι αν γυρνούσα
ανάμεσα στους περαστικούς
πίσω απ'τα βιαστικά αυτοκίνητα
σε απόμερες γωνιές της πόλης
στις καφετέριες
εκεί που οι άνθρωποι
κάθονται σε συντροφιές
και αρνούνται
έστω για λίγο
και χλευάζουν
το αμετάκλητο του τέλους...

όπου κι αν έστρεφα το βλέμμα
στα χαμόγελα των φοιτητών
που θορυβούσαν κατεβαίνοντας το δρόμο
στα δέντρα που είχαν σκιές μεγάλες
και είχαν δροσιά
και είχαν ζωή και ομορφιά
ανυπόφορη...

όπου κι αν πήγαινα
όπου κι αν καθόμουν να ξεκουραστώ

μου μιλούσες

μου γελούσες

τις χειμωνιάτικες ημέρες

ήταν πιο εύκολο

μπορούσα να προσποιηθώ πως έχεις μείνει πια
ολότελα κρυμμένη
στα καλοκαίρια

κι ευχόμουν ξέρεις
να μην έρθουν πάλι
όχι οι μεγάλες και ανελέητες νύχτες

μα οι φωτεινές εκείνες μέρες
που είναι σαν αγκαλιές
με τους λαμπρούς ορίζοντες
με τις ραντισμένες όλο ελπίδα καλημέρες

και τους έρωτες σαν δρόσινα στεφάνια
να προστατεύουν

όλες τις ευλογημένες ψευδαισθήσεις...



Humans

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

εκτόπλασμα



φεύγοντας
ξέχασες τα χέρια σου
και νέκρωσε το άγγιγμά τους

ως και στα πράγματα
ως και στο χρόνο

αναζητώντας λίγο αίμα
απ’τ’ακροδάχτυλά σου
ένιωσα μονάχα το δικό μου
να ρέει καυτό
σαν εκτόπλασμα
στ’αποτυπώματά σου

φεύγοντας
ξέχασες το βλέμμα σου

κι ό,τι αγγίζω πια
ή με αγγίζει

είναι φωνές και ήχοι
σαν ίχνη αρνητικής εκτύπωσης
φτωχά ομοιώματα
απ’όσα είδες στη ζωή σου…

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

τύποι ναρκισσιστικής προσωπικότητας


Συχνά εμφανιζόμενοι τύποι ναρκισσιστικής προσωπικότητας:

Οι πεινασμένες-για-καθρέφτη προσωπικότητες [mirror-hungry personalities] διψούν για εαυτοαντικείμενα των οποίων οι επιβεβαιωτικές και θαυμασμού αποκρίσεις τους θα θρέψουν τον λιμοκτονούντα εαυτό. Έχουν ωθηθεί να εκθέτουν εαυτούς και να προκαλούν την προσοχή των άλλων, επιχειρώντας να εξουδετερώσουν, ωστόσο, πρόσκαιρα, την εσωτερική τους αίσθηση ασημαντότητας και έλλειψη αυτοεκτίμησης. Μερικοί εξ αυτών, είναι εις θέσιν να δημιουργήσουν σχέσεις με αξιόπιστου κατοπτρισμού άλλους που θα τους ανεχτούν και στηρίξουν για μακρές περιόδους. Όμως, οι περισσότεροι δεν θα τραφούν για πολύ ακόμη και με αποκρίσεις γνήσιας αποδοχής. Έτσι, παρά τη δυσφορία τους για την ανάγκη τους να εκτίθενται και παρά το συχνά τρομακτικό τρακ και τη ντροπή θα πρέπει να συνεχίσουν να προσπαθούν να βρουν νέα εαυτοαντικείμενα των οποίων την προσοχή και αναγνώριση επιδιώκουν να προκαλέσουν.

Οι πεινασμένες-για-το-ιδεατό προσωπικότητες [ideal-hungry personalities] βρίσκονται πάντα στην αναζήτηση άλλων τους οποίους να μπορούν να θαυμάζουν για τα κύρος, τη δύναμη, την ομορφιά, τη νοημοσύνη τους ή το ηθικό τους ανάστημα. Μπορούν να εμπειρωθούν τον εαυτό τους ως άξιο λόγου μόνο για όσο διάστημα μπορούν να σχετιστούν με εαυτοαντικείμενα τα οποία να θαυμάζουν. Και πάλι, σε κάποιες περιπτώσεις, τέτοιες σχέσεις διαρκούν για πολύ και είναι αμοιβαία και αυθεντικά υποστηρικτικές και για τα δυο εμπλεκόμενα άτομα. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, το ένδον κενό δεν μπορεί για πάντα να πληρώνεται με αυτά τα μέσα. Ο πεινασμένος-για-το-ιδεατό αισθάνεται την επιμονή της δομικής ατέλειας και ως συνέπεια αυτής της επίγνωσης, αρχίζει να αναζητά –και, φυσικά, οπωσδήποτε βρίσκει- μερικές ρεαλιστικές δομικές ατέλειες στο θεό του. Η αναζήτηση για νέα εαυτοαντικείμενα προς ιδανίκευση τότε συνεχίζεται, πάντα με την ελπίδα πως η επόμενη σπουδαία φυσιογνωμία στην οποία ο πεινασμένος-για-το-ιδεατό θα προσκολληθεί δεν θα τον απογοητεύσει.

Οι πεινασμένες-για-alter-ego-προσωπικότητες [alter-ego-hungry personalities] έχουν ανάγκη μια σχέση με ένα εαυτοαντικείμενο που διά της συμφωνίας στην εμφάνιση, τις απόψεις και τις αξίες, επιβεβαιώνει την ύπαρξη, την αληθινότητα του εαυτού. Κατά καιρούς οι πεινασμένες-για-alter-ego προσωπικότητες επίσης, ενδέχεται να είναι ικανές να διαμορφώσουν σταθερές φιλίες και σχέσεις στις οποίες το κάθε μέλος εμπειρώνεται τα συναισθήματα του άλλου σα να ήταν δικά του. ‘Εάν εσύ λυπάσαι/ εκείνος κλαίει/Εάν είσαι άγρυπνος/εκείνος δεν μπορεί να κοιμηθεί/Έτσι για κάθε θλίψη στην καρδιά εκείνος θα αναλάβει ένα μέρος’ [Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Ο Περιπαθής Προσκυνητής (The Passionate Pilgrim)]. Όμως και πάλι, στην πλειονότητα των περιπτώσεων το ένδον κενό δεν μπορεί να πληρωθεί μόνιμα από την διδυμική αυτή σχέση. Ο πεινασμένος-για- alter-ego διαπιστώνει πως ο άλλος δεν είναι αυτός ο ίδιος και, ως απόρροια αυτής της αποκάλυψης, αρχίζει να αποξενώνεται από αυτόν. Είναι έτσι χαρακτηριστικό αυτό των σχέσεων να είναι θνησιγενείς. Όπως και ο πεινασμένος-για-καθρέφτη και ο πεινασμένος-για-το-ιδεατό, έτσι και ο πεινασμένος-για-alter-ego είναι έχει την τάση να αναζητά πυρετωδώς έναν αντικαταστάτη.



Απόσπασμα από την εργασία των Heinz Kohut και Ernest S. Wolf "Οι Διαταραχές του Εαυτού και η Θεραπευτική Αντιμετώπισή τους: Ένα Περίγραμμα"

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017




Όταν είσαι παρών, αυτό δεν έχει χώρο για να υπάρξει.
Και καθώς του είναι αφόρητη η συγκατοίκηση με τον εαυτό, απομακρύνεται.
Όμως, δεν χάνεται.
Δεν αποδομείται, δεν αφανίζεται, δεν πεθαίνει.
Όσο εσύ του το επιτρέπεις, επιστρέφει και διεκδικεί το χώρο του.
Όταν παύεις να είσαι παρών, εκείνο επιστρέφει.
Όταν αρνείσαι να δεις, βλέπει εκείνο.
Όταν αρνείσαι να αγγίξεις, αγγίζει εκείνο.
Όταν αρνείσαι να κλάψεις, θρηνεί εκείνο.
Όταν αρνείσαι να ζήσεις, εκείνο θριαμβεύει.

Όταν εσύ χάνεσαι, αυτό βρίσκεται.
Όταν εσύ συρρικνώνεσαι, αυτό απλώνεται.
Όταν εσύ χαμογελάς, αυτό θυμώνει.
Όταν εσύ πεθαίνεις, αυτό ανασταίνεται...

όταν εσύ πέφτεις, αυτό σηκώνεται...

όταν όμως εσύ είσαι παρών, τότε αυτό αιφνιδιάζεται
γιατί όλες του οι νίκες ακυρώνονται
όλοι του οι θρίαμβοι γελοιοποιούνται

όταν εσύ απλωθείς σε ολόκληρο το στερέωμα του είναι σου
δεν θα υπάρχει πια χώρος γι αυτό

και δεν θα δύσει ποτέ ξανά σ'αυτό τον ουρανό...

Unleashing imagination

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο...



Θέτω το ερώτημα όμως γνωρίζω πως πρόκειται στην ουσία για κάτι άλλο. Πρόκειται για αίνιγμα.
Το αίνιγμα έχει θαυμαστές ομοιότητες με έναν κώδικα. Έναν κώδικα όμως ξεχωριστό που κανείς ή δεν μπορεί ή δεν θέλει να σπάσει. Η παραβίαση του κώδικα ισοδυναμεί με λύση του αινίγματος αλλά και με κάτι ακόμη. Το πρόβλημα της μεταγραφής του νοήματός του.
Τούτο σημαίνει ευθύνη. Και βούληση για αληθινή δράση.
Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο;
Αν δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο το ερώτημα δεν συνιστά αίνιγμα. Είναι απλά ένα περιττό φορτίο και με ευχαρίστηση αποβάλλεται.
Αν ο ποιητής ανήκει σε αυτόν τον κόσμο το αίνιγμα διαλάμπει, έχει ζωή, ανασαίνει. Και αναμένει το λύτη.
Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο;
Η ιστορία δεν διευκολύνει τον ποιητή.
Ο χρόνος είναι εχθρός του ποιητή κι ακόμα εχθρός του είναι ο ορίζοντας. Οποιοσδήποτε ορίζοντας.
Οι αφηγήσεις δεν διευκολύνουν τον ποιητή.
Οι ιστορήσεις, τα λογοτεχνήματα, οι θεωρήσεις.
Οτιδήποτε προβάλλει τον εαυτό του ή οτιδήποτε κραυγάζει την κατασκευή ενός εαυτού.
Ο εαυτός δεν διευκολύνει τον ποιητή.
Συνεπώς, ακόμη κι αν απαντηθεί το ερώτημα, κανείς δεν μπορεί να το μεταγράψει. Αν το δούμε διαφορετικά, πιο εξυπηρετικά με μια έννοια, η μεταγραφή του νοήματος έχει ήδη αποβληθεί από τον κόσμο.
Ο κόσμος 'δεν έχει ανάγκη' τον ποιητή.
Αλλά λιμοκτονεί για την ποίηση.
Εκείνο που πυργώνεται με συμπαγή βεβαιότητα εμπρός μου είναι η αλήθεια του ποιητή. Χωρίς αυτόν ο κόσμος δεν μπορεί να μοιράσει τον εαυτό του. Χωρίς αυτόν ο κόσμος μοιάζει με έναν τυφλό που προσποιείται ότι βλέπει ώσπου να πέσει στο χαντάκι. Δεν είναι η ντροπή της πτώσης. Είναι το όνειδος της αποκάλυψης.
Η αλήθεια του ποιητή, λοιπόν, τι παράδοξο, μεταγράφεται.
Έχει ρυθμό και δόνηση, έχει αίμα και ρίγος.
Χωρίς το ρίγος της κάθε στιγμής δεν αρδεύεται η αιωνιότητα.
Ο ποιητής γεννιέται με το ρίγος και το μεταδίδει αφειδώλευτα. Πάντα, για όσο ζει, για όσο αναπνέει. Ακόμα κι όταν δεν ζει. Όταν μνημονεύεται ή όταν καταδικάζεται.
Τι είναι ο ποιητής για τον κόσμο;
Το αίνιγμα επιστρέφει σε κείνον που το έθεσε.
Κάθε φορά που ακυρώνεις τον ποιητή μέσα σου, χλευάζεις το αιώνιο στο αίμα σου.
Κάθε φορά που σκοτώνεις τον ποιητή, κλείνεις το στόμα και τη μύτη σου για να μην ανασαίνεις.
Κάθε φορά που αρνείσαι το βλέμμα στον ποιητή, το στρέφεις στον εαυτό σου.


Τι είσαι εσύ για τον κόσμο;


Jamie Poole

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Μαγικές επαφές, τραγικές σχέσεις...




Ο
‘ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ’ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ. Είναι εδώ. Σημερινός, συγκαιρινός, σύγχρονος, ενεργός. Η ανθρωπότητα τον προετοίμαζε στα σπλάχνα της για δεκαετίες. Ίσως για αιώνες. Και τώρα τον εξαπολύει όπως κάποτε την πανούκλα και πιο πρόσφατα, το AIDS. Ο ελευθέρως καλπάζων ολετήρ σε όλη του τη μεγαλοπρεπή φρίκη. Είναι ακμαίος, άλκιμος, σθεναρός και αν όχι εσθλός, σίγουρα θαλερός και παλλόμενος. Ο α-σχεσιακός, απόλυτα πολυ-επαφικός άνθρωπος ζει ανάμεσά μας. Μέσα μας. Παντού. Και δημιουργεί. Τι; Την εξάλειψη όσων απέμειναν για να θυμίζουν πως κάποτε υπήρχε σ’ αυτόν τον μπλε πλανήτη ανθρωπότητα. Ανθρωπότητα ονείρων, οραμάτων, πολιτισμών, επιτεύξεων. Ανθρωπότητα όρθιων ανθρώπων, όρθιων κεφαλιών, όρθιων βλεμμάτων. Ανθρωπότητα του βλέμματος. Κι όλο αυτό πρέπει να σβήσει.
Κι αυτό, βεβαίως, θα γίνει. Σύντομα, μέσα σε μια, το πολύ δυο γενιές. Θα γίνει ολοκληρωτικά. Εσωτερικά και εξωτερικά. Όπως μέσα έτσι και έξω. Όπως άνω έτσι και κάτω…
Για πολλούς αιώνες είχαμε ξεγελαστεί. Όλοι μας. Ποιητές, φιλόσοφοι, παπάδες, αγρότες, τεχνητάδες. Ναυτικοί, νοικοκυρές, στρατιώτες, εσωτεριστές. Άπαντες και απαξάπαντες. Είχαμε βυθιστεί στη ραστώνη των… σχέσεων. Κάποιος μας είχε κάνει μάγια. Από την αυγή της ανθρωπότητας. Από τον Αδάμ κιόλας. Έστω από την εποχή του Νώε. Κάποιος μας είχε ρίξει κάτι στο νερό, στο χυλό και στο κουρκούτι. Κάποιος μας είχε πείσει ότι όλα είναι σχέσεις. Το κάθε τι, το μικρό και το μεγάλο. Το ασήμαντο και το σπουδαίο. Το έλασσον και το μείζον, καθώς θα λέγανε και οι σπουδαγμένοι άλλων εποχών. Και όλοι είχαμε φάει το μήλο όπως η Χιονάτη και δηλητηριαστήκαμε. Πέσαμε σε λήθαργο και ματαίως αναμέναμε το πριγκιπόπουλο να έρθει να μας φιλήσει και να πάρουμε τα πάνω μας. Μόνο τα κάτω μας παίρναμε. Επί αιώνες. Και το παραμύθι συνεχιζόταν. Και πλούταινε και βάθαινε. Σχέση με το μέσα μας, σχέση με το έξω μας, σχέση με τα ποτάμια, τις ραχούλες, τα δεντράκια. Σχέση με το γείτονα, σχέση με τη γειτόνισσα, σχέση με τα έμψυχα, τα άψυχα. Σχέση με το χρόνο, με τον πόνο, με το άσχημο και το ωραίο. Σχέση με το Θεό ακόμη και με το διάβολο (έξω από δω βεβαίως!). Σχέσεις παντού ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν σχέσεις. Σε κενό αέρος ας πούμε ή στο μαύρο κι άραχλο σύμπαν. Σχέση με τα συναισθήματά μας, με τις σκέψεις μας, με τη ‘σκιά’ μας. Σχέση με το στομάχι μας, τους νεφρούς και τα προϊόντα του μεταβολισμού μας.
Δεν ήταν απλώς μάγια αυτά… ήταν η μεγαλύτερη συνωμοσία που υπήρξε ποτέ σε τούτο το μοναχικό, δύσμοιρο και αεί περιστρεφόμενο πλανήτη… η μεγάλη συνωμοσία των σχέσεων ενάντια στην… εξέλιξή μας!
Και τι καταφέραμε;
Μια τρύπα στο νερό και μάλιστα τόσο μεγάλη που το νερό κοντεύει πλέον να εξαφανιστεί από τον ωραίο και πάλαι δροσερό μας πλανήτη. Τρύπα στο κεφάλι μας, στη σκέψη μας και στις… σχέσεις μας. Και όχι μόνο μια τρύπα. Τρύπες πολλές, μεγάλες και μικρές. Ό,τι εισέρχεται εξέρχεται… κι εμείς τενεκέδες αγάνωτοι… χιλιοτρυπημένοι.
Ναι, αλλά τι καταφέραμε όσο κοιμόμασταν όπως η αγνή Χιονάτη τον ύπνο των μακάρων;
Να φτιάξουμε επιστήμες… να γίνουμε πολλοί… να είμαστε καλά, γεροί και δυνατοί μέχρι να ψοφολογήσουμε… να γαμ… μέχρι να πεθάνουμε σε βαθύ γήρας και να αναμένουμε το γέρας… ποιο θα είναι αυτό; Η μετά θάνατον ζωή; Μα ζούμε ήδη πολύ εδώ… σκυλοβαρεθήκαμε να ζούμε… και σασπένς; Μεδέν!
Ναι, γίναμε πολλοί… πάρα πολλοί και δεν χωράμε!
Και μέχρι να πάρουν το πάνω χέρι οι τρισκατάρατοι του Διαφωτισμού και δήθεν πρόμαχοι της ‘ελεύθερης σκέψης και βούλησης του ανθρώπου’, ψευτοεπαναστάτες κομπλεξικοί, υπήρχε και μια Ιερά Εξέταση και έβαζε κάποια πράγματα στη θέση τους! Η Εκκλησία ήξερε τη δουλειά της και κράταγε λογαριασμό. Όπου σήκωνε κεφάλι ο θρασύς, το έκοβε. Όπου ξεμύτιζε ο εξυπνάκιας με το τηλεσκόπιο, τον έκαιγε. Όπου έβγαζε γλώσσα ο αλητήριος με τα μαθηματικά και τις αστρονομίες, τον έστελνε στο διάστημα να τα εξετάσει όλα εκ του σύνεγγυς. Ήξευρε τι έκαμνε η Εκκλησία.
Γιατί η Εκκλησία απεχθανόταν τις σχέσεις και τους ‘σχεσιακούς’. Όταν ξέρεις ποιος είσαι, τι είσαι και τι θέλεις, δεν δημιουργείς ‘σχέσεις’. Δεν απλώνεις τα κουλά σου πιο κει απ’ όπου τάχθηκες. Η Εκκλησία ήξερε τι θα πει να είσαι ακεραιωμένος, αυτάρκης, ενδοτραφής και αναφής. Πάει να πει ότι η Εκκλησία ήξερε κι εμείς δεν ξέραμε και όταν σηκώσαμε κεφάλι και τηλεσκόπια μας πήρε ο διάολος.
Αρχίσαμε να σχετιζόμαστε… με το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον. Με το σύμπαν, τα άστρα, τους πλανήτες. Με τους γύρω, τους μέσα και τους έξω. Το παρατραβήξαμε και κάποια στιγμή πιστέψαμε ότι γίναμε οι μεγάλοι αυτόνομοι, αυτοδύναμοι και παντοδύναμοι κυρίαρχοι του Κόσμου! Φυσικοί και Κοσμολόγοι, Γιατροί, Δόκτορες και Βιολόγοι. Επιστήμονες με ύφος και το αλάθητο στα χείλη και το φρύδι σηκωμένο με ειρωνεία στον αναλφάβητο.
Οι σχέσεις… αυτές φταίνε για όλα…
Και τη χαριστική βολή την έδωσε εκείνος ο τρελός με το σφυράκι… ο Σιγιμούνδος και όσοι τον ακολούθησαν… μας έβαλε όλους σε έναν καναπέ κι άρχισε ο λήρος και το κουβεντολόι… και τελειωμό δεν είχαν οι ‘ελεύθεροι συνειρμοί’ και οι ερμηνείες των ονείρων… τα καθάρματα οι γονείς φταίνε για όλα, όσα απώθησα στην εφηβεία, ο τρόμος της ενηλικίωσης… η κακούργα η κενωνία φταίει για όλα, η απόρριψη από τη γειτόνισσα, το κουλούρι που δεν μου αγόρασε η μαμά στην αγορά… ο στρατός, η εκκλησία, το κράτος φταίνε για όλα… ο γάμος, η φθορά του έρωτα, η μοχθηρή Σκιά, το Μεγάλο Στόμα φταίνε για όλα… και το ότι είμαι θνητός… ευάλωτο αχυράκι που το ταξιδεύει ο άνεμος δώθε κείθε… βόγκηξαν οι καναπέδες και στέναξαν τα γκρούπ θέραπις… όλα στο φως, όλα στο τραπέζι… όλα τα σφάγνω, όλα τα μαχαιρώγνω… και το μεγάλο και υπέροχο Αίνιγμα της Ζωής; Πήγε περίπατο… Και το Κεκρυμμένο Μυστήριο του Βίου; Μας τελείωσε…
Και οι σχέσεις; Αυτές ήδη αποτελούν έκθεμα στο Μουσείο της Ανθρώπινης Ανοησίας. Ο άνθρωπος του μέλλοντος είναι… τώρα.
Και είναι πολυ-επαφικός, μούλτι-διαδραστικός και έξτρα ούλτρα ρηχοεπιφανειακός… τα βάθη δεν χρειάζονται… οι σχέσεις δεν χρειάζονται… ο άλλος δεν χρειάζεται… αρκετά μας μόλυναν οι άλλοι… μέσα από τις σχέσεις κινδυνεύεις όπως με τον ιό της γρίπης… δεν φαίνεται το χάλι σου στην αρχή αλλά σιγά σιγά η μόλυνση προχωράει, η νόσος ανθίζει σαν ζόμπι τριαντάφυλλο μέσα σου, το ανοσοποιητικό σου σύστημα καταρρέει… η λύση δεν είναι ‘καλύτερες και υγιείς σχέσεις’ και άλλα των πρωινάδικων… η λύση είναι επαφές ‘ραν έντ γκαν’… η λύση είναι ‘χτύπα και φεύγα’… και άραγε ο άνθρωπος δεν είναι πλέον ‘ον ευθύνης;’ Ποτέ δεν ήταν… προσποιείτο ότι ήταν… έπαιζε ρόλους, φορούσε μανδύες, δυστυχούσε αιχμάλωτος… ήλθεν η απελευθέρωσις και τα σόσιαλ μίντια –δόξα στο Γιαραμπή- έδειξαν το δρόμο… Γίνε αυτό που πάντα ήθελες… ανώνυμος, απρόσωπος, πολυώνυμος, πολυπρόσωπος… γίνε αυτό που δεν είναι… αυτό που δεν σχετίζεται, δεν εμπλέκεται, δεν αιχμαλωτίζεται…
Γίνε, βίωσε και φεύγα… στο επόμενο προφίλ σε περιμένει μια νέα συναρπαστική περιπέτεια… ένα άλλο παράλληλο, υπέροχο σύμπαν…
Ο άνθρωπος του επόμενου αιώνα είναι τώρα…
Και η λέξη είναι παρακαλώ μπορεί να αρχίσει να ξεθωριάζει…



Humanity #21: Victim