Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012



ANNE SEXTON




Μετά το Άουσβιτς*
(Μετάφραση Ιωσήφ Βεντούρας)

Η οργή
μαύρη σαν τσιγκέλι
με κυριεύει
Κάθε μέρα
κάθε ναζί
έπαιρνε στις 8 π.μ. ένα μωρό
και το τσιγάριζε για πρωινό
στο τηγάνι
Κι' ο θάνατος  τον κοιτά  με αδιάφορο μάτι
και σκαλίζει τη βρώμα στο νύχι του
Ο άνθρωπος είναι διάβολος
Φωνάζω
Ο άνθρωπος είναι λουλούδι
που θα έπρεπε να καεί
Φωνάζω
Ο άνθρωπος είναι πουλί γεμάτο λάσπη
Φωνάζω
Κι' ο θάνατος  τον κοιτά  με αδιάφορο μάτι
και ξύνει τον πρωκτό του
Ο άνθρωπος με τα ρόδινα ακροδάκτυλα
με τα θαυμαστά του δάχτυλα
δεν είναι  ναός
αλλά αποχωρητήριο
φωνάζω
Να μη ξανασηκώσει ο άνθρωπος το φλυτζάνι του
Να μη ξαναγράψει ο άνθρωπος βιβλίο
Να μη ξαναφορέσει ο άνθρωπος το παπούτσι του
Να μη ξανασηκώσει τα μάτια του
μια τρυφερή νύχτα του Ιούλη
Ποτέ Ποτέ Ποτέ Ποτέ Ποτέ
Βροντοφωνάζω
Παρακαλώ το Θεό να μην ακούσει.       

* Το ποίημα γράφτηκε μετά την επίσκεψη της Sexton στο Άουσβιτς.


After Auschwitz 

Anger,
as black as a hook,
overtakes me.
Each day,
each Nazi
took, at 8: 00 A.M., a baby
and sauteed him for breakfast
in his frying pan.
And death looks on with a casual eye
and picks at the dirt under his fingernail.
Man is evil,
I say aloud.
Man is a flower
that should be burnt,
I say aloud.
Man
is a bird full of mud,
I say aloud.
And death looks on with a casual eye
and scratches his anus.
Man with his small pink toes,
with his miraculous fingers
is not a temple
but an outhouse,
I say aloud.
Let man never again raise his teacup.
Let man never again write a book.
Let man never again put on his shoe.
Let man never again raise his eyes,
on a soft July night.
Never. Never. Never. Never. Never.
I say those things aloud.
I beg the Lord not to hear. 

Πηγή: Poeticanet http://poeticanet.com/index.php

Δεν υπάρχουν σχόλια: