Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Αν οι φράχτες ξαφνικά φεύγανε...



«…Οι Ες-Ες κρατούσαν τις γυναίκες χώρια, μακριά απ' τους άντρες.
Οι πιο πολλές μένανε τότε σ' αντίσκηνα κοντά στο δάσος. Ανάμεσα σ' αυτές και σε μας ήταν ο ηλεκτροφόρος φράχτης που έβλεπα τώρα απ' τον πύργο. Και πιο πέρα ήταν το άλλο συρματόπλεγμα, εκείνο που κάθε εξήντα μέτρα είχε σκοπιά.
Τον καιρό εκείνο, κάθε Κυριακή που δε δουλεύαμε στέκαμε ώρες ολόκληρες και κοιτάζαμε τις γυναίκες που και κείνες βγαίναν απ' τ' αντίσκηνα και μας κοιτάζανε. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν μεγάλη. Είναι ζήτημα αν θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε κι αν ακόμη φωνάζαμε. Κάτι τέτοιο φυσικά κανείς δεν ξεθάρρευε να το δοκιμάσει. Ούτε χρειαζόταν. Αυτό το σιωπηλό αλληλοκοίταγμα που περνούσε δυο φράχτες από συρματόπλεγμα δεν είχε ανάγκη από μιλιά. Ήταν οι ώρες του έρωτα στο Μαουτχάουζεν.
Όμως σκέψου... Αυτές οι γυναίκες κι αυτοί οι άντρες που αλληλοκοιτάζονταν σιωπηλά επί ώρες ατελείωτες ήταν ντυμένοι με τα ίδια ριγωτά, ξεθωριασμένα, χιλιοφορεμένα ρούχα του κάτεργου. Τα σώματά τους ήταν πετσί και κόκαλο, τα μαγουλά τους ρουφηγμένα και μαλλιαρά απ' την αβιταμίνωση. Τα μαλλιά κουρεμένα με μια λουρίδα ξυρισμένη στη μέση, απ' το κούτελο ως το σβέρκο. Μόνο τα μάτια ήταν πιο μεγάλα και πιο βαθιά από άλλοτε για να χωράει ο φόβος.
Το ηλεκτροφόρο με το ρεύμα υψηλής τάσης και το συρματόπλεγμα με τις σκοπιές δεν ήταν μια απλή τεχνική εγκατάσταση, ένας αδιάβατος φράχτης. Εδώ μια διαταγή όριζε να χωριστεί τελεσίδικα τ' αρσενικό απ' το θηλυκό. Μια διαταγή σε μέγεθος μοίρας. Μια διάσπαση του αιωνίου ζεύγους. Ένα παραφύση κόψιμο των από ουρανό και γη ταγμένων να «έσονται εις σάρκαν μίαν».
Η ζωή έσπασε, η φύση είχε δολοφονηθεί. Μέσα στο φαΐ ρίχνανε φάρμακα. Οι γυναίκες δε νιώθανε πια γυναίκες. Τα σημάδια του μήνα είχανε χαθεί. Οι άντρες είχαν σακατευτεί, ούτε στήσεις, ούτε ονειρώξεις, τα σώματα δείχνανε νεκρωμένα.
Κι όμως, αυτές οι Κυριακές ήταν οι μέρες του έρωτα στο Μαουτχάουζεν.
Το αλληλοκοίταγμα επί ώρες ατέλειωτες ανέβαζε στα μεγάλα και βαθιά μάτια την επιθυμία σ' όλη της την ιερότητα και το σπαραγμό.
Κι ένιωθες ένα τράνταγμα στα πόδια, έτσι σαν κάποιος χωμένος βαθιά μέσα στη γη να βροντούσε ένα θεόρατο ταμπούρλο.
Αν οι φράχτες ξαφνικά φεύγανε... Άντρες και γυναίκες θα χιμούσαν για μια λυσσασμένη αλληλαρπαγή.
Τα μισοπεθαμένα κοκαλιάρικα σώματα θα κυλιούνταν αγκαλιασμένα πάνω στα χόρτα και στα χώματα, θα πονούσανε, θα σκούζανε, θα πεθαίνανε, όπως... ‘Μια χιονισμένη μέρα ο κρατούμενος που όρμησε μέσα στην κουζίνα των Ες-Ες. Αγκάλιασε ένα βρασμένο βωδινό μερί κι έτρωγε, έτρωγε. Τον χτυπούσαν κι εκείνος έτρωγε, τον πληγώσανε θανάσιμα κι εκείνος συνέχιζε να τρώει, τον σκοτώσανε κι εκείνος ακόμη έτρωγε’…»

Ιάκωβος Καμπανέλης Μαουτχάουζεν

9 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

στο φτωχό παρών...

ένας φωτεινός αστέρας δηλώνει απουσία...

Ρίκη Ματαλλιωτάκη είπε...

..................

μαχαιρης είπε...

Ολοι οι λαοι του κοσμου...
Που ειχανε νεκρους...Και εξορισμενους...Και φυλακισμενους...
Και βομβαρδισμενους...Και Δολοφονημενους...Και φουρνισμενους...

Θα πρεπε...Να λαβουμε την αποφαση...

Να γινει η χωρα τους...

Βοσκοτοπος...

Οχι σαν εκδηκηση...
Σαν ελαχιστο παραδειγματισμο...
Για ολους αυτους που θα διανοηθουν...να το ξανακανουν...

Δεν το καναμε...
Γιατι θεωρηθηκε σκληρο...Κι απανθρωπο...
Γιατι η Χριστιανικη παιδεια[...]
και η ελληνικη ταυτοτητα της Ευρωπης...Δεν το επετρεψε...

Αν και προταθηκε...

Και τωρα...
Πρεπει να τα γραφουμε αυτα...
Για κεινους, οπου δεν τα εζησαν...
Και υψωνουνε, τους καινουριους φρακτες...
"Αλτ τις ει..."
Και πυροβολω...
Μεχρι και παλι...Να βρεθει ενας...
Να αγκαλιασει το βρασμενο βοδινο...
Και να τρωει...
Εως θανατου...

Silena είπε...

"Η ζωή έσπασε,
η φύση είχε δολοφονηθεί".....

αυτό τα λέει όλα

meggie είπε...

Τα είπε όλα ο Μαχαίρης, με μαχαίρα δίκαιη ...
κι εσύ μέσω του Καμπανέλη.

Την καλημέρα μου

nimertis είπε...

Βίκυ μου αγαπημένη, Μαχαιρη μου, φίλη Σιλένα, Ρίκη, , meggie μου…

Θα ήθελα να μου επιτραπεί να καταθέσω, μέσα από το πεδίο των σχολίων –διότι σ’αυτό της ανάρτησης δεν το θεώρησα ‘πρέπον’-, κάποιες σκέψεις μου. Η αλήθεια είναι πως δεν θεωρώ τον Ιάκωβο Καμπανέλη μείζονα λογοτέχνη ή ακόμα και θεατρικό συγγραφέα. Είναι η άποψή μου. Τον εκτιμώ πολύ περισσότερο από την εν γένει στάση και δράση του. Από την γλυκύτητα και την ανθρωπιά του, από την καθαρή ματιά του. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά όμως, από όσα έχω αντιληφθεί για τον άνθρωπο Καμπανέλη, έχω συμπαθήσει πολύ τον άνθρωπο και έχω πειστεί πως πρόκειται για ένα πνεύμα εντιμότητας.
Το συγκεκριμένο, περίφημο βιβλίο, με είχε σοκάρει όταν το πρωτοδιάβασα και με είχε τσακίσει όταν το ξαναδιάβασα. Οι λόγοι είναι πολλοί και τολμώ να πω ότι σκέψεις όπως αυτές του φίλου μαχαιρη κυριάρχησαν μέσα μου. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Ως και στον συνολικό αφανισμό ενός ολόκληρου κράτους με οδήγησαν… όμως βέβαια, αυτές είναι ‘συναισθηματικές’ αντιδράσεις, ελαφρώς εκτροπικές και έτσι, ξανάρθα ‘στα συγκαλά μου’ και ισορρόπησα…
Καλώς ή κακώς…
το θέμα ανεξάντλητο, πελώριο, πάντα διαχρονικό, πάντα πονεμένο, πάντα μελαγχολικό, ένα τραύμα που πυορροεί εσαεί...

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τις σκέψεις σας, το αποτύπωμά σας… δεν θα πάψω να το λέω πως με τιμάτε με την παρουσία σας και τις πρωτογενείς και όχι μόνο αντιδράσεις σας… με κινητοποιούν εσωτερικά… είναι ό,τι ακριβότερο και ομορφότερο για να υπάρχει τούτο το ιστολόγιο…

Ρένα είπε...

Καταπληκτικό το κείμενο του μεγάλου συγγραφέα ο οποίος άφησε μια πλούσια παρακαταθήκη για τις γενιές που έρχονται. Είναι η Ιστορία που δεν πρέπει να ξεχνιέται ούτε να παραγράφεται για να μην επαναληφθούν
στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις.
Να' σαι καλά nimertis.

nimertis είπε...

σ'ευχαριστώ πολύ Ρένα μου για τις σκέψεις σου... πράγματι θα πρέπει να μην λησμονεί κανείς!

Eriugena είπε...

Δυστυχώς η βαρβαρότητα ενυπάρχει σε όλη την Ιστορία, αυτό που φέρνει η νεωτερικότητα είναι μια ειδική και πίο ''μεταλλική'' ορθολογική (αν και τρελή) εκδοχή..έχεις δίκιο ο Καμπανέλης δεν είναι μεγάλος με την έννοια πως πλησιάζει λίγο αμήχανα αυτήν την μεταλλικότητα, μη αναγνωρίζοντάς την παρά σαν γενικά ισχύουσα βαρβαρότητα, αν και αυτό είναι τελικά πάντα χρήσιμο..το ερώτημα είναι πως την ''μεταλικότητα'' ΟΛΩΝ των σύγχρονων ιδεολογιών, που μετατρέπεται πάντα σε επιστημονική θανάτωση και γενοκτονία, θα την διαλύσουμε ξανά στο οξύ της αληθινής ζωής..