Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Πέδιλα


Τα πέδιλα στο χώμα

Αφημένα

Το ένα μακριά μου

Το άλλο δίπλα μου

Τα πόδια μαζεμένα

Το βλέμμα στο άπειρο

Η καρδιά στο στέρνο

Μέσα

Ακόμη

Ο ήλιος

Κρεουργεί πάλι το στερέωμα

Η σελήνη

σιωπηλή

ή απλά νυσταγμένη


Τα πέδιλα

Έχουν αποτυπώματα

Που αύριο θα λείπουν

Σκέφτομαι

Πως γίνεται μονάχα τα δικά σου

Να μην σβήνουν ποτέ…

Ο ήλιος

Σακατεύει τον εαυτό του

Και παλεύει να βγει απ’το βλέμμα μου

Εσύ

Παλεύεις μέσα μου να μείνεις…


τα λόγια σου

αθανάτισαν στα νύχτια δάχτυλα

ένα προς ένα

όλα μου τα σώματα…


άλλο ένα βράδυ

μακελειού έρχεται…


Σεπ 2009

4 σχόλια:

goofyMAGOUFH είπε...

"άλλο ένα βράδυ μακελειού"
πρωτότυπη τοποθέτηση...
Υ Π Ε Ρ Ο Χ Η ! ! !

nimertis είπε...

γεια σου Γκούφυ... τόσο ενθουσιασμό δεν τον περίμενα...

goofyMAGOUFH είπε...

Ξέρεις κάτι, Νημερτή;
Υπάρχουν, τελικά, σε όλα
πολλές όψεις,
πολλές ερμηνείες,
πολλές διαστάσεις.
Σήμερα,
που ξαναδιάβασα το ποίημά σου,
αντί για τη λέξη "πέδιλα"
διάβασα "ελπίδα".
Κι έτσι, αυτόματα όρμησαν
εικόνες άλλες στο μυαλό μου,
άλλες σκέψεις,
άλλα συναισθήματα.
Αυτόν τον μακελάρη, λοιπόν,
την ελπίδα,
δεν τον θεωρώ διόλου υπέροχο.
Επιστρέφω στα "πέδιλα"
και απολογούμαι για την παράφραση.

Ειρήνη Παραδεισανού είπε...

τα λόγια σου

αθανάτισαν στα νύχτια δάχτυλα

ένα προς ένα

όλα μου τα σώματα…

πολύ δυνατοί στίχοι
μου άρεσαν τα νύχτια δάχτυλα πολύ