Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009


Γενναίο το βήμα που εργάζομαι

κάθε πρωί να υπάρχω...


Γενναία η ψυχή

που διεκδικεί τη στιγμή της

απ'το χρόνο


Γενναία η καρδιά

που πέθανε απ'το διάπυρο κάλλος του Ερωτα


Γενναίος ο στοχασμός

που αποπειράθηκε

να χρωματίσει τη ζωή με διέξοδα


Γενναία η τέχνη

που στεφάνωσε την ανδρεία της

με λευκά χαμόγελα παιδιών


Γενναία η βροχή

που δεν λυπάται κάθε πρωινό

να μεταμορφώνεται σε Ανοιξη


Γενναία η νύχτα

που δε φοβάται κάθε αυγή

να ντύνεται ήλιος νικηφόρος


Γενναία η ανάσα

που δεν σταμάτησε ποτέ

σημαίες του αύριο

να κυματίζει στις νεανικές φωνές


Γενναίος κι εκείνος

που δεν αιχμαλωτίστηκε

από μιαν ιδέα

ή μια αγάπη

κι εμπρός προχώρησε

σε μια αθανασία ακριβή

και πανοπλία τη φόρεσε

ομορφιά κι εμπιστοσύνη

μουσική κι έμπνευση

και μέσα της ολόκληρη

μια δημιουργία ανώλεθρη έχτισε


Γενναία η ελπίδα

που δεν κοιμάται

στιγματισμένη απ'την ευχή μονάχα


Γενναία τα καλοκαίρια

που πλένουν στις έρημες θάλασσες

όλα τα κρίματα κι όλες τις διαψεύσεις


Γενναία η εποχή

που μίζερη δε στάθηκε

σε σκυλευμένα προσωπεία

και σε Μεσσίες ανέπαφους


Γενναία η δημιουργία

που δε σεβάστηκε

τα είδωλα και γκρέμισε

τα μαυσωλεία των εξαγνισμένων προσευχών


Γενναία η φύση

που απ'την ουσία εξαρτήθηκε

κι απ'τη κλειστοφοβία των λεπρών ιδεών

άνωθεν γεννήθηκε


Γενναία η ποίηση

που έμαθε ν'αναζητά

του ανθρώπου τη χλωμή ματιά

και της αινέσεώς του

τη ματαιοδοξία


Γενναίος κι εκείνος

που έζησε σε μια ονείρωξη

σε μια ουτοπία

κι έφτιαξε με τα χέρια του

πόλεις και ιδέες χιμαιρικές

κι έδιωξε απ'τη ψυχή του

πόρνες ενοχές

κι έδιωξε απ'το ναό του

βλάσφημες ικεσίες


Γενναίος κι εκείνος που ερωτεύτηκε

που μέσα στο θάνατό του ονειρεύτηκε

άλλες ζωές

κι έζησε μέσα σ'αυτές

ακέραιες δόξες


Γενναίος ο ληστής

που δίπλα στο Χριστό

αγόρασε μια ύστατη ελευθερία


Γενναίος ο δήμιος

που δε δίστασε ούτε στιγμή

να εκτελεί το ανίερο έργο

που ηδονίζει χυδαία και κρυφά

τους δικούς του δήμιους


Γενναίοι

από εμάς οι πιο αδύναμοι

πως είχαν την προσδοκία

κι όχι το φόβο

αύριο να είναι ακόμη πιο αδύναμοι


Γενναίοι

από εμάς οι πιο λυπημένοι

πως έχουν την σκιά φροντίδα

και δε φοβούνται τη σημασία των λέξεων


Γενναίοι

από εμάς οι πιο ρωμαλέοι

πως περπάτησαν ως τα πέλαγα

της απτοησίας

κι έκαναν σπίτι τους

την ίδια τη θνητή τους φύση


Γενναίοι από εμάς

οι πιο μεγάλοι ουτοπιστές

πως ξέρουν τι υπήρχε χτες

κι ακόμα αναρωτιούνται

τι υπάρχει αύριο


Γενναίοι από εμάς

οι πιο σκλαβωμένοι

πως οι αλυσίδες τους

έχουν τους κρίκους τους χρυσούς

και οι ανάσες τους

έχουν την ιερότητα της θλίψης

Γενναίοι από εμάς

όλοι οι αντάρτες

των αναβάσεων στις ανύπαρκτες κορυφές

πού'χουν ανακαλύψει

οι επιβήτορες των αιώνων


Γενναίοι

όσοι από εμάς

εμάς αρνήθηκαν

κι έγιναν το Τώρα

κι έγιναν το Αυτό

κι έγιναν το Αόρατο

κι έγιναν μέσα στο Αθάνατό τους

η πιο όμορφη

η πιο τρωτή

κι αγαπημένη φθορά...


Γενναίο το βήμα που εργάζομαι

κάθε πρωί να σκέφτομαι

πως τάχα υπάρχω...


1997

6 σχόλια:

goofyMAGOUFH είπε...

Δεν χρειάζεσαι
ΟΥΤΕ γενναιότητα
ΟΥΤΕ εργασία
για να υπάρχεις κάθε μέρα.
Μια Ζωτική Ανάσα μονάχα
από Πρόσωπο Αγαπημένο!

nimertis είπε...

ώστε έτσι Γκούφη, ΔΕΝ χρειάζεται γενναιότητα, αρκεί μια ζωτική ανάσα... εμ δεν αρκεί Γκούφη... δεν αρκεί... έχουμε νέα ιδεολογικο-φιλοσοφική διαφορά εδώ...

goofyMAGOUFH είπε...

Ωραία,
απόψε θα υψώσω το ποτήρι μου και θα πω:
"εις υγείαν της διαφορετικότητας!"

Υ.Γ.:
στάθηκα σε αυτό το κομμάτι
επειδή, κατά μια έννοια,
ανοίγει και κλείνει το κείμενο.
Και αναρωτιέμαι...
τι να πρωτοσχολιάσω;
Θα με βρει το ξημέρωμα και ακόμα θα γράφω.
Αλλά, γιατί να κοπιάσω κατακαλόκαιρο;
Τα γράφεις καλύτερα απ' τον καθένα.
Καταθέτω τα ταπεινά μου συγχαρητήρια!

nimertis είπε...

Γιατί θύμωσες τώρα Γκούφη; Σχολιάζετε εσείς και σας ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου, σχολιάζω κι εγώ...

goofyMAGOUFH είπε...

Ε, όχι και θύμωσα. Υπήρχε λόγος; Κάθε άλλο.
Σε καμαρώνω και σε συγχαίρω.
Δεν μου περισσεύει χρόνος για θυμούς.

goofyMAGOUFH είπε...

Κι επειδή, μη γνωρίζοντάς με,
μπορεί απόλυτα δικαιολογημένα
να παρερμηνευτεί η πρόταση
"καταθέτω τα ταπεινά μου συγχαρητήρια",
κι επειδή, όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε
ένα πρόσωπο που αγαπώ,
όπως δεν υπάρχουν "υπέροχα συλληπητήρια",
έτσι δεν υπάρχουν και "ταπεινά συγχαρητήρια",
σπεύδω να την διορθώσω.
Καταθέτω, λοιπόν, τα συγχαρητήρια
ενός ταπεινού ανθρώπου!