Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Δε δέχουμαι τα σύνορα...



«… Δε δέχουμαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγουμαι! Την αγωνία τούτη βαθιά, αιματερά να τη ζήσεις, είναι το δεύτερο χρέος.

Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει. μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.

Να υποτάξω τη γης, το νερό, τον αγέρα, να νικήσω τον τόπο και τον καιρό, να νιώσω με ποιους νόμους αρμολογούνται κι έρχουνται και ξανάρχουνται οι αντικαθρεφτισμοί που ανεβαίνουν από την πυρωμένην έρημο του νου, τι αξίαν έχει;

Ένα μονάχα λαχταρίζω: Να συλλάβω τι κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα, τι είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει, κι αν πίσω από την ορατή ακατάπαυτη ροή του κόσμου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία.

Αν ο νους δεν μπορεί, δεν είναι έργο του να επιχειρήσει πέρα από τα σύνορα την ηρωικήν απελπισμένην έξοδο, να ΄ταν να μπορούσε η καρδιά μου!...»


Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

2 σχόλια:

Eva είπε...

Λόγια σοφά Νημερτή μου...Να είσαι καλά που μας τα θυμίζεις...
Καλές γιορτές!

Νimertis είπε...

Πολλές φορές αναζητούμε τα διαμάντια οπουδήποτε αλλού, σε 'εξωτικές' χώρες και γραφίδες μακρινές ενώ είναι στην πόρτα μας...
να'σαι καλά φίλη μου και εύχομαι όλα τα καλά για τούτες τις μέρες...