Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013





Σα να’χει από καιρό
τούτο το σώμα
σαν αίσθηση, σα λάμψη
ολοκληρώσει πια τη τροχιά του
μόνο το άγγιγμά της
με κάνει να επαναστατώ
όπως και η φωνή της
όταν διαπερνά τους πόρους
που ξαφνικά ανοίγουν και ανθίζουν πάλι
και στέκονται αρνητές
για λίγο
του θανάτου

Κι εκείνο το εφηβικό της χαμόγελο
που αιχμαλώτισε δροσιές και μνήμες
και έκρυψε λίγη ροή του χρόνου
στη τρυφερή αγκαλιά της...



Designed by lights

2 σχόλια:

vailie είπε...

Τι τρυφερο....
τι ερωτικο.......

Αραγε ετσι γινεται οταν περασουνε τα χρονια?

Καλο βραδυ! ;ο)

Νimertis είπε...

νομίζω ναι vailie... κάπως έτσι... σ'ευχαριστώ...