Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Εδέμ


Με έναν παράδοξο αλλά αμετάκλητο τρόπο,  έχουμε ηττηθεί.
Και η ήττα καλπάζει σαν καρκίνος μέσα στο αίμα μας…
Δεν έχουμε πέσει, δεν έχουμε συντριφτεί,
τα κόκαλα της φρόνησης ακόμη στέκουν κι όμως,
έχουμε ηττηθεί.
Και δεν το βλέπει ακόμη κανείς μας…



Το τοπίο ολόγυρα, είναι ένας πανέμορφος, ολάνθιστος κήπος, μια μυθική Εδέμ.
Όλα είναι όμορφα εδώ, όλα δείχνουν όμορφα, όλα μυρίζουν όμορφα.
Μπορεί να είναι ψεύτικα, όμως μοιάζουν αληθινά.
Και τα χρώματα…
Το κόκκινο είναι ένα υπέροχο κόκκινο, απίστευτα ζωηρό, απίστευτα ζωντανό.
Το κίτρινο, σε αγγίζει τόσο λάγνα, σε χαϊδεύει, σε εμπαίζει σχεδόν με την… αληθινότητά του.
Το μπλε… δεν έχει δει κανείς τέτοιο μπλε κι ούτε πρόκειται να δει ποτέ…
Κι όμως, στο βαθύτερο στρώμα του ασυνειδήτου όλων, τούτο το κόκκινο, το κίτρινο, το μπλε, το μενεξεδί, το πράσινο, όλα υπάρχουν, ζωντανά, ακέραια και ακλόνητα, όλα αυτά τα χρώματα που είναι σχεδόν σαν άνθρωποι, έχουν προσωπικότητα, έχουν… συνείδηση της ύπαρξής τους!

Το τοπίο ολόγυρα είναι ένας θρασύς και σφριγηλός Παράδεισος.
Τα μεγέθη… δεν είναι συνηθισμένα αυτά τα μεγέθη, νομίζω πως ξέρω πια τι σημαίνει να είναι κανείς υγιής, αληθινά υγιής. Τα δέντρα, τα πουλιά, όλα όσα ζουν, το νερό, ναι, ακόμα και το νερό έχει μια άλλη… εικόνα, μια άλλη γεύση, μια ιδιαίτερη ζωηράδα λες κι είναι ένα νερό… εφηβικό, νεαρό, στην αρχή της ύπαρξής του!
 Περπατώ ανάμεσα σε όλα τούτα, ανασαίνω μυρωδιές σπάνιες, πρωτόγνωρες και ο οργανισμός μου αρνείται σχεδόν να συμφιλιωθεί με αυτό το θρίαμβο σφριγηλότητας και ρώμης. Τα πνευμόνια μου ρουφούν τον αέρα και νομίζω πως θα σκάσω, θα διαλυθώ. Η καρδιά μου χτυπάει περίεργα, πρώτη φορά οι φλέβες μου γιορτάζουν με αυτό τον παγανιστικό ενθουσιασμό.
Όλη τούτη η ευφορία είναι σχεδόν ανυπόφορη!
 Πόσο ψεύτικός, πόσο υπέροχα ψεύτικος είναι αυτός ο κόσμος…
Κανένας πόνος, καμιά θλίψη, καμιά αγωνία…
 Σ’ αυτό τον κόσμο, βρήκα όσους αναζητούσα καιρό και τους βρήκα χαμογελαστούς, όμορφους, ισορροπημένους, αρμονικούς, εγκάρδιους. Πόσο διαφορετικοί είναι όλοι τους εδώ! Πόσο αλλαγμένη η συμπεριφορά τους, πόσο ανυπόκριτη, πόσο απλή! Μου δίνουν το χέρι χωρίς να φοβούνται, εκφράζουν τα συναισθήματά τους χωρίς να διστάζουν, είναι τόσο… ανάγλυφοι! Δεν ξέρω γιατί αλλά αισθάνομαι πως αυτό τους αντιπροσωπεύει απόλυτα. Ναι, όλοι εδώ, όλα εδώ, είναι ανάγλυφα και τρισδιάστατα, ίσως πολυδιάστατα. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως έχουμε τόσες διαστάσεις, πως είμαστε τόσο όμορφοι, πως έχουμε τόσο… φως!
Κι όμως, η αλήθεια τους, η αλήθεια όλων εδώ μέσα, κάπου αρχίζει και… με ενοχλεί, με φέρνει σε αμηχανία, με κάνει να φοβάμαι. Ακόμη δεν καταλαβαίνω το γιατί. Κι όμως ξέρω. Τι είδους ζωή έχω ζήσει ως σήμερα;
 Ζούμε στο σκοτάδι, ολόκληρη η δήθεν δημιουργική ζωή μας είναι μια ζοφερή, μουντή και ανηδονική αθλιότητα. Μπροστά σε τούτο το πανηγύρι φωτός στον παραδείσιο κόσμο ό,τι νόμιζα πως έχει σημασία, συντρίφτηκε, χάθηκε, σα να μην υπήρξε ποτέ!
   
Δεν μας το είπαν, δεν κάναμε το κόπο να το ανακαλύψουμε,
έσκασε σαν φωτεινό μετέωρο κάποια μελαγχολική αυγή…
ηττηθήκαμε, ο δρόμος είναι αδιέξοδος, δεν οδηγεί πουθενά, ηττηθήκαμε..
Και δεν εμπιστευόμαστε ούτε τη φωνή της ίδιας της ψυχής μας…
  
Είμαι καθισμένος στην όχθη του μικρού ποταμιού και αφήνω το βλέμμα μου να δεσμευτεί απ’τη ροή, την ασταμάτητη ροή του. Εγώ ακίνητος, εκείνο ροϊκό. Μα, από μια άλλη άποψη, εγώ πάντα ροϊκός, εκείνο στην ουσία ακίνητο, πάντα ίδιο…
Αυτό το ποτάμι όμως δεν μοιάζει με όσα ήξερα, γιατί αυτό θέλει να συμμετέχει στην κατάστασή μου, θέλει να είναι κοινωνός της δικής μου ροής. Σε τούτο το μαγεμένο κόσμο, όλα συμμετέχουν μέσα σε όλα, όλα… δια-δρούν, όλα μπλέκονται μέσα σε όλα ώστε είναι πια δύσκολο να τα ξεχωρίσεις.
Όλα μεταμορφώνονται εδώ, σκέφτομαι καθώς ακούω το ποτάμι να τρέχει.
Ναι, όλα, μου απαντά εκείνο και, δεν απορώ, δεν φοβάμαι, δεν αντιδρώ στο «παράλογο» του διαλόγου με το υγρό στοιχείο.
Πάντα επικοινωνούσες με μένα, ή μάλλον εγώ επικοινωνούσα, προσπαθούσα να επικοινωνήσω με σένα.
Κι εγώ δεν σε άκουγα.
Όχι πάντα. Κάποιες φορές με άκουγες. Ήταν οι στιγμές της καλύτερης έμπνευσής σου. Οι στιγμές που ήσουν ερωτευμένος, ανοιχτός, σε κίνηση, φιλόξενος και ουσιαστικός. Δεν τις θυμάσαι αυτές τις στιγμές;
Κοιτούσα το νερό με μάτια υγρά, το είδωλο είχε θολώσει. Δεν ξέρω… ίσως να θυμάμαι, απάντησα.
Και βέβαια θυμάσαι. Γιατί εγώ είμαι μέσα σου. Και όσο είμαι εγώ μέσα σου δε θα σε αφήνω να ξεχάσεις.
Καμιά φορά είναι τόσο λυτρωτικό να ξεχνάς. Και τόσο σκληρό να θυμάσαι…
 Το νερό σιώπησε, όμως εγώ εξακολουθούσα να το ακούω, εδώ, σ’αυτό τον αλλόκοτο κόσμο, ακόμα κι όταν κάτι σιωπά, σου μιλάει, ακούς τον απόηχο, τον ψίθυρο, τη μουσική του… πως γίνεται όλα να είναι σιωπηλά και μαζί τόσο… φλύαρα; Πως μπορείς αληθινά να ηρεμείς μέσα σε μια γιορτή από φωνές, ήχους, μουσικές;
 Αγκάλιασα τον εαυτό μου. Ξαφνικά κρύωνα πολύ. Ξαφνικά, ακόμη και μέσα σ’ αυτό τον παράδεισο βίωσα με μια φοβερή, καταθλιπτική ακεραιότητα την μοναξιά μου…
  
Δεν πρόκειται να μάς το αφαιρέσει κανείς.
Είναι η αλήθεια μας, είναι η δέσμευσή μας.
Τα βήματά μας, κάθε μέρα, όλο και πιο βαριά, όλο και πιο κοντά…
Τα βήματά μας, κάθε μέρα όλο και πιο γερασμένα, όλο και πιο κουρασμένα…
Κι εμείς, απλώνουμε τα χέρια μας όπως το βλέμμα μας,
σε ένα σύμπαν παχύρρευστο, δηλητηριώδες, μοχθηρό και ανόσιο…

 07-03-2006



2 σχόλια:

Eriugena είπε...

Δεν μπορώ να αδικήσω αυτό το κείμενο των ξαφνικών ανατροπων, αν θέλω να μιλήσω γι αυτό είναι γιατί είναι το κείμενο που επιτάσσει μιαν ανατροπή, στην εικόνα του "κόσμου", στην εικόνα της "φύσης", μια αμφίδρομη και συνεχής πορεία σε αντίθετες "αξιολογησεις" της περιέχουσας όλους συμπαντικοτητας χωρίς σχετλιασμούς, χωρίς κλάψες,,αυτό είναι η κριτική της ύλης που λεγε νομίζω ο Καρούζος, αυτή είναι και η μοίρα όσων απομακρύνονται εμβαθύνοντας, εμβαθύνουν απομακρυνόμενοι, απο το ον, εις το όν--λέω είς, γιατί δεν μπορώ να βρώ άλλη λέξη, κι όχι απο καθαρευουσιάνικη πρόθεση--νομίζω θα αδικήσω ένα κείμενο που αναμιγνύοντας τα είδη, επιτάσσει εκτεταμένη εκδίπλωση..ελπίζω να μπήκα στον πυρήνα..κι έχω μια υποψία, πως και σε γοητεύουν όπως και με οι γνωστικιστικές αποστάσεις απο το "σύμπαν", αν και είναι προφανές, δεν κηρύσσεις πόλεμο, αρχοντικέ φίλε μου..

nimertis είπε...

δεν μου κάνει πια καμιά εντύπωση, φίλε μου Ιωάννη, που σε κείμενα τόσο ιδιαίτερα και αγαπημένα μου, έχω σχεδόν μηδενικά σχόλια... και το δικό σου είναι η επιβεβαίωση πως κάποια πράγματα είναι, εν τέλει, όντως 'για λίγους'... όχι πως 'γκρινιάζω'... νομίζω το έχω υπερβεί τούτο το στάδιο από τα 30 μου, κάπου εκεί... είναι πως νιώθω την αμηχανία που θα είχα ίσως κι εγώ να εισέλθω σε περιοχές ιδιαίτερες... εξ ου και ο τίτλος του ιστολογίου... σε Μ(η) περιοχές... σε περιοχές... ναρκοθετημένες! αλλά, από την άλλη, ξέρεις, λέω πως, αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος... το να είσαι δηλαδή παρών... με την απόστασή σου... και εδώ συναντιέμαι με την παρατήρησή σου για την εμβάθυνση απομακρυνόμενος και τούμπαλιν... εύστοχα αναφέρεις πως δεν κηρύσσω πόλεμο... είναι γιατί, όπως έχω γράψει κάπου αλλού δεν θυμάμαι που, ότι η όρασή μου είναι μερική, είμαι αποσπασματικός, το έχω αποδεχθεί, δεν μπορώ να είμαι ενάντια στο όλο όντας ο ίδιος μερικός... στην ουσία, παλεύω, ίσως όπως κι εσύ με τα δικά σου εργαλεία, να ανιχνεύσω τούτο τον εσωτερικό διάλογο, να τον αποτυπώσω, ίσως ακόμα και να τον ερμηνεύσω, τελικά, κάποτε... λέμε δηλαδή... ευγενής φιλοδοξία ίσως...
κι όσο οι στοιχειακές δράσεις είναι παρούσες, ολοζώντανες, τρομερές και ανεξερεύνητες, τόσο το πεδίο της αναζήτησης θα παραμένει γοητευτικά παρθένο...
σ'ευχαριστώ ιδιαίτερα για το 'αρχοντικέ'.... από σένα μοιάζει να έχει άλλο περιεχόμενο...
και τα μυαλά μου, πάντα, είναι μέσα στο κεφάλι μου όπως και τα πόδια μου στη γη...
και γι
αυτό σ'ευχαριστω διπλά!