Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010





Το Ποτάμι

Το ποτάμι χρόνια τώρα βρισκόταν σε λάθος κοίτη. Αποδέχτηκε το ρόλο του και επένδυσε. Έμαθε να μιμείται όλες τις φωνές του Δάσους. Γοήτευσε τη νεράιδα που χρόνια τώρα περιφερόταν με ένα μαντήλι δεμένο στα μάτια, γιατί ο παραμυθάς της απαγόρευσε να το βγάλει. Οι ήρωες πάντα υπακούουν τον παραμυθά. Αλλιώς εκείνος τους εξορίζει από το παραμύθι! Γι'αυτό το νου σου! Ποτέ μη δεχτείς να γίνεις ήρωας παραμυθιού. Κόβουν και Ράβουν πάνω σου τις ιδιοτροπίες του συγγραφέα. Έτσι, σαν τυφλή εξάσκησε την ακοή στο έπακρο. Άκουγε το θρόισμα του ποταμού, που παρίστανε τον άνεμο και τρύπωνε κάτω από το φουστάνι της και μέσα στα μαλλιά της. Άκουγε το σεληνιασμένο ουρλιαχτό του λύκου και ερωτευόταν το ρίγος που της προκαλούσε. Αφουγκραζόταν τον ψίθυρο της βροχής και υγροποιούσε το επιφώνημα. Ανατρίχιαζε στο σφύριγμα του φιδιού που θύμιζε έκπτωτο άγγελο που πεινά για αμαρτίες. Χαμογελούσε με το ρυθμικό τραγούδι των πουλιών. Είχε ξεχάσει ότι είναι ηρωίδα παραμυθιού. Νόμιζε έτσι είναι η Ζωή. Λαχτάρησε, λοιπόν, να δει όσα άκουγε. Αψηφώντας την απαγόρευση του Παραμυθά έλυσε το μαντήλι. Άνοιξε αργά τα μάτια με την ελπίδα του μικρού παιδιού που εύπιστο εικονοποιεί μέσα του τα παραμύθια. Και κοίταξε γύρω.... ξανά... και ξανά... και ξανά... και είδε μόνο Εκείνη και το Ποτάμι...

Κάκια Παυλίδου

από τα κείμενα της αξιόλογης ποιήτριας που έχω αγαπήσει ιδιαίτερα





The Dawn of Li River

10 σχόλια:

meggie είπε...

Εξαιρετικό.
Η Κάκια δεν είναι απλά ποιήτρια. Όταν την διαβάζω είναι σαν να προσπαθώ να πιω λίγο νερό από καταράκτη ορμητικό.

Καλό σου βράδυ

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Δεν έχω κάτι να γράψω εκτός από το ότι είναι άριστο κείμενο!!!

Φιλιά και στους δύο!!!

Δημήτρης Μαχαίρας είπε...

Δεν εχεις αδικο ....

Ειναι συγκολινιστικη .....

Μα και εσυ δεν πας πισω .....

μαχαιρης είπε...

Φοβερο...
"Ειχε ξεχασει οτι ειναι ηρωιδα παραμυθιου..."
Οπως ολοι μας...

~k.a.k.i.a-p.~ είπε...

"Ποιήτρια" Νημερτή?...

Μεγαλη κουβεντα...

Οι ποιητες εχουν σταθερη ροή αγγίγματος [ανω στην ευαισθητη Ιδιοτροπία των λεξεων..

εγω παιζω...
πες ενα κοριτσακι που παιζει με την αμμο και χτιζει λεκτικα πυργακια....

Άλλοτε πετυχημενα.....
άλλοτε ασαφή....
αλλοτε διχασμενα...

Ενα ευχαριστω ειναι λίγο..

Η φιλοξενία σου Σημαίνει πολλα...

και μέσα από τη ροή αυτη να σου πω ένα ακομη Ευχαριστω για όλα τα κίνητρα που μου δίνεις..

τα φιλιά μου....χρυσα φλουριά παιδικής ευτυχίας.....

Διόνη είπε...

Και μετα τον Καρυωτακη...η Κακια..
Τι να πω Νημερτη.Εσυ ξερεις..

~k.a.k.i.a-p.~ είπε...

χα χα χα.....

Διόνη...

και μετα θα ακολουθησει το χαος λες?...

εκτροχιασμενη αποφαση ε?..

μα...

οι εκτροχιασμοι αξιζουν, ματια μου..

οχι οι προμελετημενες τροχιες!...


Φιλι...στη Διόνη.....

nimertis είπε...

meggie... καταρράκτης έγραψες; δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου...

καλησπέρα Πυρφόρα μου!!! με την αγάπη μου!!

Δημήτρη σ'ευχαριστώ πολύ... η Κάκια είναι όντως συγκλονιστική...

ναι φίλε μαχαιρη... ο πυρήνας της εσωτερικής διδασκαλίας σε τούτο το μικρό κείμενο...

Διόνη, είχα αμφιβολίες πώς θα έπρεπε να σου απαντήσω στο 'σκωπτικό' σου σχόλιο... δεν χρειάστηκε ευτυχώς... με πρόλαβε η Κάκια με την υπέροχη γραφίδα της...

Κάκια μου, τούτο που γράφεις, ότι παίζεις, τούτο είναι που συναρπάζει, που πλημμυρίζει με αλήθεια ό,τι γράφεις... κι αυτό είναι ποίηση... ευτυχώς που η αληθινή ποίηση δεν προυποθέτει ούτε δημιουργό ούτε κατηγορήματα... ευτυχώς που η αληθινή ποίηση δεν χρειάζεται τους ποιητές...
τιμή μου να σε φιλοξενώ...

Ρεγγίνα είπε...

Η Κάκια είναι Θεά!
Ερωτεύτηκα αμέσως το: "Κόβουν και Ράβουν πάνω σου τις ιδιοτροπίες του συγγραφέα. "
Όντως παίζουμε σε παραμύθια ρόλους που δεν μας αρέσουν.. με κομμένα και ραμμένα στενά ρούχα απ το συγγραφέα,και περνάμε άσχημα εκεί μέσα,
Αλλά θέλουμε να δούμε το Ποτάμι!

~reflection~ είπε...

Κοίτα πώς βρεθηκα ξανα σ'αυτην την κοίτη!...

κι ας ορίστηκε ως η Λάθος κοίτη γι'αυτο το ...Ποτάμι..

Καλημέρα, Αντώνη... με ΙδεοΡοές Ποταμού ακόμη...