Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009


Απέναντι


Μια σπουδαία ευκαιρία

να περάσουμε το ποτάμι

να πάμε απέναντι

απέναντι είναι όλα αυτά που ονειρευτήκαμε

απέναντι είναι όλα εκείνα που φανταστήκαμε

να περάσουμε τούτο το ποτάμι

το ποτάμι της θλίψης

το ποτάμι της ανάγκης…


Μια μεγάλη ευκαιρία

να δούμε επιτέλους τον εαυτό μας

πώς είναι ολόκληρος

πώς είναι ακέραιος

πώς είναι «πραγματικά» ο εαυτός μας

όχι τούτος ο μικρόσωμος που μας φορτώσανε

όχι τούτος ο αναιμικός που κουβαλάμε

μα ο άλλος, ο αληθινός

ο ηρωικός εαυτός μας

απέναντι

στην απέναντι όχθη…


Μια σπουδαία ευκαιρία

να γιορτάσουμε την υπέρβασή μας

επιτέλους δικαιώθηκε η ζωή μας

και περιεχόμενο έχει

αυτό που πάντα πιστεύαμε

μονάχα ένα εμπόδιο έχει απομείνει

τούτο το στενό ποτάμι να διαβούμε

δέκα, είκοσι, σαράντα βήματα

να γίνουμε ό,τι ήταν να γίνουμε

να ορθώσουμε το ανάστημά μας

μονάχα λίγα βήματα

εκατό, διακόσια, χίλια τόσα…


Μια τελευταία ευκαιρία

πριν ο καιρός μας τελειώσει

στην απέναντι όχθη

ένας άλλος κόσμος

ένας άλλος εαυτός

όχι αυτός εδώ που χρόνια και αιώνες

σαν αλυσίδα σέρνουμε μαζί μας

όχι αυτή η άθλια, φτωχή σκιά

η σκοτεινιά του είναι μας

ένας άλλος άνθρωπος

ένας άλλος εαυτός

ναι, ένας άλλος

ολόφωτος, αθάνατος εαυτός!

απέναντι

στην απέναντι όχθη…


07/03/2006

5 σχόλια:

Thalassokrator είπε...

Καλως σε βρήκα φίλε μου , με εντυπωσίασες.
Σε ευχαριστώ.

nimertis είπε...

γεια σου φίλε thalassokrator... να σαι καλά...

maroulada είπε...

Συνέχεια προσπαθώ να ξεκινήσω γι' αυτή την όχθη αλλά τελεταία στιγμή θυμάμαι ότι "άφησα το μάτι της κουζίνας αναμμένο" και γυρίζω πίσω!!!!
Τι όμορφο κάλεσμα!Να 'σαι καλά!

nimertis είπε...

γεια σου Μαρουλάδα... εξαιρετικό το μπλογκ σου... ευχαριστώ που με τίμησες, να σαι καλά...

λογια εικονες τραγουδια είπε...

σα να διαβαζω καποιον που εζησε παρεα με τον εριχ φρομ και τον βιλχελμ ραιχ, καποιον που πιστευει ακομα στον ΑΝΘΡΩΠΟ, καποιον που αρνειται να γινει ανθρωπακος, καποιον που ακομη και με τη φριχτη επιγνωση της θνητοτητας τολμαει να ελπισει, να ζητησει , να υπερβει. οχι απο υβρι, η απο αγωνια, μα , επετρεψε μου να πω, απο νοστο